فاطمه یعنی
امّ ابیها باشی. در خانة پدری، مهربان‌ترین، دلسوزترین، غمخوارترین به پدر باشی.
چونان مادری دلسوز و مهربان، برایش مادری کنی و در خانة همسر، با وفا و یاری‌دهنده و همراه باشی. برای کسی که اگر نبود، برای فاطمه کفوی نبود.
فاطمه یعنی
عالمه باشی وحقیقت لیلة القدر؛ ولی به اندازة فهم زنان «مدینه»، سفرة تفسیر بگسترانی.
فاطمه یعنی
مجاهده، که به وقت نیاز در میدان نبرد، امدادگر شوی و به وقت دفاع از امامت آماده و پای کار در صحنه حاضر باشی؛ حتّی اگر مجروح باشی.
فاطمه یعنی
حوریه‌ای بهشتی باشی؛ ولی برای هدایت مردم هم‌کلام زنان زمینی شوی.
فاطمه یعنی
مستجاب الدّعوه باشی؛ ولی وقتی که حرمت خانه‌ات را نگه ندارند، در خانه را به آتش بکشند و تو را مجروح و زخمی کنند و فرزندت را بکشند و امامت را با دست بسته ببرند، باز با این‌همه ستم، رحمت باشی و خویشتنداری کنی و به امر امامت از نفرین درگذری.
فاطمه یعنی
زهرا بودن، درخشنده برای ظلمتکدة دنیا باشی.
فاطمه یعنی
آنکه خداوند نامش را از نام خود برگرفت.
«یا فاطر بحق فاطمة...»