به مانگفتند...

سیّدمهدی شجاعی

راستش را به ما نگفتند، یا لااقل همة راست را ب ما نگفتند.

گفتند تو که بیایی خون به پا می‌کنی، جوی خون به راه می‌اندازی و از کشته، پشته می‌سازی و ما را از ظهور تو ترساندند.

درست مثل اینکه حادثه‌ای به شیرینی تولّد را کتمان کنند و فقط درد زادن را بگویند.

ما از همان کودکی، تو را دوست داشتیم. با همة فطرتمان به تو عشق می‌ورزیدیم و با همة وجودمان بی‌تاب آمدنت بودیم.

عشق تو با سرشت ما عجین شده بود و آمدنت، طبیعی‌ترین و شیرین‌ترین نیازمان بود.

امّا ... امّا کسی به کا نگفت که چه گلستانی می‌شود جهان، وقتی که تو بیایی.

همه، پیش از آنکه نگاه مهرگستر و دست‌های عاطفة تو را توصیف کنند، شمشیر تو را نشانمان دادند.

آری، برای اینکه گل‌ها و نهال‌ها رشد کنندف باید علف‌ها هرز را وجین کرد و این جز با داسی برنده و سهمگین، ممکن نیست.

آری برای اینکه مظلومان تاریخ نفسی به راحتی بکشند، باید پشت و پوزة ظالمان و ستمگران را به خاک مالید و نسلشان را از روی زمین برچید.

آری، برای اینکه عدلت بر کرسی بنشیند، هرچ سریر ستم‌آلوده سلطنت را باید واژگون کرد و به دست نابودی

سپرد.

و اینها همه همان معجزه‌ای است که تنها از دست تو برمی‌آید و تنها با دست تو محقّق می‌شود.

امّا مگر نه اینکه اینها همه مقدّمه است برای رسیدن به بهشتی که تو بای آنی.

آن بهشت را کسی برای ما ترسیم نکرد.

کسی به ما نگفت که آن ساحل امید که در پس این دریای خون نشسته است، چگونه ساحلی است؟

کسی به ما نگفت که وقتی تو بیایی:

پرندگان در آشیانة خود، جشن می‌گیرند و ماهیان دریاها شادمان می‌شوند و چشمه‌ساران می جوشند و زمین چندین برابر محصول خوی ر عرضه می کند.(1)

به ما نگفتند که وقتی تو بیایی:

دل‌های بندگان را آکنده از عبادت و اطاعت می‌کنی و عدالت بر همه‌جا دامن می‌گستراند و خدا به واسطه تو، دروغ را ریشه‌کن می کند و خوی ستمگری و درّندی را محو می‌سازد و طوق ذلّت و بردگی را از گردن خلایق برمی‌دارد.(2)

به ما نگفتند که وقتی تو بیایی:

ساکنان زمین و آسمان به تو عشق می‌ورزند، آسمان بارانش را فرومی‌فرستد زمین گیاهان خود را می‌رویاند... و زندگن آرزو می‌کنند که کاش مردگانشان زنده بودند و دل و‌ آرامش حقیقی را می‌دیدند و می‌دیدند که خداوند چگونه برکاتش را بر اهل زمین فرومی‌فرستد.(3)

به ما نگفتند که وقتی تو بیایی:

همة امّت به آغوش تو پناه می‌آورند و همانند زنبوران عسل به ملکة خویش.

و تو عدالت را انچنان که باید و شاید در پهنة جهان می‌گستری و خفته‌ای را بیدار نمی‌کنی و خونی را نمی‌ریزی.(4)

به ما نگفته بودند که وقتی تو بیایی:

رفاه و آسایشی می‌آید که نظیر آن پیش از این نیامده است. مال و ثروت آنچنان وفور می‌یابد که هرکه نزد تو بیاید، فوق تصوّرش دریافت می‌کند.(5)

به ما نگفتند که وقتی تو بیایی:

اموال را چون سیل جاری می‌کنی و بخشش‌های کلان خویش را هرگز شماره نمی کنی.(6)

به ما نگفتند که وتی تو بیایی:

هیچ‌کس فقیر نمی‌ماند و مردم برای صدقه دادن به دنبال نیازمند می‌گردند و پیدا نمی‌کنند. مال را به هرکه عرضه می‌کنند، می‌گوید: بی‌نیازم.(7)

ای محبوب ازلی وای معشوق آسمانی!

ما بی‌آنکه مختصات آن بهشت موعود را بدانیم و مدینة فاضله حضور تو رت بشناسیم، تو را دوست می‌داشتیم و به تو عشق می‌ورزیدیم.

که عشق تو با سرشت‌ها عجین شده و آمدنت طبیعی‌ترین و شیرین‌ترین نیازمان بود.

ظهور تو بی‌تردید بزرگ‌ترین جشن عالم خواهد بود و عاقبت جهان را ختم به‌خیر خواهد کرد.

کلک مشاطه صنعش نکشد نقش مراد

هرکه اقرار بدین حسن خداداد نکرد

پی‌نوشت‌ها: