نامه‌ای از غزّه

لیلا سادات آرامی

سلام

آقایی که منتظر آمدنت هستم!

من از «غزّه» برایتان نامه می‌نویسم.

از زیر کپّه آوارهای خانه‌هایمان، از کنار پیکرهای غرق به خون شهیدانمان، از رکورددار شدن شهیدان.

من در صد و اندی روز از بیشترین آمار شهدای کودک.

آوارهای اینجا، کبوتر سفید و شاخهٔ زیتون معنای دیگری دارد.

در روزگاری که دیده‌بان حقوق بشر، فقط دیده‌بانی می‌کند له شدن حقوق بشر را و سازمان آمریکایی فقط یدک می‌کشد کلمهٔ ملل را.

سازمان حمایت از کودکان، تنها محکوم می‌کند و به آمار کودکان کشته بسنده.

ریه‌های دنیا را دود گرفته وآدمیت یخ زده و نفس‌هایمان حبس می‌شود؛ زیر فریادهایی که در هوای موشکبارانی چرخ می‌خورد و راه به جایی نمی‌برد و کودکانمان مظلومانه فریاد می‌کنند، بهاری ابدی را در زمستان یخ زدهٔ دنیا.

دادرسی می‌طلبند در این روزگار غبارگرفتهٔ روح بشریت و تو دادرسی هستی که به وعدهٔ صادق حق خواهی آمد.

«... إِنَّهُ كانَ صادِقَ الْوَعْدِ...»

اینجا کبوتر و شاخهٔ زیتون نماد صلح نیست. اینجا شاخه‌های زیتون له می‌شوند زیر موشک‌ها و کودکان سرزمینم کبوترانه پرواز می‌کنند.

آقای شجاع و دوست‌داشتنی!

امید دل‌های گرفتار،

نامه را می‌نویسم روی کفن‌های سفید که با ردّ خون و خاک طرح ابر و باد می‌سازند.

گرچه در اینجا خانه‌هایمان فرونشستند، ولی ما هنوز ایستاده‌ایم.

گرچه آب را به رویمان بستند، امّا دل‌هایمان دریایی از امید است.

گرچه تصویر دریا و ساحل، باغ‌های زیتون، در خاطره‌هایمان مرور می‌شود، ولی دوباره جوانه می‌زنیم از دل زمین‌هایمان.

از لای آوار سنگلاخ‌ها جوانه می‌زنیم، از خون شهیدانمان، شب‌هامان. گرچه تاریک شد، ولی وجودمان به نور ایمان روشن است.

برایتان از غزّه، از سرزمین زیتون، آرزوی تعجیل در فرج می‌کنم.

از سرزمین انسان‌های آزاده، از سرزمین آرزوهای به تأخیر افتاده، سرزمین شهیدان.