سیّد مهدی شجاعی
خداوندا!
حیران توایم! حیران‌ترمان کن!
خدایا!
غم و تنهایی و غربت، رزق مدام عزیزان توست. ما را عزیز بدار.
خدایا!
من از شراب چشم تو گر مست می‌شدم،
فارغ از این جهان و هرچه در او هست می‌شدم
خدایا!
نگاه نافذی عنایت کن که از وسیله‌ها و واسطه‌ها بگذرد و تو را در پس و پشت همهٔ وقایع ببیند.
خدایا!
اگر از جلال تو هم غافل بمانیم، جمال خیره‌کننده‌ات، مجال تخطّی نمی‌دهد و اگر خوف تو را هم به نسیان بسپاریم، شرمساری نعمات بیکرانت، دست و دل را در انجام گناه می‌لرزاند.
خدایا!
شیطان و نفس به هم دست داده‌اند تا بندگان خوب تو را زمین بزنند. بی‌مساعدت تو مقاومت ممکن نیست.
خدایا!
در این وانفسای «كُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ»، روشنای هدایت هر لحظه‌ات را از ما دریغ نکن و هواهایمان را مانع دیدار روشنایی مساز.
خدایا!
الفبای معنویت را به کتاب‌های قطور و میان‌تهی حیاتمان بازگردان.
خدایا!
بی‌ولایت، حیات بی‌معناست. با اتّصال مستمرّمان به ولایت، زندگی را معنی بخش.
خدایا!
به یأس بگو که رهایمان کند. به خستگی بگو که دست از سرمان بردارد و به شیطان بگو که ما از آنِ توایم، امید نبندد.
خدایا!
ما را از برکات مظلومیت محروم مکن.
خدایا!
به دوستان نادان جبههٔ حق، عقل و به دشمنان دانا، مروّت عنایت کن.
خدایا!
زمین‌خوردن بزرگانمان را نشانمان مده.
خدایا!
اگر نگاه لطف تو با ماست، چه باک اگر همهٔ خلایق، روی از ما بگردانند و اگر نیست، چه سود اگر همهٔ خلایق، رو به ما کنند.
خدایا!
همدمی، هم‌راهی، هم‌نفسی، به ستوه آمدیم از این‌همه بی‌کسی.!