ناصر دوستی در ۲۱ بهمن‌ماه سال ۱۳۶۴ه .ش. در شهرستان «ایجرود» از توابع استان «زنجان» (محلّ سکونت شاعر) چشم به جهان گشود. پس از گذراندن مقطع متوسهطه وارد دانشگاه شد و موفّق به اخذ مدرک کارشناسی در رشتة جامعه‌شناسی گردید.
دوستی از شاعران توانمند استان زنجان با حدود بیست سال سابقة فعّالیت در حوزة شعر و ادبیات و آشنا به دو زبان عربی و انگلیسی است.
وی سرودن شعر را از دوران نوجوانی آغاز کرد و علاوه بر فارسی، اشعاری نیز به زبان آذری دارد. این شاعر آئینی‌سُرا با وجود طبع‌آزمایی در اکثر قالب‌های ادبی، بیشتر به عنوان شاعری غزل‌سرا شناخته می‌شود.
دوستی به شعر دینی و زیرشاخه‌های آن - از جمله شعر مهدوی - تعلّق خاطر خاصّی دارد و در جشنواره‌های شعر آئینی، حائز مقام‌های بسیاری شده است. کسب مقام برتر در «کنگرة ملّی شعر فاطمی» و هفتمین «کنگرة ملّی شعر اربعین»، از مقام‌های کسب شده توسهط وی در سال‌های اخیر است. کسب مقام‌های متعدّد ملّی، منطقه‌ای، استانی و چندین مقام بین‌المللی، از دیگر افتخارات اوست.
این شاعر موفّق زنجانی از محضر استادانی چون، محمّدعلی مجاهدی، محمّدعلی بهمنی، مرتضی امیری اسفندقه و سعید بیابانکی کسب فیض کرده است. وی چند مجموعة شعر آمادة چاپ دارد.
با آرزوی موفّقیت و درخشش بیشتر برای او، در ادامه چند غزل مهدوی‌اش را به زمزمه می‌نشینیم.
چند شعر مهدوی
1.
از دل خود غُبار را بتکان، باز بوی بهار می‌آید
کوچه‌ها را تو آب و جارو کن، گُل خبر داده یار می‌آید
شب تحویل سال در ایوان، یاس و نرگس بکار در گُلدان
باز از راه می‌رسد باران، به سر این انتظار می‌آید
گُل شب‌بو ترانه می‌نوشد، از زمین هی شراب می‌جوشد
شب به تن نور سبز می‌پوشد، ماه شب‌های تار می‌آید
باز گنجشک از سر ذوقش، چون قناری ترانه می‌خواند
بید مجنون کوچه می‌داند آخرین غمگسار می‌آید
ماهی حوض باز می‌رقصد، می‌شود هی بلند فوّاره
از حیاطِ نگارخانه به گوش، نغمة جویبار می‌آید
دلخوشی می‌رسد ز ماه خبر، انتظارت نمی رود به هدر
ای که چشمت مدام مانده به در! باش امّیدوار می‌آید
روشنای ستارة تابان، می‌رسد از دریچة زندان
باز بوی اقاقی و ریحان، از پس این حصار می‌آید
چند قرن است آه می‌گویند، می‌رسد یک مسافری از راه
باز دل شور می‌زند وقتی، صوت سوت قطار می‌آید
باز هم بوی عید می‌آید، رخت نو می‌کند به تن تقویم
بر دل بی قرار جمعه دگر، ندبه ندبه قرار می‌آید
بر بلندای آسمان دستی، می‌زند پرچم عدالت را
سایه‌ای بر حجاز می‌افتد، صاحب ذوالفقار می‌آید
از دل خود غبار را بتکان، دست هر پنجره تو گُل بنشان
جاده‌ها را تو آب و جارو کن، آخرین تک‌سوار می‌آید
2.
جانم پُر از بُغض است، اشکم باز جاری
کی دست روی شانه‌هایم می‌گذاری؟
در گوشة غم که فراموش جهانیست
آقا! ندارم من به جز تو غمگساری
این غم دمار از روزگار من درآورد
دیگر برای من نمانده روزگاری
بر جان خریدم زخم را؛ امّا امان از
زخم زبان، زخم زبان، این زخم کاری
ای صبح صادق، ای طلوع بی غروبم!
صبحی، تسلّی‌بخش این شب‌های تاری
بارانی است این آسمان چشم‌هایم
دارم به راهت چشم‌های اشکباری
چیدم به یاد روی تو یک شاخه نرگس
دستان لبریز از خزانم شد بهاری
در انتظار تو سرآمد عمر، برگرد!
مولای من! سخت است این چشم‌انتظاری
گاهی کنار راه آهن می‌نشینم
هی می‌پَرم از جا به سوت هر قطاری
دستت به روی شانه‌هایم بود آن شب
دارم هنوز از جمکرانت یادگاری
تقویم خانه بُغض کرده در توالی ست
در برگ برگش جمعه‌های بی قراری
داده خبر یک قاصدک که صبح جمعه
می آید از آن سوی مشرق‌ها سواری
3.
