شیدا سادات آرامی
دوستی تعریف می‌کرد:
در سفری به «کربلا» در «مَشایه» با دو خانم دیگر هم‌سفر بودیم. از قضا هر سه ما عذر داشتیم و نمی‌توانستیم پیاده به کربلا برویم. یکی باردار بود و یکی مسن، منم به دلیل درد زانو نمی‌توانستم پیاده بروم. از نجف ماشین سوار شدیم تا عمود 1112 از ماشین پیاده شدیم و تصمیم گرفتیم که مهمان خانهٔ یک عراقی شویم.
وقتی پسر خانواده با ماشین شاسی بلند،ما را به خانه‌اش رساند، سه خانم بلند قامت و لاغر جلوی در به استقبالمان به صف ایستاده بودند و با عزّت و احترام، به درون خانه راهنمایی کردند. چون نیمه شب بود، ما به آنها گفتیم که غذا احتیاج نداریم و فقط می‌خواهیم بخوابیم. آنها در یک اتاق خواب تشک‌های نویی را پهن کردند و داخل یک سینی چندین لیوان آب پلمپ شده گذاشتند.
زن خانواده بلافاصله وقتی که ما روی تشک‌ها دراز کشیدیم، شروع کرد به ماساژ دادن کف پایمان. بعد نفر دوم که زن مسنّی بود، آمد. سراغ من آمد که چون قلقلکی بودم و راهی هم نیامده بودم، از او خواستم که این کار را نکند و در همهٔ اوقاتی که او پاهای زائران دیگر و ما را ماساژ می‌داد، کودک شیرخوار دو ساله‌اش همراهش بود. پرسیدم. گریه نمی کرد؟ دوستم گفت؛ البتّه که نه. او در حال نوشیدن شیر از مادر بود.
برق‌ها خاموش شد و زن صاحب‌خانه از اتاق بیرون رفت؛ در حالی که در را نیمه باز باقی گذاشت. من کنار در خوابیده بودم و صورتم رو به در بود. تازه چشمانم گرم شده بود که احساس کردم کسی دارد به من خیره نگاه می‌کند. نگران چشمانم را باز کردم و دیدم یک گربه با چشم‌های درشت سبز برّاق به من نگاه می‌کند. از وحشت خشکم زد. گربه همین که مرا دید، بی‌معطّلی و در کمال آرامش از اتاق بیرون رفت. نمی‌دانم چقدر دیگر گذشت که خوابم برد؛ امّا ناگهان از خواب پریدم و دیدم که همان گربه به من زل زده و همین که چشمان بیدار مرا دید، دوباره از اتاق بیرون رفت. تصوّر اینکه موقع غلت زدن در خواب، صورتم به دم نرم گربه‌ای تماس پیدا کند، وحشتناک بود
دستم را دراز کردم و در اتاق را آرام بستم.
با خوشحالی از دوستم پرسیدم: پس راحت خوابیدی؟ گفت: البتّه که نه. اوضاع بدتر شد.
- چرا؟؟؟
- دیگر از عذاب وجدان نتوانستم بخوابم.
- عذاب وجدان برای چه؟
- وقتی در بسته شد و خواستم بخوابم، به این فکر می‌کردم که نکند این اتاق جای خواب گربهٔ بیچاره بوده و او هر بار سرک می‌کشید تا ببیند ما رفته‌ایم یا نه تا بیاید سر جایش بخوابد!
***
گاهی فکر می کنی دیگران موجب رنجش و آزارت هستند؛ در حالی که همان دیگران، در واقع دارند تو را تحمّل می‌کنند.