با من سخن بگو!

حكيمه خاتون، دختر امام جواد(ع) می‌گوید:

امام حسن عسکری(ع) مرا به نزد خود فراخوانده، فرمودند:

«ای عمّه! امشب افطار نزد ما باش که شب نیمهٔ شعبان است و خدای تعالی امشب حجّت خود را که در روی زمین است، آشکار خواهد نمود.»1

عرض کردم: مادر او کیست؟ فرمودند: «نرجس.»

گفتم: فدای شما شوم! [ولی] اثری در او نیست. امام(ع) فرموند: «همین است که به تو می‌گویم.»2

آمدم و چون سلام کردم و نشستم، نرجس؟عها؟ آمد تا کفش مرا از پایم برگیرد و گفت: ای بانوی من و بانوی خاندانم! حالتان چطور است؟ گفتم: تو بانوی من و خاندان من هستی.

از کلام من ناخرسند شد و گفت: ای عمّه جان! این چه فرمایشی است؟

بدو گفتم: ای دختر جان! خدای تعالی امشب به تو فرزندی عطا فرماید که در دنیا و آخرت، آقاست. نرجس؟عها؟ خجالت کشید و حیا نمود.

همین که از نماز عشا فارغ شدم، افطار کردم و به بستر خود رفتم و خوابیدم و در دل شب برای ادای نماز برخاستم و آن را به جای آوردم؛ در حالی که نرجس؟عها؟ خوابیده بود و اتّفاقی برایش پیش نیامده بود. من مشغول انجام تعقیبات شدم و سپس دراز کشیدم و [پس از مدّتی] هراسان بیدار شدم و او همچنان در خواب بود. بعد از آن برخاست و نماز گزارد و خوابید.

بیرون آمدم و در جست‌وجوی فجر به آسمان نگریستم و دیدم فجر اوّل دمیده است و او هنوز در خواب است. تردیدی در دلم ایجاد شد؛ امّا ناگاه ابومحمّد(ع) از محلّ خود بانگ زد: «ای عمّه! شتاب مکن که آن امر نزدیک شده است.»3

نشستم و به قرائت سوره‌های «سجده» و «یس» پرداختم و در این میان نرجس؟عها؟ هراسان بیدار شد. من خود را به نزدش رساندم و نام «الله» را بر او خواندم و گفتم: آیا چیزی را احساس می‌کنی؟

گفت: آری ای عمّه!

گفتم: خودت را جمع کن و دلت را استوار دار که این همان است که به تو گفتم.

من و نرجس را ضعفی فرا گرفت و با صدای سرورم به خود آمدم و جامه را از روی او برداشتم و ناگهان سرور خود را دیدم که در حال سجده و مواضع سجودش بر زمین است. او را در آغوش گرفتم و دیدم پاک و نظیف است.

ابو محمّد(ع) با صدای بلند فرمود: «ای عمه! فرزندم را به نزد من آور!»4

او را نزد وی بردم و او دو کف دستش را گشود و فرزند را در میان آن قرار داد و دو پای او را بر سینه خود نهاد. سپس زبانش را در دهان او گذاشت و دستش را بر چشمان و گوش و مفاصل وی کشید. سپس فرمود: «ای فرزندم! سخن بگو.»5

فرمود: «گواهی می‌دهم که خدایی جز خدای یگانه نیست. یکتاست و شریکی ندارد و گواهی می‌دهم که محمّد(ص) رسول خداست.»6

سپس بر امیرالمؤمنین و ائمّه؟عهم؟ درود فرستاد تا آنکه به پدرگرامی‌اش(ع) رسید و زبان در کشید.

آنگاه ابومحمّد(ع) فرمود: «ای عمّه! او را به نزد مادرش ببر تا بر او سلام کند. آنگاه به نزد من آور.»7

پس او را بردم و بر مادر سلام کرد و او را باز گرداندم و در مجلس نهادم. سپس فرمود: «ای عمّه! روز هفتم، نزد ما بیا.»8

چون صبح شد، آمدم تا بر ابومحمّد(ع) سلام کنم و پرده را کنار زدم تا از سرورم تفقّدی کنم؛ ولی او را ندیدم. عرض کردم: فدای شما شوم، سرورم چه می‌کند؟

فرمودند: «ای عمّه! او را به کسی سپردیم که مادر موسی، او را به وی سپرد.»9

چون روز هفتم فرا رسید، آمدم و سلام کردم و نشستم. حضرت(ع) فرمود: «فرزندم را به نزد من آور!»

و من سرورم را آوردم و او در خرقه‌ای بود و با او همان کرد که اوّل بار کرده بود. سپس زبانش را در دهان او گذاشت و گویا شیر و عسل به وی می‌داد و آنگاه فرمود: «فرزندم سخن بگو!»

و او فرمود: «أشْهَدُ أنْ لا إلهَ إلَّا الله» و درود بر محمّد و امیرالمؤمنین و ائمّهٔ طاهرین؟عهم؟ فرستاد تا آنکه بر پدرش رسید. سپس این آیهٔ را تلاوت فرمود:

«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحيِم ٭ و نُرِيدُ أنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا في اْلأرْضِ وَ نَجْعَلَهُم أئمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الوارَثينَ ٭ وَ نُمَكِّنَ لَهُمْ في اْلأرْضِ وَ نُرِيَ فِرْعَونَ وَ هَمَنَ وَ جُنُودَهُما مِنْهُمْ ما كانُوا يَحْذَرونَ؛10

و ما اراده می‌کنیم که بر مستضعفان زمین منّت نهاده و آنان را ائمّه و وارثین قرار دهیم و آنان را متمکّن در زمین ساخته و به فرعون و هامان و لشکریان آنها آنچه را که از آن برحذر بودند، بنمایانیم.»

موسی بن محمّد - راوی این روایت - می‌گوید:

از عقبه خادم دربارهٔ این قضیه پرسیدم. گفت: حکیمه [خاتون] راست گفته است.

راوندی به نقل از حکیمه خاتون می‌گوید:

هنگامی که امام زمان؟عج؟ متولّد شدند، نوری در اتاقی که بودیم، تابید و چون به آن حضرت نگریستم، بر بازوی راستش مکتوب شده بود:

«جَاءَ الْحَقّ وَ زَهَقَ الْبَاطِلُ إنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقاً؛12

حق آمد و باطل نابود شد. حقّاً که باطل نابودشدنی بود.»13

پی‌نوشت‌ها