سیّد مهدی شجاعی
خدایا!
ما را به جرعه‌ای از عشق مهمان کن و برقی از منزل لیلی
بدرخشان تا خرمن وجودمان را خاکستر کند.
خدایا!
میان دست کوتاه‌همّت ما و خرمای نخل معرفت نسبتی برقرار کن
تا بیش از این در تنگنای جهالت نمانیم.
خدایا!
اگر آنان که به تو پشت کرده‌اند، نگاه مهرآمیز تو را می‌دیدند، بی‌شک، از اشتیاق، قالب تهی می‌کردند. نگاه سرشار از لطفت را کماکان بدرقهٔ راهشان قرار ده و میل به رجعت را در وجودشان تقویت کن.
خدایا!
در این زمان که هرکس دین را با زبان نفس خودش تفسیر می‌کند و هرچه غیر آن را کفر می‌شمرد، حقیقت دینت را و دین حقیقی‌ات را بر ما آشکار کن.
خدایا!
آداب مهجور رفاقت و مروّت و مودّت را به میان خلایق بازگردان.
خدایا!
دنیا پر از کودکان کهنسال گشته، ما را با مردان و معلّمان بزرگ آشنا کن.
خدایا!
اسم ستارالعیوبی‌ات را برای خلقی که در پی کشف سرّ دیگرانند، معنا کن.
خدایا!
پیروزمندان جهاد اصغر را در هنگامهٔ جهاد اکبر دست بگیر.
خدایا!
در این وانفسای آخر الزّمان که عموم خلایق، بندهٔ نان یا بردهٔ شیطان گشته‌اند، جرعه‌ای آزادگی نصیب فرما.
خدایا!
اگر گوهرمان بخشیده‌ای، چه باک از اینکه همگان خذفش پندارند و اگر خذف داده‌ای، چه سود از اینکه همگان گوهرش گمان کنند.
همهٔ هستی به دست توست.
معرفت و بصیرتی عنایت کن که خزَف از گوهر بازشناسیم و یقینی که دست به فریب خود نیازیم.
خدایا!
ما را شناسای حقّ خودت و شاکر نعمت‌هایت قرار ده! ریشهٔ طلبکاری را در وجودمان بخشکان.
خدایا!
ما را ببخش که غرقهٔ دریای گناهیم.
و چه گناه بزرگتر از اینکه خود را بی‌گناه می‌شمریم؟
خدایا!
شیعهٔ آخر الزّمان را همین شرمساری بس که محبوب و مرادش مدام یاد او کند - و لا ناسین لذكرِكُم - و او هیچ از مراد خویش یاد نکند.
ما را از این شرمساری بِرهان.