امام حسن مجتبی(ع) فرمودند:
«یا عبدالله! (منظور عبدالله بن جعفر) :
«كيفَ يكونُ المؤمنُ مؤمنا و هو يَسخَطُ قِسمَهُ و يُحَقِّرُ مَنزِلَتَهُ و الحاكِمُ علَيهِ اللّه؛1
مؤمنی که از قسمت خود ناخشنود باشد و وضعیت خود را ناچیز شمارد، در حالی که حاکم بر او (تعیین کنندة سرنوشتش) خداست، چگونه می‌تواند مؤمن باشد (، ادّعای ایمان نماید)؟»
ای عبدالله! مؤمن چگونه می‌تواند مؤمن باشد، در حالی که از قسمت خودش (قسمت، تقدیر) ناراحت است؟
می‌گوید: یحقر منزله؛ یعنی این جای من خوب نیست.
چه کسی این را برای تو تعیین کرده؟ الحاکم علیه، الله.
اگر به مقدّرات خودت اعتراض کنی، مؤمن نیستی. چه کسی این را برای تو تنظیم کرده است؟
«كيفَ يكونُ المؤمنُ مؤمنا و هو يَسخَطُ قِسمَهُ»
می دانی اینها با چه حکمتی برای تو طرّاحی شده؟ کسی که تو را دوست دارد، اینها را برای تو طرّاحی کرده. راضی باش!
و می‌فرماید:
«أَنَا الضَّامِنُ لِمَنْ لَمْ يَهْجُسْ فِي قَلْبِهِ إِلَّا الرِّضَا أَنْ يَدْعُوَ اللَّهَ فَيُسْتَجَابَ لَه؛
من ضامنم برای کسی که جز خدا در دلش خطور نکند که دعا کردنش به درگاه خدا مستجاب شود.»
کسی که جز راضی بودن به رضای الهی به دلش خطور نکند، هر دعایی کرد، مستجاب شود؛ یعنی مستجاب الدّعوه خواهد شد.
در روایتی دیگر از معصومان(ع) وارد شده است:
«هر موقعی دیدی احساس رضایت داری همه چیز عالیست، شکر. آن زمان دعاکن.»
چه می‌خواهی؟ بگو حالت خوب است. حال معنوی، راضی بودن است؛ نه شاکی بودن.
شاکر بودن، یعنی تو راضی باش، بعد دعاکن، من راضی‌ام. خدایا! همه چیز خوب هست.
امام حسن مجتبی(ع) فرمودند:
«اَنَا الضّامِنُ لِمَنْ لَمْ یَهْجُسْ فی قَلْبِهِ اِلاَّ الرِّضا اَنْ یَدْعُوَ اللّه‌َ فَیُسْتَجابَ لَهُ؛
کسی که در دلش هوایی جز خشنودی خدا خطور نکند، من ضمانت می‌کنم که خداوند دعایش را مستجاب نماید.»
پی‌نوشت
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. کلینی، محمّد بن یعقوب، «کافی»، ج 2، ص 62، ح 11.
منبع: صوت فیلم پیاده شده، (با کمی تغییر)استاد علیرضا پناهیان از کانال بیان معنوی.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