لیلا سادات آرامی
نزدیک ظهراست. یک هفته‌ای از مراسم حج گذشته و بیشتر کاروان‌ها «مکّه» را ترک کرده‌اند.
در بین راه همهمه‌ای در جمعیت افتاده که چه اتّفاق مهمّی پیش آمده که رسول خدا(ص) دستور توقّف داده است؟
هنوز کاروان‌های «مصر» و «عراق» و «مدینه» از هم جدا نشده‌اند که فرمودند منتظر بمانند تا کاروان‌هایی که پیش افتاده‌اند، برگردند و آنها که عقب مانده‌اند، برسند. اینجا «دشت غدیر» است؛ کنار برکه.
گویا زمین و زمان در انتظارند. پیشامدی مهم در حال به وقوع پیوستن است. رسول خدا(ص) بالا می‌رود روی منبری که از بارهای شتران آماده شده تا اجتماع بزرگ مسلمانان، او را واضح ببینند و صدای او را بشنوند.
حمد خداوند کرد و مردم را گواه گرفت که آنان را انذاردهنده بود و هدایتگر و اینکه «قرآن» و عترتش را امانت می‌گذارد و آن دو هرگز از هم جدا نمی‌شوند تا در کنار «حوض کوثر» به او ملحق شوند و سفارش فرمود که مبادا از آن دو جدا شوید که هلاک خواهید شد... و نیز فرمود:
«ای گروه مسلمانان! جبرئیل از طرف خداوند به من وحی آورد که تمام انبیای پیش از تو جانشینان خود را معرّفی کرده‌اند و چون در این روز ولایت و امامت علی(ع) از طرف آفریدگار بر تمام موجودات عالم عرضه شده، تو نیز باید ولایت و پیشوایی او را به مردم ابلاغ کنی.»
«یا أیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أنْزِلَ إلَیْكَ»1
و رسول خاتم(ص) نیز چنین کرد:
«ای گروه مردم! من در تصرّف در امورتان و مصلحتتان به شما سزاوارترم یاخودتان؟»
و مردم یک صدا پیامبر را سزاوارتر دانستند و می‌بینی دستی را بالا می‌برد؛ آن‌قدر بالا که همگان او را خوب ببینند و جای
هیچ شک و شبهه‌ای باقی نماند و فرمود:
«من کنت مولاه فهذاعلی مولاه؛
هرکس من پیشوا و سرپرست اویم، اینک علی مولا و سرپرست اوست.»
علی(ع) را همه می‌شناختند:
- اوّلین کسی که ایمان آورده بود به پیامبر(ص)؛
- لیلة المبیت را از او شنیده بودند؛
- رشادت‌هایش را در جنگ‌ها دیده بودند؛
- جدا کردن درب «قلعهٔ خیبر» را از او سراغ داشتند؛
- شنیده بودند سخن پیامبر(ص) را که: «علی با حق است وحق با علی است.»؛
- داماد پیامبر(ص) بود.
و اینک افتحاری دیگر:
- مدال امامت که از طرف خداوند به وسیلهٔ پیامبرش بر سینهٔ علی(ع) می‌نشست و نیز فرمود:
«از این پس به او امیر المؤمنین بگو این لقب فقط برازندهٔ علی است و بس.»
رسول خاتم(ص) فرمود:
«حاضران به غایبان بگویند و به آیندگان برسانید این واقعهٔ آسمانی و این اتّفاق بی‌تکرار را.»
تاریخ نوشت و زمان ثبت کرد. زمینِ غدیر، امانتدار شد و یکصد و بیست هزار نفر شاهد گرفته شدند این واقعه را و این سند اکمال دین را.
پی‌نوشت
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. سورهٔ مائده، آیهٔ ۶۷.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