شاعران مهدوی
سیّد حکیم بینش در سال 1355ه .ش. در قریۀ «سچک» شهرستان «یکاولنگِ» ولایت «بامیان افغانستان» به دنیا آمد. پدرش 0، معلم بود و معروف به سیّد معلم. سیّد معلم پس از مهاجرت به «ایران» وارد «حوزۀ علمیهٔ مشهد» شد و پس از پایان سطوح عالیه، چندین سال خارج فقه و اصول را ادامه داد.
سیّد حکیم بینش در سال 1364ه .ش. مادرش را از دست داد و پدرش که در ایران بود، به دنبال او و خواهرش به افغانستان برگشت. آنها که حدود سه ماه در سفر بودند، به ایران آمده و ساکن «مشهد» شدند. سیّد حکیم سال بعد امتحان ورودی داد و از کلاس چهارم ابتدایی شروع به تحصیل کرد. دبستان و دبیرستان را در مشهد خواند و در دانشگاه «اصفهان» در رشتۀ شیمی محض تحصیل کرد.
او از سال 1381ه .ش. با «رادیو دَری» همکاری دارد. بیشتر می‌نویسد؛ امّا گویندگی، تهیه‌کنندگی رادیو و بازیگری نمایش‌های رادیویی را نیز در کارنامۀ خود دارد. او هنوز با رادیو دَری همکاری دارد و برنامۀ «زندگی روی موج جوانی»، بخشی از «طنز خند و قند» و برنامۀ اجتماعی «عصرانه» را می‌نویسد و برنامه‌هایی را هم گویندگی می‌کند.
سیّد حکیم دو سال در مدرسه‌های خودگردان مهاجران در مشهد معلّم بود و شیمی، فارسی و عربی درس می داد.
او از نوجوانی به شعر و ادبیات علاقه‌مند شد و نخستین شعر‌هایش تاریخ 1371ه .ش. را بر پیشانی دارند. اوّلین بار یکی از اشعارش در شمارۀ 14 مجلّهٔ شعر در سال 1373ه .ش. چاپ شد. او در همین سال‌ها در مسابقات دانش‌آموزی در شعر در سطح استانی و کشوری، جزو برگزیدگان بود.
سیّد حکیم بیشتر غزل می‌گوید؛ امّا قالب‌های مثنوی، رباعی، دوبیتی و شعر سپید را هم تجربه کرده است. «سیب‌های سرخ چیدنی» نام نخستین مجموعۀ شعر اوست که در سال 1393ه .ش. توسّط «انتشارات عرفان» منتشر شد. این کتاب یکی از نامزدهای جشنوارۀ شعر فجر در سال 1395ه .ش. در بخش افغانستان بود. دومین مجموعۀ شعرش به نام «بلخ» و «نیشابور» از سوی «مؤسّسۀ فرهنگی شاعران پارسی‌زبان» در سال 1401ه .ش. به چاپ رسید.
سیّد حکیم خیلی اهل شرکت در جشنواره‌های ادبی نیست؛ ولی به سفارش دوستانش گاهی در جشنواره‌هایی شرکت کرده و در بعضی از این جشنواره‌ها نیز برگزیده شده است. از جمله «جشنوارۀ شعر رضوی»، «مولود کعبه» و... .
در ادامه شما را دعوت به زمزمه چند آئینی‌سروده از او می‌کنیم:
۱.
بیایی می‌شود آجر یقیناً نان بعضی‌ها
و بازی می کند سنگی تهِ دندان بعضی‌ها
به زیر تیغ خواهد رفت گردن‌های بسیاری
درون قوس باید گفت دور از جان بعضی‌ها
سؤال چشم‌هایت پاسخ روشن طلب دارد
نمی‌دانم چه می‌گوید به تو چشمان بعضی‌ها
کنار جو همین بیدی که با هر باد می‌لرزد
یقین دارم که دارد ریشه در ایمان بعضی‌ها
گل نرگس! بیایی می‌شود روشن، چرا هرگز
گل نرگس نمی‌رویید در گلدان بعضی‌ها؟!
۲.
من که مشتاق توام، وقتی تبسّم می‌کنی
زخمه بر جان می‌زنی، در دل تلاطم می‌کنی
اتّفاقاً پیش‌تر حرف تو را می‌زد دلم
انبساط دشت را تقدیم مردم می‌کنی
ماه، آری، ماه در پیشانی‌ات حل می‌شود
رنگ‌ها را در تب آئینگی گُم می‌کنی
با طلوعت آفتابم! صحبت از اشراق‌ها
از سماع ساقه‌های سبز گندم می‌کنی
ای مسیح مهربانم! با طلوعت در زمین
روشنی را جمعۀ فردا تکلّم می‌کنی
۳. به مناسبت شهادت حضرت فاطمه زهرا؟عها؟
شب و گرفته دلت مثل من بهانهٔ ماه
بیا شبیه پلنگی در آستانهٔ ماه
تو پای ثابت این تکیه‌خانه‌ها باش و
بیا به آدرس ذیل درب خانهٔ ماه
در شکستهٔ چوبی، محلهٔ هاشم
دری که خاطره گوید از آن یگانهٔ ماه
درِ مقاوم چوبی که استقامت کرد
برای حفظ سندهای محرمانهٔ ماه
دری که مبدأ تاریخ دردهای شماست
گریست بعد شکستن سرش به شانهٔ ماه
از او بپرس خبر را که شاهد عینی‌ست
از او که خون به جگر دارد از زمانهٔ ماه
از او بپرس که همپای عرش لرزیده است
به وقت خطبهٔ غرّا و قاطعانهٔ ماه
از او بپرس گمان می‌کنی نمی‌داند
کجاست قبر مطهّر و بی‌نشانهٔ ماه
۴. طوفان الاقصی
جهان مانده چِسان باور کند طوفانُ الاقصی را
گمان می‌کرد آن‌گونه طلوع صبح فردا را؟
همه گیجند و می‌پرسند از هم: ما کجا هستیم؟
نخواهد کرد این کابوس‌ها دیگر رها ما را
به روی ما که وا کرده است درهای جهنّم را؟
به هر سو رو کنی آتش، به هرجا می‌نهی پا را...
یهودا صبح‌ها از خواب با تشویش پا می‌شد
نخوان تعبیرهای یوسف، از خواب یهودا را
فُرات و نیل ما را غرق خواهد کرد و خواهد گفت:
«که می‌بینید آیا باز هم خواب دو دریا را؟»
جهان را یک نفر بیرون کند از شُوک سنگینش
کسی در خواب ناز تو تکان داده است دنیا را
تو شاید رفته از یادت، سحر از مادر خود خواست:
«روایت کن برایم بغض صبرا و شتیلا را
بگو از خاطرات کودکان مانده در آوار
که بستی زخم‌های کهنۀ غزّه، اریحا را»
جهان تغییر خواهد کرد با «طوفانُ الاقصی» هان!
و ما با نقشهٔ نو باز می‌سازیم فردا را