شاعران مهدوی
حسین اسرافیلی در یکم اسفندماه ۱۳۳۰ه .ش. در «تبریز» متولّد شد. چند ماه بعد به همراه خانواده، به «مراغه» کوچ کرد و در آنجا شناسنامه گرفت. تحصیلات ابتدایی را در مراغه تمام کرد و سپس به «تهران» آمد و راهنمایی را در این شهر پی گرفت. به دلیل مشکلات مالی، در هجده سالگی به استخدام نیروی هوایی درآمد و به «دزفول» منتقل شد. دیپلم را در دزفول اخذ کرد و در کنکور «دانشگاه تهران» در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی قبول شد. در سال ۱۳۵۶ه .ش. از نیروی هوایی مستعفی و در بخش آزاد به کار پرداخت.
وی فعّالیت‌های شعری خود را از سال ۱۳۵۴ه .ش. آغاز کرد. از سال ۱۳۴۷ه .ش. آثارش گاهی اوقات در مجلّهٔ «جوانان» چاپ می شد؛ امّا با پیروزی انقلاب اسلامی، به صورت جدّی به شعر پرداخت.
اسرافیلی دارای نشان درجهٔ یک هنری است. پس از پیروزی انقلاب اسلامی از اوّلین افراد تشکیل‌دهندۀ «حوزه هنری» بود و به مدّت هفت سال مسئولیت صفحۀ ادبی مجلّۀ «پیام انقلاب» را بر عهده داشت. وی همچنین داوری و دبیری علمی بسیاری از کنگره‌ها و جشنواره‌های کشوری را بر عهده داشته است که از جملهٔ آنها می توان به دبیری «کنگرهٔ شعر دفاع مقدّس»، داوری دوره‌های مختلف انتخاب کتاب سال وزارت ارشاد، کتاب فصل و جشنوارهٔ «قلم زرّین» اشاره کرد. او غیر از شعر به خطّاطی، نقّاشی و مجّسمه‌سازی هم علاقه دارد.
خالق مجموعه شعر «تولّد در میدان» به همراه سیّدحسن حسینی، قیصر امین‌پور، سهیل محمودی، ساعد باقری، وحید امیری، سلمان هراتی و... در «حوزهٔ اندیشه و هنر اسلامی» (که خود از مؤسّسان آنجا بود) از محضر استادان بزرگواری، چون مهرداد اوستا، مشفق کاشانی، محمود شاهرخی (جذبه)، طاهره صفّارزاده، حمید سبزواری، محمّدرضاحکیمی و... کسب فیض کرده است.
وی در سال ۱۳۸۷ه .ش. از سوی سومین «جشنوارهٔ بین المللی شعر فجر» به عنوان شاعر ملّی معرّفی شد. به دلیل داشتن روحیهٔ دینی، در شعر گرایش به اشعار آئینی، به خصوص اشعارع اشورایی و مهدوی دارد و تاکنون سه مجموعه شعر از اشعار آئینی خود را چاپ و منتشر کرده است. غزل مهدوی «آخرین طوفان» وی با مطلع به دنبال تو می‌گردم، نمی‌یابم نشانت را از آثار درخشان در حوزهٔ شعر مهدوی و انتظار است.
از اسرافیلی تا کنون سی و هشت عنوان کتاب چاپ و منتشر شده است. عناوین تعدادی از آثار او عبارتند از: «تولّد در میدان»، «آتش در خیمه‌ها»، «عبور از صاعقه»، «دّپای صدا»، «تشنه در باران زخم»، «باران آرزوها را خیس می‌کند» و... .
چند غزل مهدوی:
۱.
به دنبال تو می‌گردم، نمی‌يابم نشانت را
بگو بايد کجا جويم مدار کهکشانت را
تمام جاده را رفتم، غباری از سواری نيست
بيابان تا بيابان جُسته‌ام ردِّ نشانت را
نگاهم مثل طفلان زير باران خيره شد بر ابر
ببيند تا مگر در آسمان، رنگين‌کمانت را
کُهن شد انتظار امّا، به شوقی تازه بال افشان
تمام جسم و جان لب شد، که بوسد آستانت را
کرامت گر کنی اين قطرۀ ناچيز را شايد
که چون ابری بگردم کوچه‌های آسمانت را
الا ای آخرين طوفان! بپيچ از شرق آدينه
که دريا بوسه بنشاند، لب آتش‌نشانت را
۲.
نيستان تا نيستان آتشی در ناله‌ها پيداست
عطش می‌بارد از چشمم، نگاهم خيره بر صحراست
من و اين سوز تنهايی، من و درد شکيبايی
تو اينجا با منی امّا، نگاهی سخت نابيناست
تو را می‌جويم از هرجا، تو را می‌بويم از هر باغ
دلم در آتش سوزان، نگاهم سيل خون‌پالاست
جدا افتاده‌ام از تو، نمی‌يابم نشان، امّا
دلم پيوسته می‌گويد که: آن آئينه در اينجاست
زمان سرگشته می‌گردد، زمين بر خويش می‌لرزد
صدا در کوه می‌پيچد، ز طوفانی که ناپيداست
کسی آن سوی اين آبی، مهيّا کرده اسبش را
که می‌بينم ردايش را، ز پشت ابرها پيداست
کسی می‌آيد از آن دورها، عين يقين است اين
زمين را وارث آخر، زمان را حُجّت تنهاست
۳.
می‌برم منزل به منزل چوبِ دار خویش را
تا کجا پایان دهم آغازِ کار خویش را
در طریق عاشقی از تیغ و تیرم بیم نیست
می‌برد بر دوش خود منصور، دار خویش را
۴.
پیداتراز تمامی گلدسته‌ها،هنوز
نامت زبانزد است و دهن‌های وا،هنوز
تکبیرگوی قائم آل محمّد است
یعنی که: بر قیام تویی مُقتدا هنوز
آئینه‌های باغ و بهاران، شبانه‌روز
بر دست می‌برند نگاه تو را هنوز
آیا بهار گوشه‌ای از خندهٔ تو نیست؟
گسترده سبز، دامن از آغاز تا هنوز
خلقی به مُعجزات تو، دلبسته‌اند و من
مُشتاق یک نگاه، که مشکل‌گشا... هنوز
گفتند: جمعه می رسی از مشرق امید
چشمم دخیل بسته بر آن روشنا هنوز
من خواهشم تمام، که پابوستان شوم
آیا قبول می‌کنی اصلاً مرا هنوز؟
ای آخرین ذخیرۀ وَحی محمّدی!
در انتظار تیغ تو مانده حرا، هنوز...
چشمم دخیل بسته، بر آن روشنا هنوز...