به شوق آمدنت...
بهارِ آمدنت می‌برد زمستان را
بیا که تازه کنم با تو هر نفس جان را
به برف بی‌رمق روی کوه‌ها برسان
سلام گرم و خوش آفتاب تابان را
شبیه شاخة گل کرده روی دست بهار
پر از امید کن آغوش این درختان را
برای چشمة خشکیدة نگاهم باز
بخوان شبیه گذشته دعای باران را
به شوق آمدن روزهای خوب هنوز
نشسته‌ام به تماشا غروب ایوان را
کجاست گمشدة من در این هیاهو... آه
سکوت می‌کنم اندوه هر خیابان را
چقدر بی تو از این راه‌ها گذر کردیم
چقدر بی تو همه نیمه‌های شعبان را...
چشمة نور
روی تو را ز چشمة نور آفریده‌اند
لعل تو از شراب طهور آفریده‌اند
پنهان مکن جمال خود از عاشقان خویش
خورشید را برای ظهور آفریده‌اند
منعم مکن ز مهر خود ای مه، که ذرّه را
مفتون مهر و عاشق نور آفریده‌اند
از پرتو جمال تو در کوه و برّ و بحر
سینای عشق و نخلة طور آفریده‌اند
عمری اسیر هجر تو بود و فغان نکرد
بنگر دل مرا چه صبور آفریده‌اند
پروانه را در آتش هجران خود مسوز
او را برای درک حضور آفریده‌اند
امید بی کران
گفته‌اند روز عید می‌رسی، بعید نیست
هان بیا که بی‌تو عیدهایمان سعید نیست
بی‌تو روزهای ما فقط رکود و کهنگی است
سال هم، چنان‌که فکر می‌کنی جدید نیست
با نسیم گیسویت زمانه را به هم بزن
بادهای این زمان بدون تو شدید نیست
ای امید بی‌کران! بیا خودی نشان بده
بی‌نگاه مهر تو، به این کران امید نیست
گرچه غایبی ولی بتاب و آفتاب باش
پشت ابر هم شمایل تو ناپدید نیست
عدالت دلخواه
به مناسبت ولادت باسعادت امام علی(ع)
فراتر است از ادراک ما حقیقت ذاتش
کسی که آینة ذات کبریاست صفاتش
کسی که وحی به شوق کتابتش شده نازل
که خط کوفی او بوده زینت کلماتش
کسی که خطبة غرّاست واژه واژه سکوتش
کسی که حجت بحث ولایت است زکاتش
کسی که شیفتة نامه‌های اوست بلاغت
کسی که چشمة جوشان حکمت است دواتش
علی‌ست او که زمین مفتخر شده به حضورش
علی‌ست او که زمان معتبر شده به حیاتش
علی‌ست معنی حیّ علی الصلاة من و تو
علی کسی‌ست که میزان سنجش است صلاتش
هرآنچه اشک به دامان چاه ریخت شبانه
بدل به درّ نجف شد یکایک قطراتش
علی معادل عدل است آن عدالت دلخواه
بگو به دهر که تنها علی‌ست راه نجاتش
در انتظار ظهورت
الا قرار دل و جانِ بی‌قرار ظهورت!
کدام جمعه بُوَد روز و روزگار ظهورت؟
کدام روز به شب می‌رسد که آمده باشی؟
کدام جمعه شود شنبه بر مدارِ ظهورت؟
خوش آن سپیده! که نور از خیام سبز تو گیرد
خوش آن سحر! که برآید به افتخار ظهورت
دعای عهد بخوانم در آرزوی قیامت
سرشک شوق فشانم به ره‌گذار ظهورت
بهار مبعث پیغمبری گرفت جهان را
شکوه دیگر بعثت بُوَد بهار ظهورت
گره‌گشای دو عالم، دعای من همه این است
که دست حق بگشاید گره ز کار ظهورت
ز قطره‌قطرة آن چشمه‌چشمه نور بجوشد
ز کوثری که برآید ز آبشار ظهورت
ز بس شکوفة رحمت بریزد از همه جانب
شکوفه‌زار شود خاک ره‌گذار ظهورت
خوش آن سحر! که نصارا گشوده چشم ببینند
بُوَد مسیح مقدّس، طلایه‌دار ظهورت
شرایطی‌ست در این انتظار و من که ندارم
دلم خوش است که هستم در انتظار ظهورت