آرمگدون چیست؟

گریس هالسل - ترجمهٔ قبس زعفرانی

برای آشنایی بیشتر با عقیدهٔ «آرمگدون» در سال 1983م. به همراه ششصد و بیست و نه آمریکایی دیگر، بار سفر بسته و با نظارت جری فالول راهی سرزمین مسیح شدم. پس از فرود آمدن در «تل‌آویو»، اتوبوس‌ها که هریک پنجاه نفر را در خود جای می‌دادند، ما را به شمال، یعنی «مگدو» بردند که در پنجاه و پنج مایلی شمال تل‌آویو و پانزده مایلی «دریای مدیترانه» قرار دارد.

در طول مسیر با کلاید آشنا شدم. وی کارمند بازنشسته‌ای بود که از «مینیاپولیس» به اسرائیل آمده بود و اواخر شصت سالگی خود را طی می‌کرد. او فارغ التّحصیل دانشگاه و در جنگ جهانی دوم افسر ارتش بود. قامت کلاید شش فوت بود و سیمای زیبایی داشت که خدمت وی در ارتش را آسان‌تر می‌کرد.

هنگامی که به مگدو رسیدیم، از اتوبوس‌ها پیاده شدیم و راه تپهٔ کوچکی را پیش گرفتیم که بقایای گروه‌ها و مردمان گذشته را در خود دفن کرده بود. وقتی به او گفتم:

نگاه کن کلاید! این تپه جای یکی از شهرهای قدیمی کنعان بود و ما در جنوب دشت بزرگی ایستاده‌ایم که «أسدریلیون» نامیده می‌شود و در «کتاب مقدّس» از او به نام «دشت جرزیل» یاد شده است.

کلاید با لحنی همانند یک مورّخ مجرّب جواب داد:

مگدو در قرون گذشته، شهر بزرگ و بسیار با اهمّیتی بود. این شهر بر سر راه‌های استراتژیک نظامی قرار داشت و کاروان‌ها از این شهر می‌گذشتند. راه ساحلی که «مصر» را به «دمشق» مرتبط می‌سازد، از دشت مگدو می‌گذرد.

و برخی از مورّخان اعتقاد دارند این منطقه بیش از هر منطقهٔ دیگری در جهان شاهد جنگ‌های تاریخی بوده است. جنگجویان در گذشته می‌گفتند: رهبری که بر مگدو استیلا یابد، می‌تواند مقابل تمام اشغالگران و متجاوزان ایستادگی کند. ما در یشوع 21:12 می‌خوانیم که چگونه یشوع و اسرائیلی‌ها، کنعانی‌ها را در یک جنگ شکست دادند.

و ادامه می‌دهد:

پس از دو قرن نیروهای اسرائیلی به رهبری دیبوارا و باراک در جنگ بر رهبر کنعانی‌ها (سیسیرا) پیروز شود. همچنین می‌دانیم سلیمان پادشاه، پس از آن اقدام به مستحکم نمودن شهر کرد و آن را برای ارّابه‌ها و سواران و اسبانش مرکز نظامی قرار داد. در تاریخ نوین نیز می‌خوانیم، این منطقه شاهد جنگ‌های مهمّی بوده است. در پایان جنگ جهانی اوّل در سال 1918م. ژنرال بریتانیایی، لبنی، پیروزی بزرگی را بر ترک‌ها در اینجا در مگدو محقّق ساخت.

گروه ما راه خود را به سوی تپهٔ بلندی که بر دشت «جرزیل» اشراف داشت و تا شمال غرب کشیده شده بود، پیش گرفت. در اینجا کلاید با تأثّر فریاد زد: بالأخره میدان نبرد بزرگ و نهایی را به چشم دیدم.

از او پرسیدم: چگونه فهمیدی که این منطقه میدان آرمگدون است؟ پاسخ داد:

از نام آن. نام مگدو را بگیر و به آن کلمهٔ عبری «هار» را اضافه کن که به معنای کوه است، به عبارتی دست خواهی یافت که به معنای کوه‌های مگدو یا آرمگدو است و این کلمه، آرمگدون ترجمه شده.

من هیچ کوهی را اطراف خود نمی‌دیدم. ما به دشتی نگاه می‌کردیم، شاید مکان مرتفعی که ما روی آن ایستاده بودیم، هار نامیده می‌شد. با این حال از کلاید پرسیدم: آیا این منطقی است که کلمهٔ آرمگدو نام کوه مگدو باشد؟ ممکن نیست که این نام جایی باشد، نه حادثه‌ای؟ پاسخ داد:

خیر، خیر. این جای منطقه‌ای است که تمام ملل جهان در آن گرد خواهند آمد و جای آخرین جنگ میان نبردهای خیر به رهبری مسیح و نیروهای شرّ خواهد بود.

