وقت‌گذاری در سبد فرزندداری

حجّت الاسلام سیّد علیرضا تراشیون

تا به حال از خود پرسیده‌اید ما به عنوان والدین چگونه نقش مؤثّری در تربیت فرزندانمان ایفا می‌کنیم؟

اوّلین نکتة تاثیرگذار بر تربیت فرزندان، این است که پدر و مادر باید بدانند همیشه برای تربیت فرزندانشان وقتی را صرف کنند.

این نوع نگرش که ما فرزندانمان را رها کنیم، خودشان خوب می‌شوند، نگرش غلطی است. دلیلش هم این است که اصلاً تربیت موضوعی است که باید بر اساس فرایندی شکل بگیرد.

اوّلین نکته برای طیّ این فرایند، «وقت‌گذاری» است. ما باید برای تربیت وقت بگذاریم. بالأخره ما در زندگی روزمرّه‌مان برای امور مختلف وقت می‌گذاریم؛ مثلاً برای خوردن، خوراکی را آماده کنیم، برای شغلمان، برای بهداشتمان، برای مسکنمان. گاهی برای پوشاکمان می‌بینیم وقت‌هایی را می‌گذاریم که برای علم و دانش‌اندوزی خود وقت نمی‌گذاریم.

ما می‌گوییم باید حتماً بحث تربیت را بیاوریم در سبد خانوار قرار دهیم و این را بحثی مهم بدانیم.

پدر و مادرها تمام همّ و غمّشان را برای موضوعاتی می‌گذارندکه شاید ثمرة جدّی هم نداشته باشند؛ مثلاً می‌بینیم پدر گاهی همّ و غمّش را می‌گذارد برای اینکه یک خانة صد متری را تبدیل کند به خانة ۱۲۰ متری یا یک ماشین معمولی را تبدیل کند به ماشین شاسی بلند. این امر منجر می‌شود به اینکه از همسر و فرزندان خود غافل شود. بالأ خره دنیا در دنیا می‌ماند؛ ولی فرزند انسان است که تأثیر برای آخرت ما هم دارد. می‌گویند روزی پدری وصیّت‌نامه‌ای نوشته بود برای فرزندش و گفته بود:

هر وقت از دنیا رفتم، قبل از آنکه کفنم کنند، یک جفت جوراب با خودت ببر و بعد از غسل آن جوراب را پای من کن.

فرزند هم این کار را انجام داد. مشغول غسل دادن مرد شدند. وقتی غسل دادن تمام شد، پسر آن جوراب رو نزد غسّال برد و گفت: قبل از اینکه کفن کنی، این جوراب را پایش کن. غسّال امتناع کرد و گفت: ما اجازة چنین کاری نداریم. کفن سه تکّه بیشتر نیست و ما اجازة اضافه کردن نداریم.

اصرار از فرزند که این وصیّت پدرم است و نباید زمین بماند و امتناع از غسّال. تا کار به بزرگِ شهر کشیده شد. به بزرگ شهر مراجعه کردند و اوضاع را شرح دادند. او گفت: این وصیّت درستی نیست و لازم نیست به آن عمل بشود.

پسر خیلی نگران شد که وصیّت پدرش دارد زمین می‌ماند. در همین گیر و دار بود که مادرش وصیّت دوم پدر را گفت: پدرت گفته اگر وصیّت اوّل را نتوانستی عمل بکنی، به وصیّت دوم عمل کن. شروع کرد به خواندن وصیّت. پدرش بعد از مقدّمات وصیّت نوشته بود:

دیدی فرزندم! حتّی از دنیای شما نگذاشتند یک جفت جوراب وارد قبرم بکنم. این ارزش‌گذاری برای دنیاست.

گاهی وقت‌های آن‌چنانی برای چیزی می‌گذاریم و اولویت‌بندی‌ها را فراموش می‌کنیم.

عرض بنده در نکتة اوّل این است که بدانیم بایستی برای تربیت فرزندانمان اولویت قائل بشویم. باید در سبد زندگی یا سبد خانواده، برایش هم وقت صرف کنیم و هم هزینه.

اوّلین اصل مهم در تربیت، بحث وقت‌گذاری است و اولویت‌دهی به مسئلة تربیت در مسیر زندگی.

هم پدر و هم مادر به فراخور حال خودشان، برای تربیت وقت بگذارند.