حجّت الاسلام و المسلمین محسن قرائتی
حقّ النّاس چیزی است که همه به آن گرفتار هستیم.کسی نیست که بگوید من گیر حقّ النّاس نیستم. استثنا هم ندارد.
حقّ النّاس،یعنی حقّ بچّه، حقّ همسر، حقّ همسایه، حقّ استاد، حقّ شاگرد، حقّ مسلمان؛ غیر مسلمانها هم حقوقی دارند. رابطهٔ ما با یهود، حقّ دشمن. جنگ هم آدابی دارد.
در حدیث داریم، رزق هر کسی با حلال اندازهگیری شده است. آنهایی که به حرام میبرند، خدا از حلال کمشان میگذارد. دانشجو، جوان، دختر، پسر! تو بناست از حلال یک همسر خوبی گیرت بیاید؛ منتهی حالا میگویی: این دختر هم بد نیست، یک خرده او را ببینیم، حالا یک بستنی با این بخوریم، یک خرده یک پارکی، یک پیامکی به این بزنیم...
یک دو ساعتی، چهارساعتی با این پسر، با این دختر، تاب میخوردی، شد؟ دو سال ازدواجت عقب میافتد که اگر این گناه را نمیکردی، گره ازدواجت باز میشد. تا میروی ازدواج کنی، عمّهٔ عروس میمیرد، عموی داماد میمیر،د چهل روز عقب میافتد.
میروی درست کنی، بنّایی داریم، میروی درست کنی، میبینی اوه... دو سه سال اینها لفتش دادند.اینها حدیث است؛ میفرمایند:
«هرکس از حرام کام بگیرد، خدا سهم حلالش را کم میگذارد.»
اگر کسی گناه بکند و بگوید: این چیزی نیست، خدا این را نمیبخشد. گاهی وقتها خدا گناهان کوچک را نمیبخشد؛ چون میگوییم این چیزی نیست که؛ امّا گاهی ممکن است خدا گناه بزرگ را ببخشد.
خانم! این دو تار مو که بیرون است حرام است، میگوید: برو بابا! مردم کلّ موهایشان بیرون است.حالا این به دو تا مو گیر نده!
شاید این بیحجاب را خدا ببخشد؛ امّا این دو تا مو را نبخشد؛ چون میگوید:چیزی نیست.
کسی نمازش غلط بود. گفتند: آقا! نمازت غلط است. گفت: برو. اینقدر خدا تارک الصلاة دارد که الآن فرشتهها سر همین نماز غلط من دعوایشان میشود. میگوید به من بده او میگوید به من بده.
ممکن است خدا آن تارک الصلاة را ببخشد؛ ولی اینکه میگوید: چیزی نیست، هم میخواند، هم غلط میخواند و هم میگوید اشکالی ندارد، خدا این را نمیبخشد.
خود شما اگر سر سفره سبزی ببینیدو بگویید: خانم! این سبزی را چه کسی پاک کرده که گِل داره؟ مثلاً خانم بگوید: بخور بابا گل چیه؟ تا آخر عمر در ذهنت میماند. اگر یک ذرّه گِل باشد و بگوید که طوری نیست ناراحت میشوی؛ امّا اگر پر از گِل باشد، بلند شود، دوباره بشوید، او را میبخشی. این مهم است. هیچ وقت به گناه نگویید این چیزی نیست.
پانویسهای این مقاله
- •
منبع: «نشریه خانهٔ خوبان»، شمارهٔ ۴۳، خرداد و تیر ۱۳۹۱ه .ش.، ص ۱۹.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