توزیع وقت

جوانان، دانشجوها، دانش‌پژوهان!

خواهران و برادران!

این روایت را باید با آب طلا نوشت؛ این را از من داشته باشید، اگر همیشه وقت کم می‌آورید. فرمودند؛

«تَوْزیعُ الْوَقْتِ تَوْسیعُهُ وَ تَشْتیتُ الْوَقْتِ تَفْویتُهُ؛

وقت را قسمت‌بندی کردن، وقت را وسعت دادن است.»

وقت را قسمت کردن، وقت را وسعت دادن است. اگر قسمت نکنیم، کلاف سردرگم می‌شویم. روزت تمام می‌شود و می‌بینی که به هیچ کارت نرسیده‌ای؛ امّا اگر توزیع بکنی، یعنی آقا این ساعت من برای این کار من است، این ساعت مال فلان کار است، این ساعت مال بهمان کار است، این ساعت مال گلستان سعدی است، منّت خدایی را عزّوجلّ این ساعت برای سنایی است، این ساعت برای «مفاتیح»، این ساعت می‌خواهم یادداشت بردارم...

خیلی زیباست.

اگر اروپاییان این را بلد باشند، آن را یک کتابش می‌کنند! ببینید! خدا به ما عمر داده؛ چقدر عمر داده؟ به بعضی‌ها پنجاه سال، بعضی شصت سال، هفتاد سال...

ببینید همهٔ موفّق‌ها، همین سال‌های عمرشان موفّق شده‌اند؛ مثلاً فلان کس که نویسندهٔ کتاب بوده، دویست سال عمر نکرده. در همین عمر طبیعی عمر کرده و کارش را انجام داده است. این به خاطر همین توزیع وقت است.