سهیلا صلاحی اصفهانی
سلام مریدانه مرا از زمین پر شده از ظلم و جور بپذیر.
سال‌هاست که از تو دور مانده‌ایم.
سال‌هاست که نشانی از تو از قاصدک‌های بی‌خبر تمنا کرده‌ایم.
سال‌هاست کبوتران حرم دل از پی تو روانه شده‌اند، اما باز نیامدند...
یادش بخیر آن روزها که ملکوت نام تو را در گوش هستی زمزمه می‌کرد، چه فخری بر عالم می‌فروختیم!
یادش بخیر آن روزها که تو بودی و عشق و علی، چه مباهاتی بر مجنون می‌کردیم.
یادش بخیر آن روزها که گیسوان تو در رقص خون به هم می‌تابید، چه غروری جانمان را سرمست می‌کرد!...
دلم گرفته است. دلم سخت گرفته است و تو ای ذوالفقار
همچنان آرامی!
می‌دانم بی علی سر ماندن نداری و تاب هیچ نمی‌آوری اما تو
را به جان مرتضی قسم، ببین سیری ظالمان شکم باره را.
ببین گرسنگی مظلومان پوست بر استخوان چسبیده را.
ببین جور و ستم دنیا را.
ببین فریاد خاموش مستضعفان زمین را.
ببین غوغای تیرگی و ظلمت را.
ببین جنجال فتنه و فساد را.
پس چه شد عدالت موعود علوی؟
چه شد وعده تو با علی؟
مگر تو میراث علی در دستان مقدس فرزند فاطمه نیستی؟
مگر قرار نیست مهدی با پرچم بدر و پیراهن پیامبر و شمشیر علی بیاید؟
مگر حدیث فضیلت عدل بر جان تو نجوا نشد؟
مگر تحقق عدالت جز با حضور تو ممکن است؟
ذوالفقار!
عاشقان علی چشم به راه تواند و قیامت را به انتظار نشسته‌اند.
برخیز! برخیز و حجت اهل‌بیت را تنها و بی‌عدالت علی مگذار.