دختر با حیا و طواف کعبه همراه امام زمان(عج)

آیت الله اراکی از مراجع تقلید می‌فرمود:

دختر من از زنان صالحه و متدیّنه است. من خودم مستقیماً او را از بچّگی تربیت کرده‌ام و در صدق و راستگویی او هیچ شکّی ندارم. در زمان حج مجبور شد تنها به این سفر برود.

آن‌قدر عفیف و با حیا و از برخورد با مردان دوری می‌کرد که این سفر برایش نگرانی بزرگی ایجاد کرده بود و دائماً در تفکّر بود که: خدایا! من در این سفر، تنهایی چه کنم؟ در هنگام خداحافظی به او گفتم: این ذکر را پیوسته بگو و برو «یا علیم یا خبیر» تا خدا از تو دستگیری کند.

الحمدالله این سفر را به خوبی به پایان رساند و بعد از بازگشت از حج، برای من این چنین تعریف کرد:

وقتی وارد «مسجد الحرام» شدم که طواف را به جای بیاورم، دیدم در اطراف کعبه آن‌قدر جمعیت متراکم است که ابداً من قدرت ندارم طواف کنم. هرچه خواستم به گرد خانة «کعبه» طواف کنم، دیدم قدرتش را ندارم (و با مردان برخورد خواهم کرد). بیچاره شدم. گفتم: خدایا! من برای طواف خانة تو آمده‌ام و می‌بینی که با این شلوغی، قدرت ندارم. خدایا! برای طواف چه کنم؟! نمی‌توانم!

در این حال ناگهان دیدم از مکان برابر «حجرالاسود» فضایی به شکل استوانه باز شد و کسی به گوش من گفت: خودت را به امام زمانت بسپار و در این فضا با او طواف کن.

من وارد این محلّ خالی استوانه‌ای شدم. دیدم در جلو حضرت امام زمان(عج) مشغول طواف هستند و پشت سر آن حضرت شخص دیگری است؛ من وارد شدم و پشت سر امام زمان(عج) مشغول طواف شدم. در این هفت دور، نه تنها احساس ازدحام جمعیت نمی‌کردم، بلکه حتّی انگشت کسی هم به دست یا بدن من برخورد نکرد. دستم به عبای حضرت بود و التماس و تشرّع داشتم؛ ولی چهرة آن حضرت را ندیدم؛ چون روی آن حضرت به طرف جلو و در حال طواف بودند.

همین که دور هفتم تمام شد، خود را خارج از آن حلقه یافتم و دیگر امام زمان(عج) را ندیدم. افسوس خوردم که چرا به آن حضرت سلام نکردم تا جواب سلامشان را دریافت کنم.