مجتبی حسنی
شعیب عقرقوفی گوید: امام صادق(ع) فرمودند:
«جبرئیل بر حضرت یوسف(ع) نازل شد و گفت:
پروردگار عالمیان تو را سلام رسانده و می‌فرماید:
«چه کسی تو را این‌گونه زیبا آفرید؟»
یوسف(ع) صحیه‌ای زد و صورت بر زمین نهاده و گفت: تو ای پروردگار من.
جبرئیل گفت: و می‌فرماید: «چه کسی از میان برادرانت تو را محبوب پدرت گردانید؟»
باز حضرت یوسف(ع) ناله‌ای زد و صورت بر زمین نهاد و گفت: تو ای پروردگار من.
جبرئیل گفت: و می‌فرماید: «بعد از اینکه به چاه افتادی و یقین به هلاکت خود کردی، چه کسی تو را نجات داد؟»
باز یوسف(ع) صیحه‌ای زد و صورت به خاک کشید و گفت: تو ای پروردگار من.
جبرئیل گفت: خداوند به خاطر اینکه از غیر او، یعنی فرستادة پادشاه درخواست کردی (که سفارش مرا به پادشاه بکن و از خدا غافل شدی) تو را عقوبت می‌نماید و می‌فرماید باید چند سال دیگر در زندان بمانی.»1
امام صادق(ع) ادامه دادند:
«چون این مدّت سرآمد، خداوند به او اجازة دعا داد. یوسف(ع) نیز سر بر خاک نهاده و گفت:
بارالها! اگر چهرة من به خاطر گناه نزد تو آلوده است، پس تو را به پدرانم ابراهیم، اسماعیل، اسحاق و یعقوب و به صورت‌های آنان نزد تو توسّل جسته و به واسطة آنان به تو توبه می‌کنم.
و خداوند دعایش را مستجاب فرموده و نجاتش داد.»
راوی حدیث گوید: به امام صادق(ع) عرض کردم: پس ما هم به همین دعا خدا را بخوانیم (تا دعایمان مستجاب شود)؟ فرمودند:
«آخر دعا این‌طور بگو: من به وجه پیامبر و صورت علی، فاطمه، حسن، حسین و ائمّه به تو توجّه و توسّل می‌کنم (این‌طور دعایت زودتر مستجاب می‌شود).»
پی‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. مجلسی، محمّدباقر، «بحارالانوار»، ج 94، صص 19-20؛ به نقل از «تفسیر عیّاشی».
بازگشت به ابتدای مقاله ↑