سیّد مهدی شجاعی
بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
کز بهر جرعه‌ای همه محتاج این دریم
خدایا!
دل‌هایمان را در کورهٔ عشق، جلا بده و جان‌هایمان را به نور معرفت، روشنی ببخش.
خدایا!
به دل‌های پروانه‌وش، شمعی شایسته عنایت کن که در پای هر کرم شب‌تابی، فرود نیایند و پیش چشم هر کورسویی، جان نسپارند.
خدایا!
دل‌هایمان را از جمله زمینیان بکن و به زمرهٔ آسمانیان پیوند بزن.
خدایا!
جرعه‌ای از جام ولایت در جان ما بریز و ما را ظرفیت و خشوع نوشیدن آن عنایت کن که «انّها لکبیرةٌ الّا علی الخاشعین.»
خدایا!
به جان‌های ما لباس ادب بپوشان که عریانی از ادب، رسوایی هر دو جهان است.
خدایا!
دست ارادهٔ ما به خون دل مردمان آلوده مباد.
خدایا!
از فتنه و بلا و امتحان، گریز و پرهیزی نیست. سربلندی و توفیق، مسئلت ماست.
خدایا!
هر نعمتی بی‌حضور تو نقمت است و هر شادکامی بی‌رضای تو مصیبت. هیچ چیز در مقابل قهر و فراق تو کار نمی‌کند: «اللّهم و رضاك!»
خدایا!
از تو حق‌شناس‌تر کیست؟ از تو سپاسگزارتر کجاست؟ «یا من یُعطی الکثیر بالقلیل!» از ما جز کمی و کاستی نیاید و از تو جز اکرام و اکمال نشاید.
خدایا!
آن‌چنان‌که پیداست، ملاک پذیرش تو و جواز قرب تو اخلاص است. ما را از این کبریت احمر و کمیاب‌ترین گوهر، محروم مگردان!
آمین