محمّدحسین یادگاری

شاعران مهدوی

محمّدحسین یادگاری متولد ۲۴ اردیبهشت ۱۳۷۶ ساکن تهران، دارای مدرک کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک است. وی از سال ۹۵ به دلیل تحصیل در شهر قم در مقطع کارشناسی رشته مهندسی مکانیک به دلیل علاقه‌ی وافر به شعر در جلسات شعر آیینی شهر قم شرکت می کرد. به دلیل آشنایی با مداحان اهل بیت(ع)، راهنمایی های استاد سازگار چراغ راهش شد و به سفارش حاج مهدی سلحشور با محسن کاویانی از شاعران خوب آیینی آشنا شد. این آشنایی باعث گسترش روابط او با شاعران مطرح کشور و بهره مندی او از جلسات استادان شد. او از محضر استادان شعر قم همچون استاد محمدعلی مجاهدی و... بهره برد. از آن سال همزمان در جلسات شعر شعر تهران نیز شرکت کرده و از محضر پیشکسوتان شعر تهران استفاده کرد.

عضویت در دوره هشتم شعر جوان کشور(آفتابگردان‌ها) و کسب ۴ مقام اولی و شعر منتخب در کنگره های ملّی: "ستاره سحری، سردار سربداران، حدیث حسن و کنگره بین المللی نور کرمان" از جمله موفقیت‌های اوست.

مدیرمسئولی رسانه ادبی شوکران و دبیری انجمن شعر شب‌های امین از دیگر عناوین کارنامه ادبی اوست. وی در سال ۱۴۰۰ مجموعه شعر (ستاره‌ها) با محوریت شهدا و شعر مقاومت را در انتشارات صریر منتشر کرد.

در ادامه چند مهدوی سروده زیبا از محمدحسین یادگاری را با هم زمزمه می کنیم:

1.

ای که ز مهرت به دل قرار بیاید

با تو خوشی سوی روزگار بیاید

نام تو خون تپنده در رگ هستی ست

با گذر از کوی تو بهار بیاید

نرگس چشم تو مست کرده جهان را

بی تو به چشمم جهان خمار بیاید

هرکه سرش پر شد از محبت مهدی

بانگ هوالحق زنان به دار بیاید

دور مینداز این شکسته دلم را

گرچه که خوار آخرش به کار بیاید

2.

اگرچه گردش ایّام بر مدارم نیست

اگر چه نغمه ی این ساز سازگارم نیست

خوشم که زندگی ام روشن است از یادت

و روزگار به لطف تو روز تارم نیست

بدون تو همه ی فصل ها زمستان است

بهار بی گل لبخند تو بهارم نیست

هجوم بی کسی ام را چه کار باید کرد

که غیر دیدن روی تو غمگسارم نیست

قرار بود که پنهان کنم غمت را،حیف

شریک عهد دلم چشم اشکبارم نیست

3.

ای شرط اجابت دعا، ادرکنی

منظور تمام ندبه ها، ادرکنی

دوریم ز تو مریضی ما این است

ای نیمه نگاه تو شفا، ادرکنی

4.

بهار آمد و اندوه بی کران آمد

به جای شادی از این راه تاسیان آمد

بهار آمد و نوروز شد؛چه نوروزی!

که نو رسید، ولی با غمی جوان آمد

بهار رویش گل در میان گلدان است؟!

چه شد به جای یقین حرف از گمان آمد

گمان نمی کنم اینجا بهار رُخ بدهد

به جای شوق شکفتن تب خزان آمد

کجاست آنکه به داد شکوفه ها برسد

که جان باغچه از دوری اش به جان آمد

بهار می رسد از راه سرد طولانی

خبر رسد به همه صاحب الزمان آمد

5.

کویری تشنه ام دنبال ردّپایی از دریا

نگاهم کن که خیلی خسته ام از بازی دنیا

همیشه وقت توبه گفته ام خیلی زمان دارم

تمام عمر رفت از دست با امروز یا فردا

منم من آنکه سوزاندم دلت را با گناهانم

ببین از من فقط مانده است مشتی آه پابرجا

تمام روزها بی تو شب تاری ست طولانی

بدون تو چه شب ها که سحر کردیم در احیا

همه دور و برم هستند امّا باز تنهایم

به دور از چشم های تو منم تنهاترین تنها

شب قدرم نگاه مهربان توست یا مهدی

کجای شهر قرآن برسرت داری بگو آقا