آرمگدون عقیده‌ای صهیونیستی؛نه اسلامی

محمود النجیری - ترجمهٔ رضا عبّاسپور و قبس زعفرانی

جای تعجّب است وقتی ملاحظه می‌شود برخی از نویسندگان مسلمان ساده‌اندیش، مروّج عقیدهٔ اسطوره‌ای و منحصر به فرد صهیونیستی هستند و دربارهٔ باور ناروای این قوم منحرف، کتاب‌ها و مقالات بسیاری به زیور طبع می‌آرایند؛ مثل اینکه بخشی از اعتقادات مذهبی ماست! منظور، اعتقاد به «آرمگدون» است که افکار و اندیشه‌های برخی از مردم، متوجّه آن شده و سؤالات بسیاری دربارهٔ آن طرح می‌کنند.

امّا آرمگدون چیست؟

در توضیح لازم است ابتدا به این نکته اشاره کنیم که ما بنا بر آنچه پیامبر اسلام(ص) به ما خبر داده است، به مهدی موعود؟عج؟ ایمان داریم. همچنین به دومین بازگشت مسیح پسر مریم؟عهما؟1 معتقدیم و نیز ایمان داریم که مسیح دروغین، در آخرالزّمان ظاهر خواهد شد و فتنه‌ها و بلواهای بسیار برپا می‌شود و این اخبار را سنّت به ما داده است.

از آرمگدون در قرآن و سنّت، سخنی به میان نیامده و از پیشوایان ما نیز مطلبی در این‌باره نقل نشده است. این عقیده بخشی از اعتقادات بنیادگرایان انجیلی «آمریکا» است که یک‌پنجم آمریکایی‌ها را تشکیل می‌دهند و مسیحیت را با صهیونیسم درآمیخته‌اند و اعتقاد دارند برای بازگشت دوبارهٔ مسیح(ع) به زمین، باید جنگ هسته‌ای بزرگی، در جایی به نام آرمگدون، میان «اردن» و «فلسطین» به وقوع پیوندد و به نابودی و تخریب اکثر شهرهای جهان انجامد.

این بنیادگرایان معتقدند نیروهای شرّ، بی‌ایمان - منظور اعراب و مسلمانان - علیه اسرائیل متّحد خواهند شد و ارتشی چهارصد میلیونی، دشمن مسیح، گرد خواهند آورد و با او خواهند جنگید؛ امّا مسیح، اوّلین ضربه را با سلاح‌های کشندهٔ خود بر آنها وارد خواهد آورد و این ارتش را از بین خواهد برد و خون تا افسار اسب‌ها خواهد رسید. این جنگ فرجامی خوشایند خواهد داشت و با ایمان آوردن یهود به مسیح، به عنوان منجی ایشان به پایان خواهد رسید، پس از اینکه دو سوم آنها در این نبرد از بین می‌روند. مسیح، مؤمنان به خویش را به بالای ابرها می‌برد. سپس با آنها فرود خواهد آمد و برای هزار سال، زندگی سعادتمند خواهند داشت.

برای خواننده جای تعجّب نیست اگر ملاحظه کند در توصیفاتی که از این جنگ هسته‌ای می‌شود، تخیّلات و اوهام نیز راه یافته است! در ظاهر به نظر می‌رسد این جنگ هسته‌ای بر پشت اسبان به وقوع می‌پیوندند!!

این افراد فراموش می‌کنند که مسلمانان، مانند اسرائیل و غرب، سلاح هسته‌ای را در اختیار ندارند و به این نکته توجّه نمی‌کنند که مسلمانان به خداوند، به عنوان خدا و به مسیح(ع)، به عنوان یکی از پیامبران و فرستادگان خدا اعتقاد دارند و منتظر بازگشت دوبارهٔ او هستند تا برای یاری رساندن به مظلومان و مستضعفان جهان، از او پیروی کنند و در این شکّی نیست که دشمنان مسیح(ع)، ظالمان و کافران و فاسدان هستند.

