ایرج قنبری در هشتم خرداد ماه ۱۳۳۹ه .ش. در روستای «سیاورز» از توابع «تنکابن» به دنیا آمد.
او فرزند خانواده‌ای زحمتکش بود. پدرش به کار کشاورزی می‌پرداخت و او برای ادامهٔ تحصیل مجبور بود دوشادوش پدر فعّالیت کند. در اواسط دوران ابتدایی بود که با یکی از شاعران جوان به نام محمّد سلیم‌پور آشنا و همنشینی با او تلنگری شد که کم‌کم ذهن خلّاق او به سمت شعر گرایش پیدا کند. زمزمه‌های عاشورایی و زهرایی مادرش، شرارهٔ شعر را در او مشتعل‌تر کرد و از همان آغاز به شعرهای مذهبی روی آورد؛ اگرچه بعدها شعرهایش بیشتر رنگ اجتماعی به خود گرفت. زنده‌یاد استاد محمّدجواد محبّت و خانم ناهید یوسفی از چهره‌های ممتاز شعر امروز، در شمار شخصیت‌هایی بودند که در آموزش، رشد و بالندگی او نقش بسزایی ایفا کردند.
ایرج قنبری دارای مدرک کاردانی رشتهٔ کتابداری و اطّلاع‌رسانی و درجهٔ دو هنری از سوی «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی» است.
وی از سال ۱۳۸۸ه .ش. به «تهران» عزیمت و به عضویت «شورای شعر و موسیقی سازمان صدا و سیما» منصوب و بعدها به مدّت پانزده سال عهده‌دار دبیری آن شد.
در کارنامهٔ ادبی او می‌توان به عضویت در شورای «کتاب وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی»، دبیری چند جشنواره و کنگرهٔ شعر ملّی و استانی، عضویت در «شورای عالی شعر بسیج» و کارشناسی نظارت بر موسیقی شبکه‌ها اشاره کرد.
مجموعه شعر «راه دریا»ی او در سال ۱۳۶۳ه .ش. موفّق به دریافت جایزهٔ سوم دههٔ اوّل انقلاب اسلامی و مجموعه شعر «حرف تازه» در حوزهٔ شعر نیمایی، موفّق به اخذ جایزهٔ کتاب فصل سال ۱۳۸۸ ه .ش. از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شد.
دریافت لوح زرّین از سوی رهبر بزرگ انقلاب اسلامی، امام خمینی؟ره؟ به عنوان یکی از بیست یک شاعر برگزیدهٔ ادبیات پایداری، از دیگر افتخارات اوست.
از وی تا کنون سی و پنج عنوان کتاب در حوزهٔ شعر و نویسندگی منتشر شده که عناوین برخی از این آثار به شرح زیر است:
«راه دریا»، «بی‌قراری‌ها»، «یاس‌های سرگردان»، «باغ ترانه»، «فصل عاشقی»، «حرف تازه»، «یک سبد آواز گنجشک»، «ترانه‌های کودکان»، «سمفونی سکوت»، «نامه‌های ناتمام»، «پنجره‌های نیمه‌باز»، «تالار تنهایی»، «سنگ و ستاره»، «باران‌های بی‌تو»، «عاشقانه‌های بی‌مرز» و ... .
با آرزوی درخشش‌ها و موفقّیت‌های بیشتر برای این شاعر معاصر، در ادامه چند سرودهٔ مهدوی از او را به زمزمه می‌نشینیم:
1.
بیا آه ای بهار ناگهانی
دلم را تازه کن با مهربانی
بیا تا گل کند در خاطر من
دوباره روزهای ارغوانی
نگاهم یک سکوت بی‌سرانجام
حضورت یک طنین جاودانی
من و آدینه‌های چشم در راه
تو و آئینه‌های آسمانی
نشستم در مسیرت تا بیایی
بیاری باز عطر مهربانی
بیا تا لحظه‌های من بگیرد
دوباره رنگ گل‌های جوانی
تو را می‌خوانم ای خورشید پنهان
در این شب‌های سرد بی‌نشانی
2.
تو در غیب و جهان در جست‌وجویت
بهاران چیست غیر از رنگ و بویت
تو دریایی و من آن چشمهٔ خُرد
ندارم حسرتی جز آرزویت
حیاتم می‌شود آن روز آغاز
که بگشایم نگاهم را به رویت
چه حسّی در تماشای تو جاریست؟
که هر دم می‌کشد ما را به سویت
دلم را روز و شب در هر نمازی
چو ابری می‌تکانم رو به رویت
3.
چون غنچه در هوای شما تازه می‌شویم
صبح است و با صدای شما تازه می‌شویم
فردا که جادّه جادّهٔ موعود گل کند
با هر صدای پای شما تازه می‌شویم
هرچند بی‌پرنده و آواز مانده‌ایم
در بارش صفای شما تازه می‌شویم
آئینهٔ قدیمی زنگار خورده‌ایم
با روی آشنای شما تازه می‌شویم
یک لحظه بی خیال شما سر نمی‌کنیم
یک عمر با هوای شما تازه می‌شویم
4.
خسته‌ام از این‌همه
سیم‌های خاردار
این‌همه حصار
پس بگو
از کدام سمت می‌رسی
قاصد بهار؟
5.
سال‌هاست
خسته و شکسته
دیدن دوباره تو را
انتظار می کشم
روز و شب
در خیال خود
طرح یک سوار می‌کشم
6.
جمعه‌ها چقدر دیر می‌رسند
من برای دیدن تو
چند هفته
چند ماه
چند سال
پشت پنجره بمانم و
اسم روشن تو را صدا کنم؟