نغمه مستشار نظامی

نغمه مستشار نظامی، ۱۲ اسفندماه ۱۳۵۹ در «تهران» متولّد شد. وی سرودن را از کودکی آغاز کرد و آثارش در مجلّات کودکان و روزنامه‌ها منتشر شد. مستشار نظامی دانشجوی دکترای رشتهٔ محیط زیست است. وی سابقهٔ دبیری و داوری جشنواره‌های مختلفی را بر عهده داشته است. او دبیر «شورای ادبی نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور» و عضو گروه مدیران «سایت شاعران پارسی‌زبان» است. وی در حوزهٔ مطالعات شعر زنان در سطح بین‌المللی فعّالیت می‌کند و دبیر «انجمن ادبی ارغوان» با رویکرد شعر زنان پارسی‌زبان است. رهبر معظّم انقلاب از برخی اشعار او به صورت مکتوب تجلیل کرده‌اند. از آثار اوست:

«ردّ پای روشنی»، «یک جرعه سیب»، «در طالعت ستاره زیاد است؛ ماه نه!»، «هزار و چهارصد و بیست سال پس از تو»، «در اوج غربت نارنج»، «بابام مثل پرنده ست»، «همه تو»، «سخت است قلم باشی و دلتنگ نباشی»، «قطره»، «ارغوان»، «چمدانت چقدر جا دارد»، «عید هشتم»، «۱۳۹۹»، «از کیش تا کشمیر»، «چهارده ترکیب‌بند آئینی».

۱

‎به اندوه تو عادت داده‌ام شب‌های هجران را

‎ولی سخت است تنها طی کنم این آخرین خوان را

‎گواهی می‌دهد نبضم حضور مهربانت را

‎که بی سامان نمی‌خواهی دل امیدواران را

‎فراقت گردش روز و شب جان را عوض کرده

‎نگاهت در نوردیده ست مرز عشق و عرفان را

‎چنان بی تاب دیدارم که گر یک لحظه‌ات بینم

‎نثارت می‌کنم با طیب خاطر جوهر جان را

‎اگر عمری دویدن حاصلش بی‌حاصلی باشد

‎خوشا سنگی که بر راهت ببیند رنج دوران را

‎وصالت قسمت خوبان عالم باد، ما را بس

‎که گهگاهی بپرسی حال و احوال فقیران را

‎غروبی، صبحگاهی، شامگاهی، وقت و بی وقتی

‎به این باغ خزانی هدیه کن لبخند باران را

‎بهار عمر طی شد بی‌گل رویت، به دلتنگی

‎نخواهم لحظه‌ای بی‌آتش عشقت زمستان را

۲

برای آمدنت سال‌هاست منتظرند

دو چشم من که به راه تو آفریده شدند

دو منتظر که از آن روز اوّل خلقت

فدای چشم سیاه تو آفریده شدند

برای دیدن تو سال هاست می‌چرخند

دو چشم من که تویی دیدنی، تویی روشن

دو گوی عاشق و شیدا، دو آشنا که فقط

به عشق رویت ماه تو آفریده شدند

تو می‌رسی همه شهر می‌رسند به نور

تو می‌رسی همه جا صلح و مهر می‌روید

بیا که این همه گنجشک بی پناه یتیم

در آرزوی پناه تو آفریده شدند

دلیل رویش رنگین کمان تویی بی شک

نگاه آبی این آسمان تویی بی شک

چراغ راه و امام زمان تویی بی شک

ستاره‌ها به نگاه تو آفریده شدند

سلام آینهٔ صبح روشن خورشید

«ز در درآ و شبستان ما منوّر کن»

بیا به خاطر این آفتابگردان‌ها

که چشم و قلب به راه تو آفریده شدند

۳

جای كسی هميشه در اين شهر خالی است

جای كسی كه چشم و چراغ اهالی است

هر چند رفته، راه درازی نرفته است

لحظه به لحظه آمدنش احتمالی است

پس منتظر بمان، چه كسی گفته عطر سيب

بال فرشته، لحن اذانش خيالی است؟

پس اين همه نشانه تو را می‌دهد خبر

چشم تو پاسخ جملات سؤالی است

می آيی و گلی به زمين هديه می‌دهی

آغاز فصل سبز پس از خشكسالی است

يك گل، فقط گلی كه تو باشی بهار عشق

جايش ميان اين‌همه نوروز خالی است

۴

من را نمی‌شناخت کسی اينجا

گمنامم و به نام تو می‌نازم

شادم که مثل عدّهٔ معدودی

شعری برای نام نمی‌سازم

٭

شعرم برای توست شعاری نيست

کشتی برای موج سواری نيست

باور مکن که دل به زمين دادم

وقتی تويی بهانهٔ پروازم

٭

هر جا که نام نامی تو آنجاست

قلبم بهانهٔ غزلی دارد

اين سوز ريشه‌ای ازلی دارد

پس با غم عزيز تو دمسازم

٭

شعرم اگر چه هيچ نمی‌ارزد

سوزانده است نام و نشانم را

می‌سوزم و به هيزم ابياتم

بيتی به عشق شعله می‌اندازم

٭

يا صاحب الزّمان و زمين موعود!

دانای هر که آمد و هر چه بود

گمنامم و تويی تو که می‌دانی

تنها به نام سبز تو می‌نازم

5

منتظر مانده‌ام تمامی سال

تا گل‌آذین کنم خیابان را

آنکه در قلب ما غم تو نهاد

عید ما کرده نیمه شعبان را

٭

منتظر مانده‌ام خبر بدهند

که خبرهای خوب نزدیک است

فصل، فصل شکفتن است و درو

فصل موعود و فصل تبریک است

٭

منتظر مانده‌ام که درها را

دست‌هایت به مهر باز کنند

عاشقان تو از تمام جهان

سمت لبخند تو نماز کنند

٭

ماه‌های دگر اگر ماهند

ماه تو ماه نیست، خورشید است

مبدأ سال و ماه عشق تویی

روز میلاد حضرتت عید است

٭

روز میلاد تو شکسته دلی

هدیه ابیات آتشین دارد

«نیم جانی ست تحفهٔ شاعر

چه کند بی نوا همین دارد»