گلستانه

صفحات چاپی ۲۲ تا ۲۴

مطالعه در کتاب‌خوان

آتش عشق

ای پاسخ بی‌چون و چرای همهٔ ما

اکنون تویی و مسئله های همهٔ ما

کو آن که در این خاک سفر کرده ندارد

سخت است فراق تو برای همهٔ ما

ای گریهٔ شب‌های مناجات من از تو

لبخند تو آئین دعای همهٔ ما

تنها نه من از یاد تو در سوز و گدازم

پیچیده در این کوه صدای همهٔ ما

ای ابر اگر از خانهٔ آن یار گذشتی

با گریه بزن بوسه به جای همهٔ ما

ما مشق غم عشق تو را خوش ننوشتیم

اما تو بکش خط به خطای همهٔ ما

در آتش عشق تو اگر مست نسوزیم

سوزانده شدن باد سزای همهٔ ما

حلقهٔ در کعبه

به کعبه رفتم و زآنجا، هوای کوی تو کردم

جمال کعبه تماشا به یاد روی تو کردم

شعار کعبه چو دیدم سیاه، دست تمنّا

دراز جانب شعر سیاه موی تو کردم

چو حلقهٔ در کعبه به صد نیاز گرفتم

دعای حلقهٔ گیسوی مُشک‌بوی تو کردم

نهاده خلق حَرم سوی کعبه روی عبادت

من از میانِ همه، روی دل به سوی تو کردم

مرا به هیچ مقامی نبود، غیر تو نامی

طواف و سعی که کردم، به جست‌وجوی تو کردم

به موقف عرفات ایستاده خلق دُعا خوان

من از دعا لب خود بسته، گفت‌وگوی تو کردم

فتاده اهل «منا» در پی منا و مقاصد

چو «جامی» از همه فارغ، من آرزوی تو کردم

به مناسبت آزادی خرّمشهر

مانده ز فهم تو دلم بی‌نصیب

معجزهٔ عشق، غرور غریب

نام تو را بردم و قلبم شکست

مثل شهیدان تو غریبی، غریب

بیرق افراشتهٔ زخم تو

حادثه‌ای پُر ز فراز و نشیب

می‌وزد از خاک تو بوی بهشت

بوی خدا، بوی ظفر، بوی سیب

خاک تو سر منزل مقصود عشق

ای وطن عشق! نداری رقیب

قلب زمین، قبلهٔ خون، قاف زخم!

معجزهٔ سرخ! عجیبی، عجیب

مژدهٔ آزادی تو، دلنواز

خندهٔ پیروزی تو، دلفریب

باز بخوان سورهٔ «النّازِعات»

باز بخوان آیهٔ «اَمَّن یُجیب»

خُرّم و سرسبز بمان تا ابد

ای وطن چلچله‌های نجیب

فتح تو یک معجزهٔ روشن است

«نَصرُ مِنَ الله وَ فَتحٌ قَریب»

صفحهٔ ۲۳

انتظار...

ساده است اگر بهار

جنگلی سترگ را

برگ و بر دهد

یا پرنده را

ز شاخه ای به شاخهٔ دگر سفر دهد

من در انتظار آن بهار گرم و بی قرار و آفتابی‌ام

می‌رسد

مرا عبور می دهد ز روزهای سخت

خاک را پرنده می‌کند

سنگ را درخت...

تمنّای تو

از خویش برآورد تمنای تو ما را

سر داد به فردوس تماشای تو ما را

خوش‌تر ز تماشای خیابان بهشت است

هر جلوه‌ای از قامت رعنای تو ما را

چون سایه که سر در قدم سرو گذارد

محو است سراپا به سراپای تو ما را...

چون صبح برانگیخت به یک خندهٔ پنهان

از خواب عدم، لعل شکرخای تو ما را

امروز ز رخسارهٔ خود پرده برانداز

تا نقد شود جنّت فردای تو ما را

صفحهٔ ۲۴