برداشتی از دعای فرج
م. نجفی
خدایا!
طوفان بلا از هر سو برخاسته است، و امواج فتنه از هر طرف زبانه می‌کشد.
سایبان‌های نجابت فرو افتاده‌اند،
و ساقه‌های توسل شکسته‌اند.
و گل‌های امید پرپر گشته‌اند.
زمین، با همه وسعتش
چونان قفس تنگی فرصت پریدن را گرفته است،
و آسمان، با همه سخاوتش
باغ بخیلی است که در فصل ایثار، درهای رحمتش ناگشوده مانده است.
خدایا!
دست‌های التماس من، تنها و تنها، نسیم عنایات تو را به یاری فرا می‌خواند، و می‌شکستم در محراب محبت تو، زبان به شکایت می‌گشاید، و میعادگاه آشفته‌ترین روزها و آسوده‌ترین شب‌هایم، حرم امن توست.
خدایا!
قسم به آن ستارگان فروزانی که آسمان‌ها و زمین به برکت نامشان روشن گشته‌اند،
صبحی صادق را تا بیکران کهکشان‌هایت بگستران،
صبحی که آفتاب زیبایش با چنان عشقی ببارد که از چشمان منتظر زمین، فرصت پلک زدن را بگیرد.
ای بهار عاشقان!
مولای منتظران!
یا صاحب الزمان!
دل‌های شکسته، بی‌قرار فصل فریادرسی تواند،
و پلک‌های خسته، استقبال از باران صدایت را لحظه شماری می‌کنند.
پس ای آفتابی‌ترین صبح! چشم‌های تشنه را به نور نگاهت سیراب گردان،
و در هر طلوع ناگهانی ات هر چه بیشتر شتاب کن.