عصای معجزه
دلا ز معرکهٔ محنت و بلا مگریز
چو گردباد به هم پیچ و چون صبا مگریز
تو راست معجزه در کف، ز ساحران مهراس
عصا بیفکن و از بیم اژدها مگریز
تو موج غیرت و عزمی، ز بحر بیم مدار
حذر ز غرش طوفان مکن، ز جا مگریز
ز سست‌عهدی ایام دل‌شکسته مشو
نشانه باش چو پرچم، ز بادها مگریز
چو صخره باش و مکن تکیه جز به دامن کوه
به حق سپار دل خویش و از دعا مگریز
تو از تبار دلیران خیبر و بدری
چو ذوالفقار و چو حیدر بزن صلا، مگریز
به نوشخند منافق ز ره کناره مگیر
به زهرخند معاند به انزوا مگریز
چو ره به قبلهٔ امن است، پایمردی کن
خطا مکن، ز توهّم به ناکجا مگریز
چو تیر، راهِ هدف گیر و بر هدف بنشین
ز کج‌رَوی به حذر باش و از خدا مگریز
«امین» خلق و امانت‌گزار یزدان باش
به صدق کوش و خطر کن، ز مُدّعا مگریز
حضرت آیت الله سیّد علی خامنه‌ای
سفرنامهٔ فرات
دلا بكوش كه آئینهٔ خدات كنند
به خود بیایی و از دیگران جدات كنند
بكَش ز سینه‌ات آهی اگر حواله شود
بریز قطرهٔ اشكی اگر برات كنند
اگر خلاف رضای خدا قدم نزنی
به اشک چشم تو البتّه التفات كنند
تو روزها گره از كار غنچه وا كردی؟
كه رهروان وفا نیمه‌شب دعات كنند
كمر به تزكیهٔ نفْس بسته‌ای كه تو را
مقیم خیمهٔ «آتَیتُم الزّكاة» كنند
اگر چو حُرّ ز رهِ اشتباه برگردی
تو را در آینهٔ عشق، محو و مات كنند
به سوی كعبهٔ دل‌ها سفر توانی كرد
اگر به حال خود این همرهان رهات كنند
كبوتران مهاجر دم از عطش نزنند
اگر كه مشقِ سفرنامه فرات كنند
سفر به محضر محبوب شرط‌ها دارد
حبیب باش كه دعوت به كربلات كنند
سفینه‌های سعادت اگرچه بسیارند
یكی از آن همه را كشتی نجات كنند
كسی كه در ره جانان ز جان گذشت او را
مدار گردش منظومهٔ حیات كنند
زندهٔ جاوید
جز تو ای کشتهٔ بی‌سر که سرا‌پا همه جانی
کیست کز دادن جانی بخرد جان جهانی
ما تو را کشته نخوانیم که در صورت و معنی
زنده اندر تن عشّاق چو ماهیّت جانی
عجبی نیست که عرش دل ما جای تو باشد
دوست را جز دل عاشق به جهان نیست مکانی
ما تو را در دِل و بیگانه تو را یافته در گِل
هر کسی را به تو از رتبهٔ خویش است گمانی
خلق در کوی تو جویند نشان از تو ولیکن
بی‌نشان تا نشوند از تو نجویند نشانی
وه که گر چشم حقیقت بگشاییم به رویت
همه‌جا وَز همه‌سو در دل و در دیده عیانی
جایی از نور تو خالی نَبُوَد در همه عالم
چون تو در قالب امکان مَثَل روح روانی
پیش عشّاق تو چون ذکر خدا ذکر تو باشد
بِه که از ذکر تو غافل ننشینند زمانی
عاشقان را نَبُوَد ایمنی از قهر الهی
مگر از لطف تو آرند به کف، خطّ امانی
سخن آن بِه که نگوییم در اوصاف کمالت
زآن‌که ما را نَبُوَد در خور مدح تو لسانی
صدای سرخ
صدا شدی و صدایت هزار واحه سفر کرد
هزار معرکه دید و هزار کوفه خطر کرد
صدا شدی و صدا از گلو بریده برآمد
صدا شدی و صدا در سکوت تیغ اثر کرد
به نیزه تکیه زد، از راه مستقیم سخن گفت
سوار باد شد، از کوچه‌های فتنه گذر کرد
صدات خیمه به خیمه، صدات خانه به خانه
گذشت و سینه‌زنان را برای روضه خبر کرد
صدات ابر شد و بر کویر دغدغه بارید
صدات شعر شد و فتح قله‌های هنر کرد
صدات بیرق هل من معین به بام فلق زد
صدات یک‌تنه شب را به خون کشاند و سحر کرد
صدات در همه‌جا، در تمام پهنهٔ تاریخ
درون بتکده‌ها چرخ خورد و کار تبر کرد
به داد کوخ‌نشیان رسید و سنگ بنا شد
بنای کاخ ستم را به لحظه زیر و زبر کرد
و هر کجا که شهیدی... صدات در جریان بود
و هر کجا کهٔزیدی... صدات سینه سپر کرد
و هرکجا که به بن‌بست خورد راه تکامل
صدات معجزهٔ تازه‌ای برای بشر کرد
صدا شدی و صدایت هزار حنجره جوشید
صدا شدی و صدایت هزار واحه سفر کرد
یا حسین...
با سینه‌ای که تنگ بلور است، یا حسین
ما و دلی که سنگ صبور است، یا حسین
چون آب ِچاه از لب تو هر که دور شد
تا روز حشر، زنده به گور است، یا حسین
چندین ستاره سوخته در آفتاب ِتو
نور است این معامله، نور است، یا حسین
نان پاره‌های سوخته مان را گواه باش
فردا که رستخیز تنور است، یا حسین
چون دودمان ِآتش زرتشت، تا ابد
خاموشی از تبار تو دور است، یا حسین
ما را چه جای شکوه وشیون ، که گفته‌اند:
«هر جا که قصّه، قصهٔ زور است یا حسین!»