آفتاب مهر
به مناسبت میلاد فرخندهٔ امام حسن عسکری(ع)
اى آفتاب مهر تو روشنگر وجود
در پیشگاه حُکم تو ذرّات، در سجود
اى میر عسکرى لقب، اى فاطمى‌نسب
آن را که نیست مهر تو از زندگى، چه سود؟
عِلمت مُحیط، بر همه ذرّات کائنات
فیضت نصیب، بر همه در غیب و شهود
تاریخ تابناک حیاتت، گر اندک است
بر دفتر مفاخر اسلامیان فزود
عیسى دمى و پرتو رأى مُنیر تو
زنگار کُفر از دل نصرانیان زدود
این افتخار گشته نصیبت که از شرف
در خانۀ تو مُصلح کُل دیده برگشود...
چراغ چشم تو...
میان غربت این کوچه های تو در تو
دلم گرفته به یاد تو ای گل شب بو
هنوز مثل گل و پونه دوستت دارم
هنوز مثل درخت و پرنده و آهو
میان این همه آیینه های سرد و سیاه
چراغ چشم تو از دور می زند سوسو
مخواه پنجره ام را اسیر پردۀ اشک
مخواه با غم غربت دلم بگیرد خو
شبی برای صدایت ترانه می خوانم
شب ستاره و آیینه و گل و گیسو
بیا که از نَفَست صد بهار گل بدمد
بیا که سبزه بروید دوباره بر لب جو
زینب اگر نبود...
به مناسبت ولادت فرخندهٔ حضرت زینب؟عها؟
زینب اگر نبود، حدیث وفا نبود
با رمز و راز عشق، کسی آشنا نبود
زینب اگر نهیب نمی‌زد علیه کُفر
نُطق مدافعان ولایت، رسا نبود
زینب اگر اسیر نمی‌شد به راه دوست
دین خدا ز قید اسارت رها نبود
زینب اگر طلسم ستم را نمی‌شکست
امروز صحبت از شرف اولیاء نبود
در شام و کوفه باز نمی‌کرد اگر زبان
نام رسول بر سر گلدسته‌ها نبود
اُمّ الکتاب، اوست «کلامی» به یک کلام
زینب اگر نبود، کتاب خدا نبود
آفتاب صبح
سخت است با خیال تو در خواب زیستن
چونان کویر با عطش آب زیستن
بر چهره گَرد زرد فراموشی زمان
تصویروار در قفس قاب زیستن
چون جغد با شقاوت ویرانه ساختن
خفّاش‌وار همدم شب‌تاب زیستن
دور از نگاه روشن آئینه تاب تو
همواره در اسارت مُرداب زیستن
ای آفتاب صبح تماشایی بهار!
تا چند بی تو در دل مُرداب زیستن؟
برخیز و مِهر چهره برافروز و شب بسوز
سخت است با خیال تو در خواب زیستن
ای خواهش آسمانی...
می‌پیچم امروز در خویش، مانند آتشفشانی
کو دست‌های رحیمت؟ ای خواهش آسمانی!
هر روز در انتظارت سر می‌شود، بی تو هر چند
تا کوچه‌های تغزّل، هر شب مرا می‌کشانی
امشب چه می‌شد اگر تو، از سمت باران بیایی؟
تا شعر من را بخوانی؛ تا درد من را بدانی
در این زمستان که این‌سان، خشکیده احساسم، آیا
در دست‌های غریبم، یک شاخه گل می‌نشانی؟
جان غزل‌های چشمت، یک شب بیا و برآور
این خواهشی را که کردم، یک عُمر با بی زبانی
جمعه عهد بسته
دست تو باز می‌کند پنجره های بسته را
هم تو سلام می‌کنی، رهگذران خسته را
دوباره پاک کردم و به روی رَف گذاشتم
آینهٔ قدیمیِ غبارِ غم نشُسته را
پنجره بی قرار تو، کوچه در انتظار تو
تا که کند نثار تو، لالۀ دسته‌دسته را
شب به سَحر رسانده‌ام، دیده به رَه نشانده‌ام
گوش به زنگ مانده‌ام، جمعۀ عهدبسته را
دل از همه گسسته‌ام، آینه‌ای شکسته‌ام
آه! شکسته‌تر مخواه، آینۀ شکسته را