گناهانت بزرگ است؛ امّا...

لیلا سادات آرامی

از امام صادق(ع) این‌گونه روایت شده که روزی ایشان در حرم «کعبه» نزد «مقام ابراهیم(ع)» بودند. در همین حال، پیرمردی بلنداندام وارد شد. او همهٔ مدّت عمر خود را در معصیت خدا گذرانده بود. نگاهی به امام(ع) کرد و گفت: این آقا چه خوب شفیعی برای گنهکاران است!

آنگاه به سوی کعبه رفت و پردهٔ کعبه را گرفت و اشعاری را زمزمه کرد:

بارالها! به حقّ جدّ این آقا، همان پیامبر هاشمی ابطحی

تو را به حقّ قرآنی که به او وحی شد

و به حقّ وصیّ قهرمان او

و به حقّ دو فرزند علی (حسن و حسین)

و به حقّ مادرشان که فرزند پیامبر نیکوکار است

و به حقّ امامانی که بر منهاج جدّشان پیامبر سلوک کردند

و - خصوصاً - به حقّ حضرت مهدی قائم، گناهان این عبد خطاکار را ببخش و بیامرز.

در همین حال صدای هاتفی را شنید که گفت:

«ای پیرمرد! گناهانت بزرگ بود؛ امّا آنها را به حرمت شفیعانت بخشیدیم.

این شفیعان به قدری نزد ما احترام دارند که اگر بخشش گناه همهٔ اهل زمین را نیز از ما درخواست می‌کردی، همه را به جز قاتلان انبیاء و ائمّه؟عهم؟ و پی‌کنندهٔ ناقهٔ صالح، می‌بخشیدیم.»1

پی‌نوشت