محمّدجواد محمودی
گفت: خانوادهات کجا ساکنند؟
گفتم: زیر چادر مادرم.
گفتم: حاجی! روی امر به معروف هم دیگر نمیشود حساب کرد؛ چون تأثیر ندارد.
گفت: ولی دشمن روی سکوت تو حساب ویژهای باز کرده!
نهی از منکر یعنی «من، کَر نیستم!» نمیخواهم صدای غرق شدنت را بشنوم و بی تفاوت باشم.
حواست باشد! سلبریتیها برای رسیدن به من و تو، من و تو را سپر میکنند.
دشمن برای بقای تفکّرش، از هرچه - مثل حجاب - منکر بداند،نهی میکند؛ با فحّاشی، توهین، تهدید، تحریم... ؛ امّابه تو میگوید پوشش هر کسی به خودش مربوط است. عذاب بی تفاوتها با دیگران متفاوت است.
راست میگفت. بی حجابی اوبه من ربط نداشت؛ بلکه به همه ربط داشت. اگر همه تذکّر میدادند، نمیگفت به تو ربطی ندارد!
امر به معروف یعنی تو از زیبایی الآنت خوشحالی؛ امّا من از زشتی عاقبتت میترسم.
امر به معروف یعنی من تو را مثل خودم دوست دارم.
سکوت خواص، گوش عوام را کر میکند.
ترجیح میدهم از نوّابین باشم تا از توّابین...
بغل گران کانون خانواده را نچسبی، در خیابان بغل رایگان هدیه میدهی.
دیدی در این آشوب برای حفظ چادر مشکی تو، چه مردانی در خون سرخ خود غلتیدهاند؟! آری، تو پرچم غیرت شهیدان را بر سر داری.
میخواست حقّش را بگیرد، عفّتش را داد!
چادری که بر سرتوست، دور گردن دشمن است. پس محکمتر بگیر.
حیای زن،حیات خانواده است.
رئوف باش؛یعنی اهل امر به معروف باش...
پانویسهای این مقاله
- •
منبع: ماهنامهٔ «آشنا»،شمارهٔ ۲۲۵،ص ۴۳.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