نزد کلاید اعتراف کردم که بسان میلیون‌ها نفر دیگر نام آرمگدون را بسیار شنیده‌ام؛ امّا چیزی از آن و از منبع یا ریشهٔ آن نمی‌دانم. کلاید توضیح داد:

می‌دانی که کلمهٔ آرمگدون فقط یک بار در کتاب مقدّس، در «سفر رؤیا» و مشخّصاً در فصل 16، آیهٔ 16 ذکر شده است.

و آیه را خواند:

آنها را در جایی گرد آورد که به زبان عبری آرمگدون نامیده می‌شود.

به سبب جایگاه مهمّی که کلمهٔ آرمگدون این روزها در زندگی ما احراز کرده، ریشهٔ آن را مشخّص کردم. می‌دانم که عهد قدیم نامی از این منطقه نمی‌برد و سِفْر رؤیا از «جایی» سخن می‌گوید که آرمگدون نامیده می‌شود؛ امّا چرا کلاید اصرار دارد که آرمگدون معنای نبرد و جنگ را می‌دهد؟

قدّیس یوحنّا سفر رؤیا را نوشت و همان‌طور که می‌دانی، ما اکثر اطّلاعات خویش دربارهٔ آخرین روزها را که در آن به سر می‌بریم، از این سِفْر به دست می‌آوریم.

او تصویر کاملی از این نبرد نهایی که مشخّصاً در اینجا به وقوع خواهد پیوست، ارائه می‌کند و به یاد می‌آوری که او در رؤیایش این‌گونه از این جنگ یاد می‌کند:

شهرهای جهان فرو ریختند و جزایر پنهان، فرو پاشیدند و کوه‌ها متلاشی شدند.

به این ترتیب خداوند از یوحنا استفاده کرد تا توصیف دقیق و خوبی از این نبرد نهایی به ما بدهد.

کلاید با استناد به کتاب مقدّس سخن خود را ادامه می‌دهد و از چهار فرشته در رود فرات و ارتشی متشکّل از دویست هزار سرباز سخن می‌گوید که سوار بر اسب‌های خویش هستند و از دهان آنها آتش و دود و گوگرد بیرون می‌آید.

این ارتش شرقی که راه غرب را پیش گرفته، یک سال در راه است و پیش از آنکه به رود فرات برسد، اکثر مناطق مسکونی سر راه خویش را نابود می‌کند و سفر رؤیا، آیهٔ 16 به ما می‌گوید رود فرات هنگامی که پادشاهان شرق و شرقی‌ها برای اشغال اسرائیل از آن می‌گذرند، خشک خواهد شد.

زیر لب از او سؤال کردم:

پادشاهان شرق؟ ذهنم متوجّه منطقه‌ای از جهان شد که در شرق فرات قرار دارد؛ امّا به یاد نمی‌آورم که امروزه در این منطقه پادشاهی باقی مانده باشد. در روزگاران ما شاه «ایران» آخرین پادشاه از سلسلهٔ پادشاهان شرق فرات به شمار می‌آمد. پادشاهانی در زمان یوحنّا وجود داشتند؛ امّا امروزه دیگر پادشاهی در این منطقه وجود ندارد. به همین دلیل این سؤال را از تو می‌کنم. آیا به نظرت یوحنّا رؤیای خویش را نه برای ما، که برای هم‌عصران خویش نوشته است.

کلاید پاسخ داد:

نه، بی‌شک منظور از پادشاهان، همان رهبران و رؤسای کشورها هستند.

آشکار است که کلاید در اینجا تفسیر باطنی کتاب مقدّس را در نظر نگرفته است و بی‌آنکه بر این موضوع تأکید کنم، داستان خویش را این‌گونه ادامه داد:

پادشاهان یا رهبران در اینجا در مگدو، بزرگترین ارتش‌های تاریخ جهان را به حرکت در خواهند آورد.

وقتی از فرشته‌ای سخن می‌گفت که جام خویش را به رود بزرگ فرات می‌ریخت و آب رود خشک می‌شد و به سپاه عظیم و بی‌شمار اجازه می‌داد به سمت دیگر رود برسد، چشمانش می‌درخشید و صدایش می‌لرزید:

بررسی پیشگویی‌ها به ما نشان می‌دهد که خداوند چگونه پیش از این، از تمام تحوّلات ما را مطّلع ساخته است. آنچه امروز دربارهٔ حوادثی که در جهان به وقوع می‌پیوندد، می‌خوانیم و مطّلع می‌شویم، آشکارا به نزدیک شدن این جنگ اشاره می‌کند.