روز و شب در تخیّلات منی
باز هم دل برای تو تنگ است
تیک تاک و درنگِ عقربه‌ها!
باز هم پای این زمان لنگ است!
٭
کیست از عشق تو دمی نزند؟
کیست که زیر سایه‌ات نرود؟
هر دلی که برای تو نتپد
دل نه، دل نیست، تکّه‌ای سنگ است!
٭
غزلم با تو عاشقانه‌تر است
عاطفیّ و تخیّلانه‌تر است
بی تو چشمان این ترانه تر است
باز دلتنگ ساز و آهنگ است
٭
عشق من هستی و مُراد منی
تو تمامیّ اعتقاد منی
راز سبزینگیّ یاد منی
بی تو حتّی بهار بی‌رنگ است
٭
بر بُلندای آسمانی ماه!
دست من هم ز دامنت کوتاه
فاصله بین ما هزاران آه
بُعد منزل هزار فرسنگ است!
٭
کی از این کوچه می‌کنی تو عبور؟
ای که آئینه‌ای و سنگ صبور
بی تو شد چشم سر رسید نمور
دل گُلدان برای تو تنگ است
٭
جمعه‌ها رفت و یک نفر مانده
چشم بر جمعة دگر مانده
باز هم چشم من به در مانده
گوش‌هایم همیشه بر زنگ است
4.
باز هم از دوری تو چشم من گریان شده
شانه‌هایت را بیاور لحظة باران شده
اشک‌هایم چون گُدازه باز جاری می‌شوند
سینه‌ام آتشفشان روشن دوران شده
در دلِ دلواپسم، یک جُرعه آرامش بریز
کشتی جانم گرفتار غم طوفان شده
رخت آزادی بپوشان بر تن این پنجره
تک‌تک این نرده‌هایش میلة زندان شده
این جهان فرقی ندارد با جهنّم بی شما
باز کرده شیطنت، دنیا پر از شیطان شده
بین انسان و خدا دیوار چیده دست کفر
مانعی بر رستگاری‌های این انسان شده
هر چه گُل بوده‌ست، پژمرده‌ست در این باغچه
هر چه گُلدان داشته تبدیل بر گِلدان شده
روی رَحلش جمعه‌ها هی بی قراری می‌کند
دوری تو موجب دلتنگی قرآن شده
رخت شب پوشیده دنیا بر تن خود قرن‌هاست
ماه رویت آه! پشت ابرها پنهان شده
عذر می‌خواهیم که یار حقیقی نیستیم
نام تو تنها برامان راه کسب نان شده!
شعری برای کودکان و زنان بی پناه فلسطین و غزّه
طوفان الاقصی
بخوان «وَالتّین وَالزّیتون...» که شد طوفان الاقصی
خبر آمد ز قدس اکنون که شد طوفان الاقصی
«وَ سُبحان الّذی اسراء» مِن الغزّة الی الاقصی
که صهیون سخت شد مغبون، که شد طوفان الاقصی
نشسته در فلاخن‌ها به جای سنگ، موشک ها
وَ آه کودک مَحزون که شد طوفان الاقصی
و با هر موشک اسرائیل اوضاعش دگرگون شد
خبرها رفته تا گردون که شد طوفان الاقصی
رسید از راه، آن روزی که گردد محو از دنیا
رژیم غاصب ملعون که شد طوفان الاقصی
وَ دست قدرتِ پروردگارِ غزّة مظلوم
کنون از پرده شد بیرون که شد طوفان الاقصی
خروش غزّه، صهیون را به خاک انداخت در میدان
شکوهش باد روزافزون که شد طوفان الاقصی
شکسته آهِ آئینه حصار سنگ دل‌ها را
که مانده زیر پا صهیون که شد طوفان الاقصی
شکست آن آهنین گنبد، جهان دانست در آخر
که هست این اقتدار افسون! که شد طوفان الاقصی
شکست و زیر و رو کرد و دگرگون کرد و در هم ریخت
حصار آهنین را خون که شد طوفان الاقصی
به روی بام الاقصی فرود آمد سروش وحی
صدا زد : «اَنتُمُ الاَعلون...» که شد طوفان الاقصی
تبار الفَرار «أینَ المَفرّ ...» گویان و بُگذارند
که سر بر دشت و بر هامون که شد طوفان الاقصی
دوباره پوزة اغیار را بر خاک مالیدند
جنود زینب خاتون که شد طوفان الاقصی
تمام اسکله اینک پُر از فریاد جاشوهاست
بزن هی موج ای کارون! که شد طوفان الاقصی
الا غوّاص دریادل! بگو از موج و از اروند
بخوان «وَالفَجر» در مجنون که شد طوفان الاقصی
بزن هی سنگ بر صهیون بگو هی مرگ بر صهیون
چه خوش افتاد این مضمون که شد طوفان الاقصی