به رنگ یک توقیع

ای آشنایان دیرین! کاین گونه بی‌درد و مستید

با غصه هایم غریبید، از من چه غافل نشستید!

گفتید دل بر تو داریم با هر بلایی که برخاست

اما صدایم نکردید آنجا که تنها نشستید

گر چه همه ادعا بود هر جا دعایی شنیدم

گفتم سراغی بگیرم تا آمدم دیده بستید

چشم انتظار که بودید؟ در آرزوی چه هستید؟

ای یاوران دروغین! دین را به دنیا سپردید

یاری نکردید و حتی تا شد دلم را شکستید

با آنکه در جهل ساحل، عمری به پایان رساندید

من ناخدای نجاتم از آنچه می‌پرستید

در انتظار شمایم هر جمعه با چشم امید

شاید وفا کرده باشید عهدی که با من گسستید

معصومه نجفی مطیعی