تمام می‌شوی...

خیال نکن وقتی که تو ناتوان شدی، کار تمام است. نه، با ناتمامی و ناتوانی تو تازه تمام راه و تمامیّت کار شروع می‌شود.

وقتی که تو کنار می‌روی، وقتی که مَرکب تو شُل می‌شود، وقتی که بلاها، خستگی‌ها، درگیری‌های داخلی و خارجی و اجتماعی و جهانی و... همهٔ این‌ها تو را خرد می‌کند، تازه این خرد و شکسته، سرمایهٔ بزرگ توست.

این انکسار، این اضطرار، این عجز، سرمایهٔ توست. از این بهتر؟!

راه آنجا آغاز می‌شود که تو تمام می‌شوی و با تمام شدن تو، سلوک تو تمام نمی‌شود که تازه اوّل راه است.

حجّت الاسلام علی صفایی (عین، صاد)، «فوز سالک»، ص ۱۱۲.