مصطفی یگانه
عاشورا و ظهور از یک حقیقت و یک جنسند. هر دو بیانگر و نمایانگر یکدیگر و معرّف همدیگرند. هردو در یک راستا و دارای یک هدف و یک غایتند.
هر کس دلبستهٔ هر کدام است، باید در مسیر آن دیگری گام بردارد و هر که برای یکی از آن دو می‌سوزد، لا جَرَم برای دیگری هم باید بسوزد و آب شود.
نه عاشورا بدون ظهور تمام می‌شود و نه ظهور بدون عاشورا آغاز و انجام می‌یابد.
نه بی‌ظهور می‌توان عاشورا را شناخت و نه بدون عاشورا می‌شود به حریم ظهور پای نهاد.
آنان که دل در گرو عشق حسینی نهاده‌اند، بی عشق مهدی؟عج؟ کربلایی و حسینی نخواهند شد و کسانی که از مهدی؟عج؟ دم می‌زنند، بی حسین(ع) و عاشورا و عزای او، ره به جایی نخواهند برد.
آنان که در عزای حسینی می‌گریند و می‌سوزند، باید برای آمدن منتقم تلاش و مجاهدت کنند؛ از دعا برای ظهور گرفته تا آماده شدن برای جانفشانی در راه قیام مهدوی؛ تا آماده‌سازی زمینه‌های ظهور، تا یارسازی و تربیت سرباز، تا دشمن‌ستیزی و استکبارگویی، تا فراموش نکردن منتقم و ره‌پویی مسیر انتظار و شهادت.
آنان که در زیارت عاشورا می‌گویند:
یا لیتنی کنت معکم فافوز معکوم فوزاً عظیماً؛
ای اباعبدالله و ای یاران فداکار حسین! کاش من با شما در عاشورا بودم و با نثار جان، همراه با شما به فوز عظیم شهادت و یاری حسین فائز می‌شدم.
هان! اکنون فرزند او مهدی؟عج؟ یار می‌طلبد!
آیا کسی هست که لبّیک راستین گوید؟
آیا کسی هست «هل من ناصر ینصرنی» حسین(ع) را از حلقوم مهدی بشنود؟
آیا کسی هست که کشته شدن حسین(ع) بر او گران آید و فریاد مهدی؟عج؟ برای انتقام را لبّیک گوید؟
آیا کسی هست در روز عاشورا و غیر آن، حقیقتاً فریاد زند: حسین جان! من آماده‌ام
تا منتقم خون مطهّرت، مهدی بیاید؟
آیا کسی هست که گوید: حسین جان! اگر من عاشورا نبودم تا یاری‌ات کنم، امروز امّا منتظرم تا در رکاب مهدی یار و یاورت باشم؟
کجایند گریه‌کنندگان، سینه‌زنان، سیه‌پوشان و عزاداران حسینی آنگاه که پای از عزاخانهٔ حسینی برون می‌نهند، گام دیگر را راه یار مهدی شدن بگذارند؟!
کجایند آنان که حسین(ع) را در مهدی؟عج؟ می‌جویند؟!
کجایند آنان که جای خالی خود در جبههٔ حسینی را در لشکر مهدی؟عج؟ پُر نمایند؟
کجایند آنان که اگر تاکنون جام شهادت سر نکشیده‌اند، در انتظار وفا به عهد و پیمان الهیِ خویش، جان بر کف گرفته، دعا برای ظهور بر لب بسرایند، شمشیر شهادت‌طلبی در کف بفشرند و در تحوّلات روزگار، بر سر پیمان بایستند و آن را تغییر و تبدیل نکنند؟
کجایند معرفت‌اندوزان و بصیرت‌آموزانی که در مسیر ولایت نفس زنند، پلک بر پلک سایند، جمجمهٔ سر به حضرت معبود بسپارند، قدر نظام ولایی بدانند و در فتنه‌ها و غربالگری‌های الهی، ثابت‌قدم بمانند؟
کجایند نازنینانی که ظهور و غیبت برای آنان یکسان باشد؛ یک گامشان در «کربلا» و گام دیگرشان در حریم ظهور باشد؟
کجایند آنان که به راستی ترنّم می‌کنند:
«یا اباعبدالله! مصیبت تو بر من بسی سنگین است. از خدایی که مقامت را گرامی داشت و مرا به وسیلهٔ تو کرامت بخشید، درخواست می‌کنم که خون‌خواهی تو را در رکاب امامِ یاری شده از اهل بیت محمد؟عهم؟، روزی من فرماید.»۱
کجایند آنان که فرشتگان، طنین فریاد یا حسین و یا مهدی را از قلبشان می‌شنوند؟!
کجایند آنانی که در سوز و گداز حسینی‌شان، زمزمهٔ «اللّهم عجّل لولیّك الفرج» را با ذرّه ذرّهٔ وجود و سلّول سلّول جانشان سر می‌دهند؟
بارالها! آیا می‌شود این عاشورا، پژواک صدای منتقم خون حسینی، مهدی؟عج؟ را به گوش جهانیان برسانی که:
«ای اهل عالم! آگاه باشید که من دوازدهمین امامم!
ای اهل عالم! منم شمشیر انتقام‌گیرندهٔ الهی!
ای اهل عالم! آگاه باشید من فرزند آن حسینی هستم که او را تشنه‌کام کشتند!
ای اهل عالم! ... »
پی‌نوشت
پانویس‌های این مقاله
- ۱
۱. فرازی از زیارت عاشورا.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