شاید شما خوانندهٔ عزیز! یک خانم باشید؛
زنی که قادر است به وسیلهٔ آنچه خداوند در وجودش قرار داده است، موجودی دیگر را به وجود بیاورد.
زنان فلسطینی طیّ سالها اشغال سرزمینشان برای مادر شدن مجبور هستند با سختیهای بسیاری دست و پنجه نرم کنند. سختیهایی که وجود یکی از آنها شاید کافی باشد که به مادر شدن فکر هم نکنیم.
گذشته از طی شدن دوران بارداری، آن هم با وجود مشکلات سخت اقتصادی و محاصرهٔ نوار «غزّه» و «نابلس»، وجود مشکلاتی است که برای وقت به دنیا آمدن نوزاد با آن روبهرو میشوند.
موارد بسیار زیادی وجود دارد که مادر فلسطینی در هنگام وضع حمل، کودکش را به خاطر جود ممنوعیت برای گذشتن از گذرگاه «رفح» و رسیدن به بیمارستان از دست میدهد؛ امّا از همه دردناکتر، ماجرای رولا اشتیه است.
رولا در هشتمین ماه بارداریاش بود که درد زایمان را در ساعت پنج صبح احساس کرد. همسرش، داوود را بیدار کرد، ساکی را که از قبل برای زایمان آماده کرده بود، با خود برداشت و به سمت بیمارستان «رفیدیای شهر نابلس» حرکت کردند، آن مسیر در حالت عادی بیش از پانزده دقیقه طول نمیکشید، داوود با «هلال احمر» شهر نابلس تماس گرفت و یک ماشین آمبولانس خواست. هلال احمر پاسخ داد که به خاطر ایستگاههای بازرسی آمبولانس نمیتواند وارد روستایشان شود؛ ولی در گذرگاه «بیت فوریک» منتظرشان خواهد ماند. داوود و همسرش باید تا آنجا پیاده میرفتند، هنگامی که به گذرگاه رسیدند، سربازان اشغالگر مانع عبور آنها شدند؛ همانطور که در گذرگاه دیگر، سربازان مانع عبور آمبولانس شدند. درد رولا شروع شد و او مجبور بود برای استتار به پشت تکّه سنگی در آن نزدیکی برود؛ در حالی پشت آن تکّه سنگ وضع حمل کرد که فریادش دشت را پر کرده بود. سرباز اشغالگر به فریاد او و نالهٔ او و همسرش توجّه نمیکردند؛ فقط از او میخواستند، همسرش را به مکانی بیاورد تا بتوانند او را ببینند. بعد از چند دقیقه سکوت رولا دوباره فریاد زد: دخترم مرد... دخترم مرد.
در این هنگام اشغالگران به داوود اجازه دادند که رولا را با آمبولانس به بیمارستان منتقل کند. دیگر دیر شده بود. نوزاد رولا و داوود فقط برای چند دقیقه در این دنیا زنده ماند؛ در گذرگاه متولّد شد و در آنجا مرد.
میخواستند نامش را میرا بگذارند؛ ولی از اسمی که برایش انتخاب کردند، فقط یک بار استفاده شد؛ آن هم روی سنگ قبر کوچکش.
برگرفته از: صالح، محسن و ابحیص، حسن، «زن فلسطینی زیر چکمهٔ اسرائیل اشغالگر»، ترجمهٔ محسن صادقی سنابادی و احمد ربیعی.