بهار آمدنت...
بهارِ آمدنت می‌برد زمستان را
بیا که تازه کنم با تو هر نفس، جان را
به برف بی‌رمق روی کوه‌ها برسان
سلام گرم و خوش آفتاب تابان را
شبیه شاخۀ گل‌کرده روی دست بهار
پر از امید کن آغوش این درختان را
برای چشمۀ خشکیدۀ نگاهم باز
بخوان شبیه گذشته دعای باران را
به شوق آمدن روزهای خوب، هنوز
نشسته‌ام به تماشا غروب ایوان را
کجاست گمشدۀ من در این هیاهو... آه!
سکوت می‌کنم اندوه هر خیابان را
چقدر بی تو از این راه‌ها گذر کردیم
چقدر بی تو همه نیمه‌های شعبان را...
با لبخند می‌آید
کرامت‌پیشه‌ای بی‌مثل و بی‌مانند می‌آید
که باران تا ابد پشت سرش یک بند می‌آید
کسی که نسل او را می‌شناسد، خوب می‌داند
که او تنها نه با شمشیر، با لبخند می‌آید
همان تیغی که برقش می‌شکافد قلب ظلمت را
همان دستی که ما را می‌دهد پیوند، می‌آید
همه تقویم‌ها را گشته‌ام، میلادی و شمسی
نمی‌داند کسی او چندِ چندِ چند می‌آید
جهان می‌ایستد با هرچه دارد روبه‌روی او
زمان می‌ایستد، بوی خوش اسفند می‌آید
ولیّ الله، عین الله، سیف الله، نور الله
علی را گرچه بعضی بر نمی‌تابند، می‌آید
بله! آن آیت اللّهی که بعضی خشک‌مذهب‌ها
برای بیعت با او نمی‌آیند، می‌آید
برای یک سلام ساده تمرین کرده‌ام عمری
ولی می‌دانم آخر هم زبانم بند می‌آید
بخوان شاعر! نگو این شعربافی درخور او نیست
کلاف ما به چشم یوسف، ارزشمند می‌آید
به در می‌گویم این را تا که شاید بشنود دیوار
به پهلوی کبود مادرم سوگند! می‌آید
امام زمان
بی تو چگونه می‌شود از آسمان نوشت؟
از انعکاس سادۀ رنگین‌کمان نوشت؟
این یک حقیقت است که بی تو، بهار من!
باید چهار فصل زمان را خزان نوشت...
دنبال ردّ پای تو گشتم، نیافتم
گویی خدا نشان تو را بی‌نشان نوشت
می‌خواستم تو را بنویسم؛ ولی نشد
با من بگو چگونه تو را می‌توان نوشت
جنگل همیشه نام تو را سبز خواند و بس
دریا تو را برای خودش بی‌کران نوشت
دیدم تمام ثانیه‌ها با تو می‌وزد
باید تو را همیشه امام زمان نوشت
لحظهٔ موعود
برای لحظۀ موعود بی‌قرار نبودم
چنان‌که باید و شاید در انتظار نبودم
نه اینکه فاصله از کهکشان عشق گرفتم
نه اینکه فاصله... اصلاً در این مدار نبودم
چه شد که فاصله از آفتاب عشق گرفتم؟
چطور شاهد آن ماه آشکار نبودم؟
و محض دیدن یارم سفر نکردم و ماندم
چه شد که مثل علی بن مهزیار نبودم؟
به قدر یک سر سوزن دلم به خویش نلرزید
چگونه آه! در این راه، استوار نبودم؟
بهار محمّدی
بهار آمد و عطری به هر دیار زدند
به جای‌جای زمین نقشی از بهار زدند
فرا رسیدن نوروز و موکب گل را
به نغمهٔ جارچیان بهار، جار زدند...
به هر کجایْ در آید نسیم، عطرافشان
مگر که بر نَفَسش بوی زُلف یار زدند
به روی جامۀ سبزی که بر تنش کردند
هزار برگ به پیراهن چنار زدند
هزارها عَلَم سرخ و زرد و آبیِ گل
به این نوید، به گلزار و کوهسار زدند...
شکوه موکب میلاد حضرت مهدی‌ست
که بر زمین و زمان این‌همه نگار زدند
رسید مهدی موعود کز ولادت او
به فرق عشق و وفا تاج افتخار زدند...
عصارۀ همه گل‌های احمدی مهدی‌ست
گُلِ همیشه بهار محمّدی مهدی‌ست