سیّد احمد حسینی متخلّص به شهریار، 4 تیرماه ۱۳۶۲ در «کویتۀ پاکستان» به دنیا آمد و هنگام مهاجرت به «ایران»، شهر «قم» را برای سکونت انتخاب کرد. حضور فعّال او در مجامع ادبی موجب شد تا خیلی زود بین شاعران و ادیبان ایرانی شناخته شود. می‌توان از او به شهریار دیار پاکستان تعبیر کرد که به زبان اردو و فارسی شعر می‌سراید. این شاعر پاکستانی در حوزة شعر دینی و آئینی - به خصوص شعر مهدوی - نیز آثار ارجمندی دارد.
حسینی علاوه بر تحصیلات حوزوی در سطح کارشناسی، دارای مدرک کارشناسی ادبیات زبان اردو از «دانشگاه بلوچستان» پاکستان است. او علاوه بر تدریس زبان اردو و انگلیسی، به ترجمۀ متون مذهبی فارسی به این دو زبان می‌پردازد و تاکنون، بیش از 30 اثر به زبان اردو ترجمه کرده است.
از آثار اوست:
1. «قرار بی‌قراری» (مجموعه شعر فارسی)،
2. «پیرهن گم کرده‌ام» (مجموعه شعر فارسی)،
3. «اقلیم» (مجموعه شعر اردو)،
4. «اک قدم اور» (مجموعه شعر اردو)،
5. «آخرین سکانس دنیا» (ترجمة شعرهای منثور علیرضا قزوه)،
6. «حدیث سرو و نیلوفر» (ترجمة مجموعه شعر دکتر حدّاد عادل)،
7. «برادر من» (ترجمة خاطرات فاطمه جناح، خواهر محمّدعلی جناح به فارسی)،
8. «درخت کلمات» (ترجمة داستانک‌های مبشر علی زیدی به فارسی).
چند شعر مهدوی
۱.
گفتم که بحثمان سرِ نزدیک و دور نیست
امّا مگو که هیچ اثری از ظهور نیست
ماییم و روشنیِ رهِ انتظارِ دوست
بیچاره آن که ساکنِ این شهرِ نور نیست
ماییم و انتظار که عالم کشیده است
ماییم و جاده‌ای که دمی بی‌عبور نیست
پرسید تلخ، نیست مگر انتظارِ او؟
گفتم مگو، نمک به نمکدان که شور نیست
آیا کسی که غافل از او مانده، زنده است؟
یا خانه‌ای که منتظرش نیست، گور نیست؟
حتماً در آن امام زمان(عج) جلوه‌گر شده
قلبی که کعبه است و کم از کوهِ طور نیست
در آرزوی دیدنِ مهدی(عج) نشسته‌ام
اهلِ ولا که عاشقِ حور و قصور نیست
گفتی چگونه عاشقِ صاحب زمان شوم؟
توفیق لازم است برادر، به زور نیست
۲.
در نقاب؛ امّا همین‌که اوست محبوبم بس است
بی‌جواب؛ امّا همین‌که خواند مکتوبم بس است
من یقین دارم! مرا با بوی پیراهن چه کار
مژدة دیدارِ یوسف، چشمِ یعقوبم بس است
دوش می‌فرمود: «من مات و لم یعرف امام»
اینکه می‌بینم به تو این‌گونه منسوبم بس است
منفعل از سرکشی‌های مدامم نیستم
هر کجا مغرور، گر پیشِ تو مغلوبم بس است
هرچه بنویسم «انا المهدی» به گوشم می رسد
شهریارا! این‌قدَر اعجازِ اسلوبم بس است
آرزو دارم تو برگردی، اگرچه می‌توان
تا ابد چشم‌انتظارت بود ای خوبم! بیا
۳
صلحِ محض است، جنگِ آمدنت
عشق، تیر و تفنگِ آمدنت
مثلِ بوی بهشت می‌آید
لحظة بی‌درنگِ آمدنت
خوش به حالِ دلم؛ این آینه را
خورده بر سینه سنگِ آمدنت
هست در باغ باغِ این عالم
دلِ هر غنچه تنگِ آمدنت
چه ملایم، چقدر هم زیبا
رنگِ گل‌هاست، رنگِ آمدنت
رفت سرشارِ صلح از میدان
هر که آمد به جنگِ آمدنت
نه، دگر خسته نیستیم؛ آری
پای ما بود لنگِ آمدنت
۴.
پیش از من و تو عمری اینجا نشسته صحرا
چشم‌انتظارِ باران، چشم‌انتظارِ دریا
عمری نشسته اینجا در انتظارِ مهدی
پیش از من و تو یوسف، پیش از من و تو عیسی
مجذوبِ مذهبِ اوست، شاگردِ مکتبِ اوست
لقمان که ابن‌سینا یا حضرتِ مسیحا
در انتظار مُردیم، از جا تکان نخوردیم
گفتم اگر نه امروز، شاید رسید فردا
ما دیده‌ایم گاهی، در اوجِ بی‌نگاهی
او را میانِ حیرت، بی‌چشم و بی‌تماشا