دستگیری امام عصر؟عج؟ در دوران غیبت

بیانات آیت الله بهجت؟ره؟

آقایی از مدّرسان می‌گفت:

هر وقت ابتلا و همّ و حزنی در «نجف» به من دست می‌داد، غسل و طهارت می‌نمودم و به حرم می‌رفتم. گویا به حضرت امیر(ع) پناه می‌بردم و برای ابتلا و همّ و حزن من، راه چاره و علاجی مشخّص می‌شد. حضرت امیرالمؤمنین(ع) و نیز هر کدام از ائمّهٔ اطهار(ع) نسبت به قاصدان و مجاوران1 و زائران، مانند پدر مهربان نسبت به اولادش می‌باشند.

آقای دیگر می‌گفت:

هر وقت گرفتار و مهموم و مغموم می‌شوم، در ایوان طلای حضرت امیرالمؤمنین(ع) می‌نشینم و به بارگاه آن حضرت نگاه می‌کنم و همّ و غم و گرفتاری‌ام رفع می‌شود. در توسّلات به حضرات معصومان؟عهم؟، به بعضی نقداً چیزی می‌رسد و گرفتاری آنها رفع می‌شود؛ ولی بعضی دیگر بدون اینکه به آنها چیزی برسد، آسوده می‌شوند و با خیال راحت برمی‌گردند.

آقای دیگری می‌گفت:

مدّت‌ها به فقر و گرفتاری مبتلا بودم. چهل روز به امام زمان؟عج؟ متوسّل شدم و به آن حضرت عریضه نوشتم و در آب جاری انداختم. روز آخر صدایی شنیدم که مرا با نام و نام پدر خواند و گفت: «خیال می‌کنید ما از حال شما مطّلع نیستیم؟!» بدون اینکه چیزی بدهد، آن صدا، سوز دل مرا آرام کرد؛ مثل اینکه آب روی آتش بریزند.

عنایت امام عصر ؟عج؟ در دوران غیبت

آقا شیخ محمّدرضا عربستانی؟ق؟ در مجلسی که بنده هم حضور داشتم، برای پیرمردی از مریدهایش نقل می‌کرد و می‌گفت:

خدا بیامرزد فلانی را! یک سال هوا گرم بود. گفت: خوب است برای زیارت و تغییر آب و هوا به فلان امامزاده در اطراف «قم» برویم. گفتم: مال (مَرکب) هست؟ گفت: بله. فردا صبح فلان جا منتظر هستیم.

لذا مقداری نان با خود برداشتیم و به جایی که قرار گذاشته بودیم، رفتیم؛ ولی دیدیم مال نیست، هوا هم گرم بود. مقدار زیادی پیاده راه رفتیم، به حدّی که پاهایمان تاول زد. آب هم نبود. لذا من طاقتم طاق شد و گفتم: پاهایمان تاول زده، نان راهم بدون آب نمی‌شود خورد. ایشان سه بار گفت: یا صاحب الزّمان! یک مال برسان این آقا سوار شود.

گویا از زیر ریگ‌ها مال جوشید و عرّابه‌داری نمایان شد. او احمد آقا طباطبایی، پدر حاج آقا محمّد طباطبایی - که زمانی وکیل قم شد - بود که می‌خواست برای جمع‌آوری غلّات به ده برود. از دور صدا زد: آقا! بفرمایید. رفتیم و دو سه روز در آنجا بودیم. از قضا هنگامی که می‌خواستیم برگردیم نیز او کارش را تمام کرده و غلّاتش را برداشته بود و می‌خواست به قم برگردد؛ لذا به شخصی گفتم: به او بگو آیا می‌شود دوباره ما را سوار کند و کرایه بگیرد؟ رفت و به او گفت و ایشان باز از دور صدا زد: آقا! این چه فرمایشی است؟ آقا بفرمایید! و ما باز مثل اوّل سوار شدیم و برگشتیم.

آری. ما او را از خود دور می‌بینیم؛ با اینکه در زیارتش می‌خوانیم:

«السَّلامُ عَلیكَ یا عَینَ اللهِ النّاظِرَةِ؛2

سلام بر تو ای چشم بینای خدا!»

بله. واقعاً او ما را می‌بیند و ما نیز باید او را ملاحظه کنیم.

پی‌نوشت‌ها: