شاعران مهدوی
مصطفی محدّثی خراسانی در اوّل آذرماه ۱۳۴۰ه .ش. در شهرستان «تایباد خراسان» متولّد شد؛ امّا از همان کودکی با خانواده به «مشهد» آمدند و دراین شهر تحصیل کرد و پرورش یافت.
پدرش شیخ حسن محدّثی خراسانی از علمای ادیب خراسان و هم‌دوره و هم‌درس دکتر محمّدرضا شفیعی کدکنی، استاد ذبیح الله صاحبکار و محمّدرضا حکیمی بود و با این وصف، به دلیل ارتباط و رفاقت پدرش با شاعران خراسان، از نوجوانی به شعر علاقه‌مند شد و به مرور، قریحه و ذوق ادبی او زمینهٔ بروز پیدا کرد.
محدّثی تحصیلات عالی را تا مقطع کارشناسی ادبیات و زبان فارسی در «دانشگاه فردوسی مشهد» به انجام رساند و به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد.
او قریب دو دهه مسؤلیت گروه شعر «حوزهٔ هنری مشهد» و هم‌زمان، مسئولیت «کانون شاعران و نویسندگان آموزش و پرورش خراسان» را در دهه‌های شصت و هفتاد بر عهده داشت و نقش مؤثّری در کشف و پرورش استعدادهای ادبی این دوره در استان خراسان داشته است.
وی از سال ۱۳۸۰ه .ش. به «تهران» مهاجرت کرد و سردبیری مجلّهٔ تخصّصی شعر حوزهٔ هنری را نزدیک به ده سال بر عهده داشت. از جمله موارد کارنامهٔ فعّالیت‌های ادبی او عضویت در «شورای عالی شعر صدا و سیما»، دبیری بیستمین «کنگرهٔ شعر دفاع مقدّس» و داوری جشنواره‌های ملّی شعر است.
او در سال ۱۳۹۸ه .ش. موفّق به دریافت نشان درجه یک هنری از «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی» شد.
عشق و عرفان، دفاع مقدّس و اجتماعیات از جمله مضامین شکل‌دهندهٔ آثار محدّثی است؛ امّا بخش قابل توجّهی از آثار او در حوزهٔ آئینی و از جمله مهدویت است که برخی از آنها در قالب اثر موسیقایی منتشر شده است.
از محدّثی تا کنون پانزده عنوان کتاب چاپ و منتشر شده است. عناوین تعدادی از آثاراو عبارتند از:
«سلوک باران»، «سُکر سماع»، «جشن یگانگی»، «در آفتاب مضامین»، «محض بیرنگی» و... .
در ادامه برخی از سروده‌های مهدوی وی آمده است:
۱. شکوه شکفتن
بیا به خانه که امّید با تو برگردد
هزار مرتبه خورشید با تو برگردد
بیا شکوه شکفتن! که باز در نَفَسی
بهار رفته به تبعید با تو برگردد
بیا که صبح یقین با گشودن چشمی
به جای این شب تردید با تو برگردد
من و غروب و غم و اضطراب و چشمانی
به راه مانده که امّید با تو برگردد
بیا که کوچ کند ماتم از حریم دلم
و شادمانه ترین عید با تو برگردد
۲. شوق پریدن
گر چه بیم نرسیدن دارد
بار عشق تو کشیدن دارد
یاد تو بالی اگر باز کند
سنگ هم شوق پریدن دارد
چون در آئینه تو را می‌بینم
جلوه ی آینه دیدن دارد
یا دلی نیست در آفاق وجود
یا به ذکر تو تپیدن دارد
واژه از پارهٔ دل داد به من
پس از این شعر شنیدن دارد
۳. رایت مهدی
رسیدی و پر و بال فرشته‌ها واشد
شب از کرانهٔ هستی گذشت و فردا شد
به یمن نام بهارآور تو ای خورشید!
گره ز کار فروبستهٔ زمین وا شد
لطیفه‌ای که خدا پشت پرده پنهان داشت
قیام کردی و در قامتت تماشا شد
تو آمدی و به یُمن نگاه تازه تو
خطوط مبهم و مخدوش عشق خوانا شد
تو آمدی و در آئینه چراغانت
فروغ گمشدهٔ داغ شیعه پیدا شد
در آسمان و زمین عطر عاشقی پیچید
تمام بادیه مجنون بوی لیلا شد
به پیشواز تو هر ماسه، قطره‌ای باران
به پیشواز تو این خاک تشنه دریا شد
دمید رایت مهدی، وزید آیهٔ مهر
جهان، تجسّم آئینه‌های رؤیا شد
چند رباعی مهدوی
قفلی که نمی‌گشودمان باز شده است
سرسخت‌ترین سکوت آواز شده است
تو می‌رسی و عدالت این مرغ اسیر
آن روز پرنده‌ای‌ست، پرواز شده است
٭٭٭
ماییم و شب امید در چشمانت
صبحی همه صبح عید، در چشمانت
یک پلک توجّه تو کافیست که دل
صد بار شود شهید در چشمانت
٭٭٭
آن چشم پر از ستاره بر می‌گردد
آن منتظر اشاره بر می‌گردد
رفته‌ست؛ ولی به چشم خود می‌بینم
یک روز دلم دوباره بر می‌گردد
٭٭٭
آشفته و بی‌قرار باشد، باشد
یکپارچه انتظار باشد، باشد
این آینه را که جز تو پیدایش نیست
خواهی که پُر از غبار باشد، باشد