شاعران مهدوی
سیّد حبیب حبیب‌پور در اوّل خردادماه 1347 در محلّهٔ «رودبند دزفول» دیده به حقیقت جهان هستی گشود. وی دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ حقوق از «دانشگاه تهران» می‌باشد.
حبیب‌پور از زمان نوجوانی کار نویسندگی و شاعری را در مناسبت‌های مختلف دینی و انقلابی و با توجّه به فضای سال‌های دفاع مقدّس در کشور آغاز کرد. وی همچنین از رزمندگان بسیجی دفاع مقدّس است که نشان پر افتخار جانبازی را بر پیشانی دارد.
وی از فعّالان حوزهٔ ادبیات آئینی و دفاع مقدّس است و با مطبوعات، نشریات و وبسایت‌های مختلف ادبی و هنری، از جمله وبسایت شاعران پارسی‌زبان همکاری می‌کند. او چندین نوبت هم داور کنگره‌های شعر عاشورایی و دفاع مقدّس بوده است.
وی در چندین جشنوارهٔ استانی و کشوری، عناوینی را کسب کرده که از آن جمله می‌توان به سال 1392 به عنوان نفر اوّل شعر آئینی در استان «همدان» اشاره کرد. در سال 1402 در بیست و یکمین جشنواره انتخاب کتاب دفاع مقدس ، کتاب نثر ادبی او با عنوان «ای کاش مثل تو بودم» نیز مورد تقدیر قرار گرفت.
تدریس در دوره‌های مختلف شعر در استان «خوزستان» و شرکت فعّال در کنگره‌های شعر ملّی، برخی از فعّالیت‌های اوست.
آثار
الف ) نثر ادبی
- «دستم را رها مکن»، نشر دانا، مرکز فرهنگی و موزهٔ دفاع مقدّس شهرستان دزفول، 1400؛
- «ای کاش مثل تو بودم»، بنیاد حفظ آثار و ارزش‌های دفاع مقدّس استان «فارس»، نشر صریر (کتاب برتر در جشنوارهٔ کتاب دفاع مقدّس سال 1402)، ۱۴۰۲.
ب) شعر
- شعری برای شهرخودم دزفول (مجموعه شعر روز دزفول)، نشر نیلوفران، 1395؛
- منظومهٔ آفتاب (رباعی‌های عاشورایی )، 1395، انتشارات هزارهٔ ققنوس؛
- شهر هزار آینه (مجموعه شعر حماسهٔ هویزه)، انتشارات هویزه 1394؛
- هویزه بود و خطر بود (مجموعه شعر حماسهٔ هویزه)، انتشارات هویزه، 1394؛
- کتیبه‌های عشق (مجموعه رباعی‌های عاشورایی)، حوزهٔ هنری سازمان تبلیغات اسلامی دزفول، 1398؛
- چه می‌شد که باران بگیرد؟ (مجموعه شعر دفاع مقدّس)، نشر صریر، ادارهٔ کلّ حفظ آثار و ارزش‌های دفاع مقدّس استان فارس، 1401؛
- به سوگ تو سوگند (مجموعه غزل)، نشر صریر، ادارهٔ کلّ حفظ آثار و ارزش‌های دفاع مقدّس استان فارس، 1402؛
- معجزۀ بهار (مجموعه رباعی‌های آئینی و دفاع مقدّس )، نشر صریر، ادارهٔ کلّ آثار و ارزش‌های دفاع مقدّس استان فارس، 1402؛
- ای کاش فرصت داشتم! ( مجموعه شعر دفاع مقدّس )، نشر معتبر، ادارهٔ کلّ حفظ آثار و ارزش‌های دفاع مقدّس استان خوزستان، 1402؛
- خوشا مانند تو (مجموعه دوبیتی‌های آئینی و دفاع مقدّس)، نشر صریر، ادارهٔ کلّ آثار و ارزش‌های دفاع مقدّس استان فارس، 1403.
