معصومه نجفى مطيعى
آن هنگام كه عطر نسيم بهارى در كوچه‌هاى تنهايى مى‌پيچد،
آن هنگام كه منادى خدا در صور عشق مى‌دمد، 1
و آنگاه كه مؤذن، فرا رسيدن صبح ديدار را مژده مى‌دهد،
زائران روشنى به تماشاى خانه دوست مى‌آيند،
مسافران غريب، قدم در شهر آشنايى مى‌نهند
و رهگذران خسته در سايه محبت محبوب مى‌نشينند.
اين چنين است كه خدا دست‌هاى سبزشان را شكوفه باران مى‌كند تا رويش دو باره خويش را نظاره‌گر باشند.
و اينك...
با آغاز بهار
و در رستاخيز حج
آسمان چشمان من
درياى دل و جان تو
و كوير لب‌هاى او
شادمان و مسرور از نور باران خدا گشته است...
من از هر چه زمستان سرد و بى‌روح، دل كنده‌ام تا آتش عشق خدا دلگرمم كند؛
تو فارغ از هر كه غريبه است به سوى محبوب آشناى خويش شتابان آمده‌اى تا دعوت او را لبيك بگويى؛
و او از همه كس خود جدا گشته است تا به ديدار خدا بيايد2
من تمام خانه‌ام را براى ميزبانى مهربانترين مهمان از گرد و غبارها زدوده‌ام؛
تو باغ دلت را براى حضور بهترين باغبان از علف‌هاى هرز گناه پاك كرده‌اى ؛
و او يك عمر، چشمانش را با اشك ندامت شستشو داده است تا آفتاب عنايت خدا بر دلش بتابد.3
من پاكترين لباس‌هايم را در استقبال از ورود خجسته و مبارك عيد پوشيده‌ام؛
تو با پاكترين و سپيدترين لباس‌ها احرام بسته‌اى؛
و او آخرين لباس پاك و سپيد خويش را بر تن كرده است. 4
من چشم انتظار زمان موعود تحويل سال نشسته‌ام؛
تو ميقات با خدا را لحظه شمارى مى‌كنى و خواب از شهر چشمانت گريخته؛
و او بيدارتر از هميشه در وقت معلوم آمده است. 5
من در هياهوى انبوه مردمان، تنهايى‌ام را با خدا قسمت مى‌كنم؛
تو تنهاتر از هميشه تا صحن مقدس خدا و به شوق طواف كعبه راه پيموده‌اى؛
و او در آستان پاك آفريدگار خويش تنهاترين است، آنچنانكه هنگام آمدن نيز تنهاترين بود.6
من مست از تلاوت آيه‌هاى روشن و زيباى خدا در آسمان و زمينم،
تو در تماشاى شكوه و عظمت خانه خدا متحيرى؛
و او در مقابل ميزان حق و عدالتى كه بر پا گشته است غرق در شگفتى است. 7
من با قطره‌هاى باران رحمت الهى وضو مى‌گيرم؛
تو از زمزم عشق خدا تبرك مى‌جويى؛
و او در طلب جرعه‌اى از زلال كوثر استغاثه مى‌كند.8
من در سپاس از اين همه نعمت بى‌شمار، سر بر سجده فرود آورده‌ام و بر پيشانى خاك بوسه مى‌زنم؛
تو، به شكرانه اين زيارت دست بر دعا بلند كرده‌اى و قنوت را زمزمه مى‌كنى؛
و او در محراب بخشش خدا، با زمزمه آيه‌هاى نورانى حمد به معراج مى‌رود9.
آرى...
من رهگذر جاده‌هاى سبز بهارم؛
تو زائر هميشه مشتاق خانه خدايى؛
و او مسافر ديارى است كه بى‌آبى حيات، جاودانه ماندن را نصيبش مى‌كند.10
اينچنين است كه خدا آسمان روحمان را ستاره باران مى‌كند تا طلوع دوباره خويش را نظاره‌گر باشيم.
پى‌نوشت‌ها
1. «و آنگاه كه در صور بدمند (و ملائك ندا كنند كه) اين است روز وعده گاه خلق». سوره ق (50)، آيه 20.
2. «آن روز كه هر كس از برادرش مى‌گريزد و از مادر و پدرش و زن و فرزندش هم مى‌گريزد در آن روز هر كس چنان گرفتار كار خود است كه به هيچكس نتواند پرداخت». سوره عبس (80)، آيه 37- 34.
3. «آنانكه مرتكب عمل زشت شده سپس از آن عمل بد توبه كردند و به اخلاص ايمان آوردند، خداى تو بر آنها بعد از توبه به يقين بخشنده و مهربان است» سوره اعراف (7)، آيه 153.
4. «اى فرزندان آدم ما لباسى كه ستر عورت شما كند و جامه‌هاى زيبا و نرم براى شما فرستاديم و بر شما باد به لباس تقوى كه اين نيكوترين جامه شماست...». همان، آيه 26.
5. «و همه در وعده گاه روز معين محشر جمع مى‌گردند». سوره واقعه (56)، آيه 50.
6. «و محققاً شما يكايك (براى حساب) به سوى ما بازآييد بدان گونه كه شما را آفريديم». سوره انعام (6)، آيه 94.
7. «و ما ترازوهاى عدل را براى روز قيامت خواهيم نهاد و ستمى به هيچ نفسى نخواهد شد و اگر عملى به قدر دانه خردلى باشد در حساب آوريم«. سوره انبيا(21)، آيه 47.
8. «... و خدايشان شرابى پاك و گوارا بنوشاند». سوره انسان (76)، آيه 21.
9. «... تنها او را بخوانيد و به اخلاص بندگى كنيد كه ستايش و سپاس مخصوص خداى يكتا و آفريدگار عالميان است». سوره مؤمن (40)، آيه 65.
10. «... اين روز جاودانى است». سوره ق (50)، آيه 34.