در دو قدمی صبح

شیدا سادات آرامی

«قالُوا رَبُّنَا اللّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا»

می‌خواستم از «غزّه» بنویسم؛ از غصّة غزّه. ماندم از کجا شروع کنم. با خودم گفتم از ابو عبیده.

از خاکی بودن، از شجاعت، از جسارت گروه مقاومت، حماس، گردان‌های قسّام...

گفتم: چرا ابوعبیده؟ او را که همه می‌شناسند.

بگذار از مردم مظلوم غزّه بنویسم که طرف مستقیم خشم اسرائیل است.

با خود گفتم: غزّه را حتّی شهرهای کوچک جهان هم اسمش را شنیده‌اند؛ امّا برایم سؤالی مطرح شد. اگر اسمش را شنیده‌اند، آیا از رسمش هم چیزی می‌دانند؟ غزّه را داغدار، عزادار و مصیبت‌زده دیده‌اند فقط یا صبور و ایستاده و مقتدر هم؟

من صحنة مصیبت‌زدگی زیادی دیده‌ام؛ در هم‌ریختگی روح و روان و جسم و جان توأمان؛ چه در حوادث طبیعی، مثل سیل و زلزله، چه در جنگ‌ها که از همه بدتر، قبل از غزّه در جنگ داعش بود... سرهای بریده، بدن‌های له شده و زنان به اسارت رفته، شکنجه و بی‌حرمتی.

امّا هیچ‌کدام مانند غزّه نبود. یک دلیل آن شاید نداشتن پناه و نبود فرصت برای مظلومان غزّه باشد.

اینکه وقتی موشکی به ساختمانی اصابت می‌کند، قبل از اینکه مردم فرصتی برای آواربرداری و پیدا کردن و جابه‌جایی اجساد داشته باشند، ساختمان دیگری فرو می‌نشیند. انگار دشمن صهیونیستی برای ثانیه به ثانیة مردم برنامه‌ریزی کرده است. انگار موشک‌ها به دنبال کودکان غزّه می‌گردند؛ یک «دنبال‌بازی» غیر متعارف و ترسناک.

انگار موشک‌ها به هر پناهی سرک می‌کشند تا جان کودکان را بگیرند.

در منطقة جغرافیایی غزّه هیچ جایی امن نیست. هر وجب که در تیررس موشک‌ها باشد، محکوم به منهدم شدن است. وقتی صحنه‌های ریختن ساختمان‌ها را در رسانه‌ها می‌بینم، آن سازه‌ها را مردانی تصوّر می‌کنم که زانوهایشان از سنگینی مصیبت سست شده، قلبشان می‌سوزد، آتش می‌گیرد و به یک‌باره فرو نشیند و از سوز و حرارت قلب گُر گرفته‌شان، دود و خاکستر بر می‌خیزد.

انگار غزّه شهری در جایی خارج از این جهان است. بدون زمان و مکان.

انگار مردم برای زنده ماندن و زندگی کردن فرصت ندارند.

انگار دشمن به هر فلسطینی اهل غزّه یک دقیقه زمان می‌دهد برای حیرانی، برای مبهوت ماندن، برای ضجّه، وداع و بدرقة عزیزش.

می‌خواستم از غزّه بنویسم. از غزّه‌ای که فقط شهری از شهرهای «فلسطین» نیست؛ بلکه این روزها به گستردگی جهان وسعت یافته و پرچم فلسطین، نه پرچمی برای مردم کشوری در کنار «دریای مدیترانه»، بلکه نشان و عَلَمی برای هر کسی است که با ظلم سر ستیز دارد.

علامتی برای هر کس که نمی‌خواهد زیر بار زور برود؛ هرچند ظالم بر ظلمش جری و گستاخ باشد.

می‌خواستم از غزّه بنویسم؛ از ایمانشان، از استواری‌شان بر دین، از ثبات قدمشان، از ایمان دل‌های سوخته‌شان، از اینکه ایمان به آنها جسارت و باور و امید داده است، از اینکه ایمان دل‌هایشان را استوار کرده؛ هرچند ستون خانه‌شان را ویران ببینند.

باز هم می‌خواهم از غزّه بنویسم و نمی‌دانم از کجا باید شروع کنم که آغاز نشده، به پایان می‌رسد.

از کودکی که حظّ حیات نبرده، به تجربة مَمات می‌رسد.

از شیرخواره‌ای که در آغوش مادر شهیدش، تنها برای دقیقه‌ای آرامش می‌یابد.

از نوزادی که قلبش فرصت تپیدن نیافته و کودکی که دشمن و موشک‌هایش نمی‌گذارند به مدرسه برود.

از نوجوانی که چشمانش پر از آرزوست؛ برای بزرگ شدن و ساختن ویرانه‌های شهر.

از پدری که بر ویرانه‌های خانه‌اش نشسته، پیکر کفن‌پوش پسرش را بر پایش گذاشته و نگاه پر از خشم و حسّ انتقامش به افق دوخته شده است.

از احمد چهار ساله که از حیرانی و بهت می‌لرزید و نمی‌دانم که از شهادت مادرش خبر داشته یا نه؟

از پدربزرگی که با خاطره‌بازی با نوه‌اش لبخند می‌زند و حتّی وقتی پیکر بی‌جان او را در آغوش دارد، پی در پی چشمان بسته‌اش را می‌بوسد.

از مادری که از پسر کفن‌پوشش عذرخواهی می‌کند که نتوانسته هرچه را می‌خواسته، برایش تهیّه کند.

من هنوز هم می‌خواهم از غزّه بنویسم. از قصّة غزّه، از ایمان که به استقامت رسید و ان‌شاءالله به صبح پیروزی ختم خواهد شد.

«قالُوا رَبُّنَا اللّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا»۱

«أَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ»۲

پی‌نوشت‌ها