مهدوی‌سروده
می رسد از راه مردی بر لبش انجیل دارد
در نگاهش نوری از گهوارۀ در نیل دارد
بر عبایش می توان گرد و غبار وحی را دید
در صدای خود صفای حضرت جبریل دارد
از لبانش می تراود مژدۀ «انا فتحنا»
در میا ن ابروانش آیۀ تنزیل دارد
چشم هایش را به دست باد خواهد داد آن صبح
چشم هایی که نوای صور اسرافیل دارد
سنگ سنگ کعبه با او گرم نجوا و نیایش
قطره قطره زمزم اش صد نغمۀ ترتیل دارد
سال های سرد و پاییزی گذشتند و خدا را
سال نو تنها به وصلش لذت تحویل دارد
دوبیتی‌های انتظار
1.
به چشمت نوري از اميد داري
به دوشت پرچم خورشيد داري
زمستان با تو مي كوچد از اين باغ
تو كه همراه با خود عيد داري
2.
به لب هايت كلام عشق داري
براي ما پيام عشق داري
به ياد كربلا در دست هايت
تو تيغ انتقام عشق داري
3.
به دوشت پرچمي از عشق داري
به دستت مرهمي از عشق داري
به لب هايت نداي «يا لَثارات»
به قلب خود غمي از عشق داري
4.
دل من باغ اميد است با تو
شب من غرق خورشيد است با تو
همه نوروزها يلداست بي تو
تمام روزها عيد است با تو
5.
بيا اي تابش خورشيد با تو
تمام عشق، تو، امّيد با تو
گذشتِ روزها سخت است بي تو
همه شادابي است و عيد با تو
6.
نشسته اشک و خون در دیده، بی تو
دل پروانه ها لرزیده، بی تو
ببار ای ابر! بر این خاک تشنه
تمام چشم ها خشکیده بی تو
7.
اگر دلگيرم و در انتظارم
پي تقديرم و در انتظارم
به امّيد نماز چشم هايت
وضو مي گيرم و در انتظارم
8.
اگر چه خسته ام، در انتظارم
به دل، شوق وصال دوست دارم
براي لحظۀ سبز ظهورت
تمام جمعه ها را مي شمارم
9.
دعا كردم كه برگردد بهارم
به سرآيد غروب انتظارم
دعا كردم، بگو " آمين " و بگذار
به سوي خانه ات افتد گذارم
10.
دلت را خانۀ اميدها كن
لبت را با تبسم آشنا كن
كوير خشك و تشنه! صبح جمعه
براي حضرت باران، دعا كن
11.
بيا و از عنايت دعوتم كن
به عشقي بي نهايت دعوتم كن
گرفتم چشم و دل از هر چه جز تو
به شهر چشم هايت دعوتم كن
12.
به شام غم، سحر، آدينۀ توست
به باغ دل، ثمر، آدينۀ توست
تمام عاشقانت، بي قرارند
ظهور عشق در آدينۀ توست
13.
اگر گُل از نگاهت چيده بودم
حضورت را دمي فهميده بودم
ميان مردمان كوچه - بازار
تو را اي كاش من هم ديده بودم
14.
من و چشمی که بر در مانده...تا کی؟
من و قلبی که مُضطر مانده... تا کی؟
بخوان «اَمَن یُجیبُ المُضطَر...» ای ماه!
کسی با دیدۀ تر مانده... تا کی؟
15.
بیا و باغ هامان را صفا ده
صفا بر دشت سرخ لاله ها ده
بیا و از کنار «کعبه» ناگاه
«اَنَا المَهدی» بگو، دل را شفا ده
16.
غروب آمد، اميدم از دلم رفت
نيامد مَحرَم و شوق حَرم رفت
مبادا آسمان، بي ماه هرگز
زبانم لال باد! اين جمعه هم رفت!
19.
تويی تو، آشنای منتظرها
بهار پر صفای منتظرها
به حق اين‌همه دل‌های خسته
اجابت كن دعای منتظرها