این بنیادگرایان اعتقاد دارند که شرط بازگشت مسیح، برپایی مملکت بزرگ اسرائیل و ساخت مجدّد «هیکل سلیمان» بر خرابه‌های «مسجد الأقصی» است. به همین دلیل

مدّعی یاری یهود هستند؛ چون معتقدند ملّت برگزیدهٔ خداوند قوم یهودند و هر که آنها را یاری کند، خداوند او را دوست دارد و هر که با آنها به جنگ برخیزد، مقابل ارادهٔ خداوند مقاومت کرده است!

این افکار و اندیشه‌های بنیادگرایانه از آنِ گروهی افراطی نیست؛ بلکه اعتقاد بخش وسیع و گسترده‌ای از مردم است و فرهنگ و راویان مذهبی خاصّ خویش را دارد؛ همان‌گونه که ادبیات، هنر، آموزه‌های مذهبی و مدرسه‌ای خاصّ آنها از اصول و مبادی انجیلی و پس از آن، صهیونیستی شکل گرفته است. به همین دلیل، این افکار و اندیشه‌ها تأیید و حمایت مادّی و سیاسی این گروه از مردم را به خود اختصاص داده است که ده‌ها میلیون بنیادگرای آمریکایی و اروپایی را تشکیل می‌دهد و در چارچوب دویست و پنجاه سازمان انجیلی اصولگرا، فعّالیت‌های خود را دنبال می‌کنند و تمام آنها بدون استثنا، حامی و پشتیبان اسرائیل هستند.

در نتیجهٔ این بنیادگرایان اعتقاد دارند اگر مسئولان آمریکایی برنامه‌ای برای صلح جهانی بریزند و به موجب آن، حتّی یک وجب از سرزمینی که خداوند به ملّتی (که مالک قدیمی‌ترین حقّ تملّک زمین در میان انسان‌ها است) عطا کرده، از آنها بگیرند و به دیگران بدهند، گناه بزرگی مرتکب شده‌اند. بدین ترتیب آنها تجاوزات اسرائیل به اعراب، اعمّ از جنگ‌ها، قتل‌ها، کشتارها، الحاق زمین‌ها، بمباران تأسیسات و مناطق و تخریب منازل را توجیه می‌کنند؛ چون تمام اینها برای تأمین امنیت اسرائیل ضروری است و ادّعا می‌کنند همیشه این اعراب هستند که آغازگر جنگ و خواهان نابودی اسرائیل - مملکت خداوند و یهود ملّت خداوند - هستند.

تا زمانی که «اتّحاد شوروی» پابرجا بود، بنیادگرایان انجیلی عنوان می‌کردند این همان کشوری است که نیروهای شرّ را رهبری خواهد کرد و با اعراب و مسلمانان متّحد خواهد شد و به جنگ مسیح خواهد آمد؛ چون اتّحاد شوروی سلاح هسته‌ای داشت و دشمن غرب و کافر و کمونیست بود. بی‌شک فروپاشی بلوک شرق سبب شد سناریوی آرمگدون، بازیگر اساسی و مهمّ خویش را از دست بدهد؛ امّا صاحبان این پیشگویی‌ها از تحقّق نیافتن پیشگویی‌های دروغین خویش شرمگین نشدند و از تغییر میدان و عرصهٔ سیاست جهانی برخلاف دیدگاه عجیبشان خجل نگردیدند. به همین دلیل دوباره دست به تقسیم نقش‌ها زدند و این بار اعراب و مسلمانان را نیروهای جدید یأجوج و مأجوج معرّفی کردند و از دولت‌هایشان خواستند که بمب‌های هسته‌ای بیشتری تولید کنند و به اسرائیل بدهند؛ چون توقّف روند تسلیحات جایز نبود و صداهایی به گوش رسید که توقّف این روند را خلاف ارادهٔ خداوند و پیشگویی‌های ایشان برای آینده به شمار آورد!

