سعید بیان الحق
بوی بهار که می‌وزد همه چیز را زنده می‌کند. همین که اواخر اسفند ماه مقداری از سرمای زمستان کم می‌شود حس می‌کنی که همه چیز می‌خواهد تازه شود. حس می‌کنی که همه چیز می‌خواهد بشکفد، زنده شود، تازه شود. امّا لابلای این تازه شدن‌ها و یا اگر بهتر بگویم فراتر از همه این تازه شدن‌ها، رگه‌هایی از غم و درد، یک اندوه قدیمی، یک غصه قدیمی، بر دل و جانت می‌دود.
و آن اینکه می‌بینی امسال هم می‌رود و بهار می‌آید امّا صاحب بهار، بهار حقیقی، امام منتظَر ما نیامد. می‌بینی امسال هم با همه خوبی‌ها و بدی‌هایش، با همه غفلت‌ها و با همه بی‌خبری‌ها و با همه توجهات و توسلات گذشت، امّا هنوز که هنوز است آن سید‌هاشمی، آن ماه خوشبوی اهل بیت، آن یاس سپید خاندان پیامبر، آن بزرگواری که «عَلی خَدّه الأیمنِ خالٌ کَانّه کَوکبٌ دُرّی» نیامد و همین که اینها به دلت می‌نشیند با تمام وجود حس می‌کنی که این بهار بهار واقعی نیست. انگاری که روح ندارد، جان ندارد. بهار شکفتن جان‌ها و دل‌ها نیست. می‌فهمی تا صاحب بهار نباشد بهار، بهار نیست. صاحب بهار همو که همه گل‌ها به امید دیدن رویش، به امید بوسه زدن بر دستانش از دل خاک سر بر می‌آورند، خود در تنهایی و غیبت و دوری بسر می‌برد یک خیمه و بیابان‌های تنهایی، یک خیمه و صحراهای غربت، یک خیمه و یک دل با هزار سال دلواپسی. آه یک خیمه و یک دنیا نامردی، بی‌وفایی پشت کردن و...
بگذریم، صحبت از بهار بود، صحبت از سالی که گذشت، با همه بدی‌ها و خوبی‌هایش با همه توجهات و غفلت‌ها. یکسال شاید برای ما یک سال روی سال‌های دیگر بود. امّا برای آن سید خیمه نشین هر روز و هر شبش یکسال بود؛ چرا که هر شبش به مناجات و اشک گذشته، هر سحرش به دعا و انتظار و قنوت که: «خدایا! شیعیانم، محبانم، دوستانم...» آری یکسال، چه روزها که او به اشک بود و ما بی‌خیال و غافل. چه جمعه‌ها که او به حزن و اندوه، ما بی‌خبری و بیهودگی و غفلت. یکسال هر سحرش، هر صبحش، هر شبش برای آن ماه مدینه به غصه گذشت. راستی با خود تا به حال فکر کرده ای که غصه‌های طولانی با دل آدم چه می‌کند چه برسد به دل نازک تر از گل او... باز هم بگذریم... یکسال گذشت هر چه بود و نبود گذشت با هر درد و سوزی که بود گذشت. باز هم همه به انتظار می‌مانیم. ما که خاکی بیش نیستیم، آفتاب و ماه و ستاره خاک و سنگ و زمین و ماهیان دریاها همه و همه به انتظارند. انبیا و صلحا هر کسی که اهل خیر و مهربانی است و از همه بالاتر و والاتر آن سیزده ستاره تابناک اهل بیت آن خاندان نور کهکشان ولایت و امامت؛ از بی‌بی داغدار و پهلو شکسته مدینه - که چشمان کبودش، به ضرب سیلی بسته شد - در انتظار است - تا سحرخیز مدینه بیاید و انتقامش را بگیرد - تا آن سه ساله ای که داغ بسته‌های خون هنوز گونه‌هایش را می‌سوزاند. یک دیده به سر نی دارد و یک دیده به انتظار که خواهد آمد آن مردی که انتقام بابایم را بگیرد. خواهد آمد آن مردی که جواب سربازان شامی را می‌دهد، آن هنگام که با نگاه‌ها و نیشخندهایشان دلمان را می‌شکستند.
خواهد آمد آن سوار سبز پوش، همو که همان حال که عمه جانم را می‌زدند همان حال که همه جانم زیر تازیانه دشمن چشمان پر اشکش را می‌بست نامش را صدا می‌زد. خواهد آمد صاحب ذوالفقار حیدری... و همه به انتظار و ما... بگذریم به امید سال ظهورت، سال آمدنت، صبح ظهورت...