شاعران مهدوی
اسماعیل یکتایی لنگرودی در 11 خردادماه 1348ه .ش. در شهرستان «لنگرود» (استان گیلان) متولّد شد.
وی در سنّ چهارده سالگی در سال 1362ه .ش. به صورت داوطلبانه به جبهه‌های نور علیه ظلمت اعزام شد. پس از بالغ بر دو سال حضور داوطلبانه در جبهه، به عنوان بسیجی در عملیات «والفجر ده»، در منطقهٔ «حلبچه» بر اثر اصابت انفجار مین، به درجهٔ رفیع جانبازی نائل آمد. در همان زمان به دلیل شدّت جراحات وارده، به اسارت دژخیمان بعثی در آمد؛ در حالی که هم‌رزمان، دوستان و خانواده‌اش با این تصوّر که او به شهادت رسیده است، مزاری در گلزار شهدای لنگرود برایش تهیّه نموده و لباس‌هایش را به خاک سپردند. خانوادهٔ وی سال‌ها در آن مکان مقدّس در فراق شهیدی که زنده بود، گرد هم می‌آمدند و یادش را گرامی می‌داشتند!
این آزادهٔ سرافراز پس از پشت سر گذاشتن سال‌های اسارت، پس از آزادی در 22 شهریورماه 1369ه .ش.، زائر مزار خود شد!
یکتایی دارای مدرک تحصیلی کارشناسی ارشد در رشتهٔ حقوق خصوصی است. وی در حال حاضر، پس از بازنشستگی از «سپاه پاسداران»، در کنار تدریس در دانشگاه، به عنوان وکیل پایهٔ یک دادگستری مشغول به فعّالیت می‌باشد.
اسماعیل یکتایی در طیّ این سال‌ها ضمن همکاری با صفحات ادبی نشریات مختلف کشور و چاپ بالغ بر دویست مقالهٔ ادبی، داستان و شعر با مضامین مختلف، از جمله ادبیات پایداری، توانست چندین جلد کتاب با عناوین: «بازداشتگاه تکریت 11»، «مثل پرنده»، «پرستوهای مهاجر»، «تشنهٔ شبنم»، «عطر گل محمّدی»، «در اسارت یانکی‌ها»، «زندگی ممنوع»، «فرهنگ آزادگان»، «تدوین فرهنگ اعلام شهدای گیلان» و «رقص روی یک پا» را به رشتهٔ تحریر در آورد.
وی به برکت رونق همایش‌های ادبی و برگزاری جشنواره‌های مختلف کشوری و استانی، حضوری فعّال در عرصهٔ شعر و ادبیات انقلاب دارد.
یکتایی لنگرودی از آزادگان جانباز 70% بوده که اوّلین مجموعهٔ شعر سپیدش را با عنوان «نسیم شرقی» از سوی انتشارات« تجلّی مهر»، نذر حضرت صاحب الزّمان؟عج؟ نمود. پس از آن، مجموعهٔ شعر «چهار فصل عشق» و مجموعهٔ مقالات «از عشق گریزان نمی‌شویم» و یادنامهٔ «صدای سخن عشق» را که در بردارندهٔ یادداشت‌ها و مقالاتی دربارهٔ زندگی اوست، به دست چاپ سپرد.
شایان ذکر است خاطرات کامل او حاصل دویست ساعت مصاحبه توسّط حوزهٔ هنری در سال 1396ه .ش. با نام رقص روی یک پا، شامل خاطرات شفاهی این آزاده و جانباز، در چند بخش از ابتدای کودکی تا دوران انقلاب اسلامی و پس از آن، حضور در جبهه‌های جنگ و جانبازی و اسارت به دست دژخیمان بعثی، چاپ و وارد بازار کتاب گردید و به عنوان اثر ملّی، مورد تفقّد مقام معظّم رهبری و استقبال علاقه‌مندان قرار گرفت.
چند سرودهٔ مهدوی:
1.
گم شده‌ام در شب یلدایی‌ات
در نفس سبز مسیحایی‌ات
محو تماشای نگاه توام
آه از آن دیدهٔ دریایی‌ات
باز نشانده است دلم را به موج
شرجی چشمان اهورایی‌ات
چشم غزال دل بیچاره‌ام
گم شده در ساغر مینایی‌ات
آتش پنهان دلم شعله زد
بر خُم آن طُرِّهٔ یلدایی‌ات
2.
خیال رویش گل را شرار مینایی‌ست
شکوفه‌ای که نگاهش همیشه رویایی‌ست
ز پرنیان نگاهی که خاطرم را برد
بهار باغ دلم را صفای رعنایی‌ست
مرا که والهٔ اویم، ستارهٔ باران
که یاد روی جمالش همای تنهایی‌ست
نسیم، شبنم و گل را طراوتی بخشید
طلیعهٔ غزلم را دم مسیحایی‌ست
در انتظارحضورش، چه بی‌قرارم من
خیال صورت یادش مراد «یکتایی»ست
3.
راز دلتنگی‌ات
اوقات شاعرانه‌ام را
با آسمان حضورت گره می‌زند.
دلم بوی «نرگس» گرفته است!
سپیده از نسیم شرقی نگاهت
وزیدن گرفت.
ای سرشار از آیات مهربانی!
نام مبارکت را
بر صحیفه چشمم می‌گذارم
تا رمز دلداگی را
به ترنّم نشینم.
4.
با ظهورت
مهربانی
تلاوت می‌شود از حنجرهٔ عشق
و جاده‌های ملتهب از جدایی
در سرزمین دل‌های سرشار از انتظار
شکوفه می‌بندد!
5.
بی تو چه سخت می‌گذرد روزگار من
خود را به من نشان بده آئینه‌دار من
در راه تو ایستاده‌ام ای آفتاب حُسن
رحمی به حال دیدهٔ چشم‌انتظار من
هر شب برای آمدنت گریه می‌کنند
سجاده و دودیدهٔ شب‌زنده‌دار من
امید بسته‌ام که می‌آیی و می‌کشی
دستی به روی این دل امیدوار من
چشمم برای آمدنت فرش کرده‌ام
بشتاب ای امید دل بی‌قرار من
دست دعا و اشک و نیازم ظهور توست
کی مستجاب می‌شود این انتظار من؟