نمی‌دانیم آیا تبدیل آمریکا به انبار سلاح‌های اسرائیل و لنگر انداختن ناو هواپیمابر آمریکا در بندر «حیفا» نیز بخشی از سیستم و نظام مذهبی بنیادگرایان صهیونیست شده است؟!

نظریهٔ آرمگدون در بحران‌های بسیاری تکرار شده است؛ از جمله هنگامی که اسرائیل، «لبنان» را در سال 1982م. اشغال کرد، یکی از رهبران و مبلّغان مشهور این جنبش به نام پت رابرتسون، در تلویزیون از رعب و وحشتی سخن گفت که جنگ آرمگدون به دنبال خود دارد و تأکید کرد که در پایان سال 1982م. قیامت برپا خواهد شد و هسته و کانون این قیامت اتّحاد شوروی است؛ چون آغازگر جنگ می‌باشد و آمریکا را بمباران هسته‌ای خواهد کرد.

طیّ جنگ آزادسازی «کویت» در سال 1991م. نیز چنین پیشگویی‌هایی به گوش رسید و برخی از رهبران اصولگرا گمان بردند جنگ دوم «خلیج فارس»، آغاز نابودی جهان و بازگشت دوبارهٔ مسیح است؛ در حالی که این عقیده در قرون وسطا نیز مورد استفاده قرار گرفته بود، هنگامی که آتش جنگ‌های مذهبی در اروپا برافروخته شده یا زمانی که اروپایی‌ها جنگ‌های صلیبی خود را علیه مشرق اسلامی آغاز کرده بودند. آنها در آن زمان نیز اسطورهٔ وحشتناکی را ترویج می‌کردند؛ بدین معنا که آنها برگزیده شده‌اند تا این جنگ‌های وحشیانه را برای آزاد ساختن «قدس» به راه اندازند که مسیح بازگردد و در «بیت المقدّس» اقامت گزیند.

در کتاب «ستارهٔ در حال افول زمین» اثر هال لندسی، نویسندهٔ اصولگرای آمریکایی، ملاحظه می‌کنیم وی معتقد است آمریکایی‌ها باید کرهٔ زمین را نابود کنند؛ البتّه این نابود شدن شامل خود آنها نیز می‌شود. آنها باید خود و هر آنچه در اختیار دارند، مانند درختان، گل‌ها، اشعار، هنرها، ادبیات، موسیقی و... ، همه را از میان ببرند تا دیگر چیزی از گذشته برای ایشان باقی نماند و فردایی بر روی زمین وجود نداشته باشد. از این کتاب هشت میلیون نسخه فروش رفت و در دههٔ هفتاد میلادی، پرفروش‌ترین کتاب جهان بود.

نکتهٔ جالب یا هولناک این است که رونالد ریگان - رئیس‌جمهور پیشین آمریکا - به نظریهٔ آرمگدون اعتقاد داشت و سیاسیت خارجی و داخلی ایالات متّحده را با آن درآمیخته بود. او اجازه نداد حدّ و حدودی برای مجهّز شدن به سلاح‌های هسته‌ای در نظر گرفته شود و در سال 1986م.، از آن جهت به «لیبی» حمله کرد که اعتقاد داشت این کشور در جناح مخالف اندیشهٔ آرمگدونی است. به همین دلیل برنامه‌های تسلیحات و جنگ ستارگان، سرعت بیشتری به خود گرفت؛ چون آرمگدون در جنگ عادی و خالی از سلاح، به وقوع نخواهد پیوست و نمی‌توان به دولتی مانند «عراق» اجازه داد چنین سلاح‌هایی در اختیار داشته باشد؛ زیرا بنا بر اعتقاد و فهم رهبران بنیادگرای انجیلی، این مخالف خواست خداست و کشور عراق، مملکت شرّ به شمار می‌آید.

