وقتی تو بیایی، بهاری سرسبز همه جا را فرا خواهد گرفت و جهان ما که در هجوم آهن و دود گم شده است گرد زنگار از چهره خواهد زدود و چون خُلدِبرین خواهد گشت. وقتی که تو بیایی همه چیز را به عدالت تقسیم می کنی و سهم کسی را به دیگری نمی دهی. برای تو فقیر و غنی، و ضعیف و قدرتمند فرقی ندارد. تو در فصل تقسیم گل و گندم و لبخند، فصل تقسیم غزل ها و غزل خوانی ها، عدالت علی علیه السلام را که جز نامی در صفحات خاک گرفته تاریخ برای مردم روزگار ما مفهومی ندارد، زنده خواهی ساخت و انتقام حسین علیه السلام را از یزیدیان زمان خواهی گرفت. آری، تو هرچند تنهاتر از شجاعت در گوشه روشن و جوان تاریخ به پاسداری از حقیقت می ایستی، اما چندان تناوری و بلند که به هنگام تماشا کلاه از سر کودک عقل می افتد. دوست دارم زودتر از راه برسی.
مهناز جعفری گل فزانی