رویارویی با امتحانات الهی
م. نجفی
دوران پرمحنت غیبت، سرشار از رویدادها و حوادث ناگوار، فتنه‌ها و بلاهاست و بدون شک مؤمنان منتظر در صورتی می‌توانند در جاده‌های ناهموار و پر حادثه عصر غیبت با اطمینان قلبی طی طریق کنند و هراسی به دل راه ندهند که در اعتقاد و باور به آنچه ایمان آورده‌اند، متعهد و وفادار باشند و قطعاً هر چقدر این ایمان و اعتقاد، کاملتر و قوی‌تر باشد، آنها سریع‌تر و سالم‌تر به مقصد نهایی‌شان خواهند رسید.
نمی‌شود دم از دوستی و محبت ائمه اطهار(ع) زد اما در عمل به احادیث و احکامی که از آنان رسیده است، کوتاهی نمود. نمی‌توان دست دعا و نیاز رو به آسمان لطف و سخاوت آن بزرگواران بلند کرد اما در دل به غیر آنان متوسل و خشنود بود و توکل کرد.
هر چه انسان، یاد امام غایب و ناظر خویش را در دل زنده نگهدارد، از توجه و عنایات آن امام بیشتر و بهتر برخوردار خواهد بود. چنانکه خود فرموده است:
ما از تمام حوادث و ماجراهایی که بر شما می گذرد کاملا مطلع هستیم و هیچ از اخبار شما بر ما پوشیده نیست...
از عهدشکنی‌ها و پشت سر گذاشتن عهد و پیمان‌ها با اطلاعیم...
با همه این گناهان، ما هرگز امور شما را مهمل نگذاشته شما را فراموش نمی‌کنیم و اگر عنایات و توجهات ما نبود، مصائب و حوادث زندگی، شما را در بر می‌گرفت و دشمنان، شما را از بین می‌بردند(1).