توجّه ریگان به بودجهٔ نظامی و سست شدن اعتقادات و مذهب ملّی‌اش ترس و نگرانی‌هایی در او ایجاد نمی‌کند. چرا باید به این چیزها توجّه کرد و وقت خود را صرف نگهداری و محافظت از اشیا نمود تا به دست نسل‌های آینده برسد؛ در حالی که همه چیز سرانجام طعمهٔ آتش خواهد شد؟!

تمام این افکار و اندیشه‌ها با دیدگاه ریگان منطبق است که آن را از سفر رؤیا و از پیشگویی‌های حزقیال می‌گیرد و معتقد است تحقّق آنها در جهان عاری از سلاح، ممکن نیست؛ زیرا بر اساس برداشت ریگان و رهبران بنیادگرای صهیونیست، این مخالف خواست خداست.

هنگامی که ارتش اسرائیل کرانهٔ باختری و نوار «غزّه» را اشغال می‌کند، افکار و اندیشه‌های آرمگدونی جانی دوباره می‌گیرند و صاحبان و مدّعیان این افکار و اندیشه‌ها فراموش می‌کنند که ارتش اسرائیل، یعنی ارتشی بزرگتر از همهٔ ارتش‌های ممالک اروپایی و پنجمین ارتش جهان، آن روز با غیر نظامیانی به جنگ می‌پردازد که سلاح آنها تفنگ‌های ساده و سنگ است؛ نه بمب‌های

هسته‌ای و این جنگی هسته‌ای به شمار نمی‌آید که جهان را ویران و نابود کند.

بنابراین وظیفهٔ ماست که از آرمگدون، اسطوره، حقیقت یا عقیدهٔ مذهبی برای خویش نسازیم. همچنین باید از صاحبان این نظریه به دور و برحذر باشیم که از متون مذهبی «تورات»، جهت توجیه خصومت‌های شخصی خویش، علیه اعراب و مسلمانان استفاده می‌کنند و برای آن حدّ و مرزی قائل نمی‌شوند؛ چون آنها دستگاه‌های تبلیغاتی و اطّلاعات گسترده‌ای دارند و آن‌چنان ملل جهان را تحت تأثیر خویش قرار می‌دهند که تصوّر آن میسّر نیست. از این رو به راحتی می‌توانند جهان را به لبهٔ پرتگاه هلاکت بکشانند.

گریس هالسل، نویسندهٔ آمریکایی که از این طایفه روی برگردانده است، دربارهٔ این خطر می‌گوید:

پس از زیارت حرم شریف، این ترس به من دست داد که اگر یهودیان افراطی، در کنار مسیحیان افراطی، جنگی مذهبی علیه مسلمانان به راه اندازند و اگر مقدّس‌ترین اماکن اسلامی را تخریب کنند، موجب شعله‌ور شدن جنگ جهانی سوم و کشتار هسته‌ای خواهند شد. در این هنگام، از خود پرسیدم: آیا نادیده گرفتن احساسات مسلمانان، بیانگر بنیادگرایی مسیحی است؟ و آیا درست است رهبران بنیادگرای مسیحی، به احساسات بیش از یک میلیارد مسلمان در شصت کشور جهان، توجّه نکنند و آن را تحقیر نمایند؟2

من [نویسنده] احساس می‌کنم تلاش عملی سازمان‌یافته و منطقی، برای از بین بردن این نظریهٔ خطرناک و محدود کردن تأثیر آن بر جامعهٔ آمریکا لازم است و این میسّر نمی‌شود، مگر از طریق دستگاه‌های تبلیغاتی که جوامع غربی را هدف قرار دهند و عقل غربی را مخاطب؛ به گونه‌ای که آنها بتوانند منطق و توجّه به عمق مسائل و دقّت در مفاهیم را یک جا در خود گردآورند و اسطورهٔ آرمگدونی و فرجام هسته‌ای جهان را از بین ببرند و از خاطره‌ها و یادها محو کنند.

پی‌نوشت‌ها