به یاد گلگون کفنانی که با خون مطهر خویش زمینه‌ساز ظهور مولا شدند
شهیدان اکبر عموشاهی و غلامکاملی دو یاور همراه بودند که در عملیات خیبر هر دو بی‌سیم‌چی گردان ما بودند. صبح، دشمن پاتک سنگینی را جهت تصرف جزیره مجنون آغاز کرد. پاتک‌ها دیوار زرهی جلوی خاکریز ما درست کرده، هر لحظه به ما نزدیک‌تر می‌شدند.
شهید عموشاهی پس از بررسی و نظاره تانک‌ها، بی‌سیم و کوله‌پشتی را زمین گذاشته، یک قبضه آر. پی. جی. هفت برداشت و بالای خاکریز رفت. گفتم: «اکبر می‌خواهی چه کار کنی؟»
همانطور که مشغول جا زدن موشک درون قبضه بود، گفت: «حسین! تا کشته نشده‌ام بگذار یک تانک بزنم».
محو تماشای او بودم و با بی‌سیم با فرماندهی در تماس، که موشک را شلیک کرد، ولی همزمان خود نیز هدف قرار گرفته از بالای خاکریز به پایین افتاد. غلام کاملی سریعاً او را گرفت تا به زمین نخورد، سر اکبر شکافته بود و خون از آن فوران می‌کرد. غلام گفت: «حسین! اکبر را چه کنم؟»
او سر اکبر را به زانو گرفته و با این که معلوم بود اکبر شهید شده، گویی نمی‌خواست باور کند.
گفتم: «آهسته او را بر زمین بگذار و صورت پاکش را ببوس...»
غلام پس از این کار آر. پی. جی خون‌آلود اکبر را برداشته بالای خاکریز رفت. اصلا نمی‌توانستم چیزی بگویم یا جلویش را بگیرم؛ فقط بهت‌زده او را می‌نگریستم.
آرام و خونسرد روی خاکریز قرار گرفت و هدف‌گیری کرد.
مثل این که اکبر بود! چون دقیقاً همان صحنه تکرار شد. با شلیک موشک، قبضه آر. پی. جی هفت یک طرف افتاد و جسد خون‌آلود طرف دیگر.
سریع بالای سرش دویدم. صحنه با این دو یار همراه خیلی جالب بود. این بار سر غلام بر زانوی اکبر بود.
نقل از حسین عموشاهی، روایت حماسه، ص 73-74