در این نبرد نهایی که می‌توان آن را طیّ تحقیق در سفر زکریّا و رؤیا دریافت، تمام نیروهای روی زمین به جنگ مسیح پادشاه و قدّیسیان بزرگش خواهند رفت و همان‌گونه که می‌دانیم، مسیح در این نبرد که بزرگترین نبرد خونین جهان است، میلیون‌ها نفر را خواهد کشت!!

و برای اینکه به درستی سخنش تأکید کند، به کتاب مقدّس 2:8 استناد می‌جوید:

پس از آن شرّ پرده خواهد برداشت که خداوند با روحی که از دهانش خارج می‌شود، خواهد بلعید و با شراره‌های قدومش نابود خواهد کرد.

در تفسیری بر آن مطالب به کلاید گفتم:

مسیحیان آن‌چنان در سخن و در عمل غرق تفسیر عقیدهٔ آرمگدون شده‌اند که به فکر هیچ چیز دیگری جز بهشت و جهنّم نیستند.

در حالی که من و کلاید با هم صحبت می‌کردیم، سایر اعضای گروه بر روی زمین یا صخره‌های اطراف نشسته بودند و با دقّت به مزارع گندم و جو و درختان میوهٔ آن نگاه می‌کردند. آنجا آرام و ساکت به نظر می‌رسید؛ امّا برخوردهای کلاید و سخنانش به این نکته اشاره داشتند که جهان با انفجار بزرگی مواجه خواهد شد که گریزی از آن نیست و نسبت به تفاصیل و آمار و ارقام آتش‌سوزی نهایی اطمینان کامل داشت.

امّا آیا ممکن است این جنگ در این دشت که مقابل دیدگان ما قرار دارد، به وقوع بپیوندد؟ در دشت کوچکی که می‌تواند به اندازهٔ مزرعهٔ کوچکی در «نبراسکا» یا یکی از مزارع «تگزاس» باشد؟

در حالی که به دشت زیر کشت رفته نگاه می‌کردم، به کلاید گفتم: این دشت کوچکتر از آن است که میدان نبرد نهایی و فاصله‌انداز باشد. در پاسخ گفت: آه، خیر! این دشت آن‌قدرها کوچک نیست. تانک‌های بسیاری را می‌توان در اینجا گرد آورد.

گفتم: تانک‌ها؟ و تمام ارتش‌های روی زمین؟ کلاید جواب داد: همهٔ آنها. باید به یاد آوری که این بزرگترین جنگ جهان خواهد بود. در اینجا میلیون‌ها نفر خواهند مرد.

پرسیدم: آیا از اینجا، از مگدو، جنگی هسته‌ایی آغاز خواهد شد که جهان را نابود خواهد کرد؟ گفت: بله. این در سفر حزقیال در دو بخش 38 و 39 آمده است. او جنگ هسته‌ای را این‌گونه توصیف می‌کند: «در آنجا باران‌های سیل‌آسا و سرما و گوگرد و آتش خواهد بارید.» و زمین با قدرت هر چه تمام به لرزه درخواهد آمد و کوه‌ها فرو خواهند ریخت و کوه‌های زمین از ترس و هراس فرو خواهند پاشید.

گفتم: امّا حزقیال در سفر خویش به بمب‌های هسته‌ای تاکتیکی اشاره نمی‌کند!!

کلاید ضمن تأیید سخنانم سرش را تکان داد.

از کلاید پرسیدم: آیا می‌توان مسیح را چون ژنرال پنج ستاره‌ای تصوّر کرد که از سلاح‌های هسته‌ای استفاده می‌کند؟ پاسخ داد:

بله. در واقع می‌توان انتظار داشت مسیح اوّلین ضربه را وارد می‌کند. او سلاح جدیدی را به کار می‌برد و این سلاح همان آثاری را از خود بر جای خواهد گذاشت که بمب نیتروژنی بر جای می‌گذارد. می‌خوانیم آنها در حالی که ایستاده‌اند، پوست

بدنشان ذوب و چشمانشان از کاسه در می‌آید و زبانشان در دهانشان سرخ می‌شود. این بلاهایی است که بر سر قربانیان انفجار هسته‌ای می‌آید و زکریّا پیش از این، از آن مطّلع بوده است.

از کلاید پرسیدم: آیا او می‌خواهد بگوید که این مسیح است که ضربهٔ اوّل را وارد خواهد ساخت؟

پیش از آنکه به من پاسخ دهد، ایستاد و گفت: بله. درست است.

اعتقاد به آرمگدون

در نظرسنجی‌ای که دانشگاه «اکرون» در سال 1996م. دربارهٔ دین و سیاست انجام داد، مشخّص کرد 31% مسیحیان تأییدکنندهٔ این عقیده هستند که عنوان می‌کند جهان در نبرد آرمگدون به فرجام خویش خواهد رسید. این بدین معناست که شصت و دو میلیون آمریکایی با این نظام عقیدتی موافق هستند.1

پی‌نوشت