در ازدواج، فاصلهٔ سنّى مطرح نيست. حِلم‌ها و مقدار توانايى‌ها مطرح است. ممکن است يکى هم‌سال باشد، بزرگتر باشد، کوچکتر باشد. البتّه خانمى که از مرد بزرگتر باشد، کمتر زير بار همسرش مى‌رود.
قدرت‌هاى انسان، تفوّق‌هاى روحى اوست که همسرش را متواضع مى‌کند. خانمى هم که سنّش کمتر باشد، بازيگوش است و کمتر حکمت مرد را مى‌پذيرد...
دو نفر که با هم ارتباطى برقرار کرده‌اند، دو دنيا هستند. اين دو دنيا در ارتباط با همديگر شايد تفاوت‌هايى داشته باشند.اگر ما بخواهيم هر دنيا را بر دنياى ديگر تحميل کنيم، مى‌بازيم؛ مخصوصاً در سنين بالا. ما اگر در سنّ خودمان که تجربه‌هايمان شکل گرفته با کسى که او هم تجربه‌هايش شکل گرفته بخواهیم پيوندى داشته باشیم، طبيعتاً مشکلات زيادى را خواهیم داشت؛ مگر اينکه بياموزیم، انعطاف و دقّت را پيدا کنیم و شرايط و ضعف‌ها و قدرت‌هاى او را در نظر بگيریم.
در زندگى با تمام برخوردها و فراز و نشيب‌هايش اين اصل هست که ما براى همهٔ احتمالات و برخوردهايش آماده باشيم. فقط بياموزيم که تکليف در هر پيشامدى چيست. مهم نيست چه پيش مى‌آيد؛ مهم اين است که بدانيم در هر پيشامد، چه بايد کرد.