بار عام زمان

و نا تمامی عقل است با تمام زمان

پریده روزی روز از تب خباثت شب

چنان که تلخ شده روز و شب به کام زمان

به جای عقربه ها می زنند عقرب‌ها

ظهور زهر تنفر شده سلام زمان

بیا! گریخته تاریخ از تسلط عشق

مگر به جذبه بگیری به کف زمام زمان

بیا که عقربه‌ها شاخه شاخه بشکوفد

که بشکفد به زبان زمانه نام زمان

که تا به رقص بیاید به گوشه گوشه زمین

به ضرب ضربه باران، به زیر گام زمان

گناهکار نبود تو بوده تا بوده

قبول کن که بزرگ است اتهام زمان

ظهور کن که زمین هم مگر قیام کند

از آستانه غفلت به احترام زمان

بیا و جمعه تعطیل را به هفته بیار

بریز جرعه این روز را به جام زمان

که بغض ملتهب لحظه‌ها بدر شود از

گلوی گور شکایت به بار عام زمان

علی محمد مودب