رضا بابايى
اى صبا نكهتى از خاك ره يار بيار
ببر اندوه دل و مژده ديدار بيار
نكته روح فزا از دهن دوست بگو
نامه خوش خبر از عالم اسرار بيار
صد گونه زمين زبان برآورد
در پاسخ آنچه آسمان گفت
اى عاشقف آسمان، قرين شو
با آن كه حديث نردبان گفت
آنها، نه دل‌ها كه گفل‌هاى بى‌نجابت‌اند كه تو را انتظار نمى‌كشند.
و آنها نه سرها، كه سنگ هاى بى‌صلابت‌اند، اگر از شميم فرج، چون گفل نشكفند.
مادران، ما را به روزگار غيبت بر زمين نهاده‌اند و در كام ما حلاوت ظهور ريختند.
پدران، هر صبح آدينه، دستان دعاى ما را ميان انگشتان اجابت خود مى‌گرفتند و در كوچه باغ‌هاى نيايش به ندبه مى‌بردند.
آموزگاران، نخست حرفى كه در گوش ما مى‌خواندند، دلواژه‌هاى مهر با خورشيد سپهر بود.
روح پدرم شاد كه مى‌گفت به استاد
فرزند مرا هيچ مياموز به جز عشق
از ياد نمى‌برم آن روز را كه با پدر گفتم: كدامين كوه ميان ما و او غروب افكند؟
گفت: فرزندم! دانستم كه بالغ شده اى؛ كه نابالغان از او هيچ نپرسند و به او هرگز نينديشند.
گفتم: در كنار كدامين بركه بنشينم، تا مگر ماه رخسارش در او بتابد؟
گفت: فرزندم! دانستم كه از من ميراث دارى؛ كه پدران تو همه بركه‌نشين، بودند.
گفتم: پدر جان! چرا عصر آدينه‌ها پرواىف ما ندارى؟
گفت: فرزندم! پروانه‌ها همه چنين‌اند.
گفتم: مادر مرا چه روزى زاد؟
گفت: جمعه.
گفتم: و شما.
گفت: جمعه.
گفتم: برادران و خواهرانم؟
گفت: جمعه.
گفتم: چگونه است كه ما همه جمعگانيم؟
گفت: در روزگار نامرادى، هر روز جمعه است و جمعه‌ها صبح و ظهر و شام ندارند، همه عصرند.
با گوشه جامه سبز دعا، اشك از چشم‌هاى خود دزديد، و گفت: فرزندم! امروز چه روزى است؟
گفتم: جمعه.
گفت: تا جمعه موعود، چند آدينه راه است؟
گفتم: يك «يا حسين» ديگر
گفت: حسين را، تو مى‌شناسى؟
گفتم: همان نيست كه صبح‌هاى جمعه، پرده‌خوان ندبه خون است؟
گفت: و عصرهاى جمعه، كبوتران فرج را، يك يك بر بام انتقام مى‌نشاند.
مادرم به ما پيوست، دلگير بود؛ امّا مهربان. چادر بى‌رنگ و روى شب‌فامش را هنوز از سر برنداشته بود كه از بيت‌الاحزان پرسيد.
نگاه پدر به سوى ما لغزيد و چشم‌هاى من، در افق خيره ماند.
پدر يا مادر، نمى‌دانم، يكى گفت:
شايد امروز؛ شايد فردا؛ شايد... همين جمعه.
بس جمعه كه در فصل تو افسرد
بس خنده آئينه كه پژمرد
پروانه چه بسيار كه در پاى تو اى شمع
خنديد و ندانست كه اقبال سحر مرد